Mag ik niet van je houden?

Ergens tijdens mijn paniekaanval vorige week wist het dat het voor mij klaar was. Dit gevoel wilde ik simpelweg nooit meer hebben. Ik kon niet apathisch enkel afwachten en dus besloot ik de kern van het gevoel op te zoeken, op te zoeken en te mezelf nu eens bewust te confronteren met alles wat het met mij doet. De sterkste trigger die ik momenteel in mijn leven is doodsimpel; Leah. Niet zozeer op het moment dat we samen zijn maar vaak daarna… Ik kan me echt verrot voelen door niets eigenlijk en ik hoopte door nu heel bewust van die dynamiek te zijn… dat ik dan eindelijk zou snappen waar het steeds fout gaat. En daarbij, ik mistte Leah, wilde haar dolgraag weer zien dus dan had ik gelijk 2 vliegen in 1 klap. Na even een beetje heen en weer ge-app spraken we voor vandaag af om te gaan genieten van de zon in Bloemendaal :D Heerlijk! Mensen wat had ik hier een zin in :)

Gisteren had ik een boeiend karate uitje (blogje volgt nog) en terwijl ik de bossen een sporadisch plukje bereik oppik krijg ik een appje van Leah. Weersvoorspellingen blijken een eind te zijn verslechterd en dus moeten we even een alternatief zoeken. Oef mensen en wat voor een alternatief…. Hier schrok ik van wat ik natuurlijk weer wegduwde, waarom zou ik er ook in godsnaam eerlijk over zijn. Wederom afspreken op de plek waar de escalatie tussen Leah en mij ontaarde die bijna onze vriendschap kostte, gewoon omdat ik die dag niet trok. Omdat ik….. zucht….. omdat zij die dag zo alles was wat ik wilde…. En ik knakte omdat het gewoon écht niet kon… Terug gaan naar die plek, naar die herinneringen…. Het maakte me doodsbang echt waar. Waarom kan ik dat dan niet gewoon zeggen he? Soms word ik zo doodmoe van mijzelf…. het leidde tot een avond / nacht from hell. Vanaf het telefoontje knalde de paniek voor de confrontatie met deze moeilijke herinnering mijn hoofd in. Letterlijk…. ik ben er gewoon ziek van geweest. Toen we in de nacht thuis kwamen en Jer in slaap viel was ik mijn afleiding kwijt… Werd misselijk en gaf uiteindelijk 2x over… zo diep zit dit ja… Shocking! Uiteindelijk val ik toch in slaap voor 3.5 uur en dan is het moment daar.

Met heel veel moeite prop ik 1 enkel broodachtig dingetje naar binnen en dan zet ik koers naar onze hoofdstad. Onderweg ben ik een hoopje ellende, gooi water over mijzelf, slinger over de weg…. hartkloppingen vergezellen me. Oké dit is officieel niet gezond! Ik ga gewoon iets leuks doen met een vriendin…. maar er zit iets anders achter en datgene legt me lam. Wat het is? Ik weet het echt niet….. Na hoop geklooi, afgesloten wegen, omrijden en veel drukte parkeer ik de auto. Ik ontspan gelijk weer wanneer ik Leah zie, zoals altijd. En ontspannen starten wij ons gezamenlijke uitje, het is gezellig, het is ontspannen en die hele confrontatie met al die moeilijkheid? Die is in geen velden of wegen te bekennen. Dat was tot de lunch want ineens knalde DAT gevoel in mij omhoog. De onrust…. het ongedwongen gevoel is verdwenen en ik zou je echt niet kunnen vertellen waarom. Zwijgend eten we onze salades en ik merk aan mijzelf dat ik haar blik vermijd… waarom toch Joyce? Na het eten is daar de stille tocht richting de ligbedden en ik ben in 1 klap kapot… Echt gesloopt. Het gevolg is dat ik in slaap donder zodra ik ga liggen. Mijn droom is heftig…. rusteloos…. en met hartkloppingen schrik ik wakker, gedesoriënteerd: waar ben ik in godsnaam?

Ik doe mijn zonnebril even af en veeg mijn ogen droog, jawel er waren zelfs tranen…. damn…. Tijd voor een paar goddelijke sauna bezoeken waar ik me afsluit. Ik confronteer mijzelf met de twee plekken waar ik vorige keer bijna zwichtte maar merk dat ik dat verlangen prima op afstand kan houden, dat is onwijs fijn om te ervaren. Ik ontspan er door maar mijzelf ben ik nog alles behalve. Na het goddelijke opgieten zit ik dan ook stil voor me uit te staren. Ow mensen er is zoveel wat ik wil zeggen, zeker nu ik hier ben maar ik besluit het te laten. Dat was totdat we nog even een drankje doen en ik de diepte toch opzoek. De grens opzoek…. al bleef ik er redelijk ver van vandaan. Laat ik het zo zeggen, bleef weg van haar…. Ik zocht mijn eigen grens op door wederom mijn muur voor Leah compleet omlaag te knallen. Te vertellen over mijn zware paniekaanval van vorige week, al liet ik maar even haar eigen rol in die aanval achterwege. Ze kan er niets aan doen….. het zit in mij dus waarom is die informatie relevant? Dat is ie niet, punt. Ik vertel haar hoe ik voor mijn gevoel in het leven sta, het verhaal achter mijn tattoo maar dan de gesproken versie compleet ongetwijfeld zichtbare emotie.

De reactie is niet waar ik op hoop; wanneer laat ik de hoop nou eens varen dat iemand dan zegt: ‘Verdorie meis vind het klote te horen wat je voelt en het klopt niet’ Nu waren er eerder de bevestigingen van dat ik dingen onmogelijk aanpak… Tja als het om haar gaat…. natuurlijk heeft ze gelijk. Ik maak het onmogelijk voor mijzelf en dus ook voor haar…. point taken ik weet het! Maar dit was echt de kern niet, het is een lichte sneer van verdriet maar niet het lamleggende gevoel…. Nee die kwam 2 seconden later tijdens een stilte. Ik kijk haar recht in de ogen aan en BAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAMMMM daar knalde de pijnlijkste gedachte van de dag mijn hoofd in: Waarom mag ik niet van je houden!? Waarom is dat zo erg….. Slik….. die raakte mij als een moker want voor mijn gevoel is dat wat zij denkt…. En direct is daar het besef, wat zij denkt of je wat je vader dacht? Klaar…. helemaal klaar na die gedachte, ik meen het oprecht ik kon wel janken. Wilde mijn vader niet dat ik van hem hield? Zo voelde het vaak….. Het gat slokt me nog verder op. Ik sta alleen onder douches vlak voordat we naar huis gaan, vechtend tegen de tranen, heel hard vechtend. Godverdomme!! Pa waarom mocht ik niet van je houden!? Ik ben je bloedeigen dochter! Je zou blij met mijn liefde moeten zijn! :'(

Ik wil enkel nog maar alleen zijn en daardoor is het afscheid ditmaal vanuit mij echt afstandelijk. Een knuffel dat wel maar geen zwaai meer…. wil alleen zijn. Alleen met deze leegte…. (waar ik dan nu weer extreem veel spijt van heb maar misschien is weer een excuus app het stomste wat ik kan doen…. Ik laat het maar…. ) Na ruim 20 minuten rijden begin ik op te knappen, misschien moest ik deze pijn echt even voelen om te beseffen dat mijn frustratie anders is dan wat ik steeds dacht. Het is niet dat mensen niet van mij willen houden, niet iedereen kan dol op je zijn. Maar het feit dat wanneer ik mijn liefde echt geef de mensen op tilt slaan en afwijzen…. Dat is hel…. Het gebeurde met Damian, met Sas, met Roxane en voor mijn gevoel nu ook met Leah. Beter gezegd in de eerste jaren met Jer gebeurde het ook… Steeds het bewijs dat ik mijn liefde niet zou moeten geven, voor mijzelf zou moeten houden. En dat is misschien waarom het vorige bezoek aan dit pareltje in Amsterdam zo een immense clash bewerkstelligde: ik realiseerde me wat ik voelde en probeerde dat daar al duidelijk te maken… toen Leah weg stapte ging het bij mij op zwart…

En dat heb ik vandaag allemaal opnieuw gevoeld. maar ik kon het bij mijzelf houden. Soms sta ik oprecht versteld van mijzelf. Ja ik maak het mijzelf onnodig moeilijk maar ik kom steeds dichter bij waar ik wil zijn. Word sterker en biedt mijn demonen 1 voor 1 het hoofd. Dan ben je geen kansloos wijf met gevoelens, dat ben je een knokker die niet bang is te strijden voor wat in haar optiek goed is!

Dat is ware liefde….

Weet niet precies waarom ik mijn oude blog open gegooid heb, weet eigenlijk nog minder waarom ik bewust op zoek ging naar stukken geschreven rond oktober 2010… Ik denk dat het nog altijd met stip de de moeilijkste periode uit mijn leven was, ja dit was zwaarder dan het overlijden van mijn vader…. Erg dit te beseffen maar ja waarheid laat zich niet veranderen.. Misschien is het wel omdat ik deze week weer eens goed met Damian sprak dat ik daarom toch weer wilde lezen hoe het ooit tussen ons was en bovenal hoe het ontplofte. Het is niets anders dan bizar die woorden weer terug te lezen. Vooral te zien hoe diep ik toen zat, hoe kapot is was en vooral hoe erg ik mijzelf haatte…. Die haat vind ik echt heel moeilijk te lezen.Maar er zijn ook mooie dingen die ik teruglees, zeker als ik denk aan mijn blogje van gisteren. Wat is een gezonde relatie? Ik mag soms mopperen over Jer maar ten tijden dat ik hem onmogelijk gekwetst moet hebben doordat ik echt wilde kappen met onze relatie voor een ander, liet hij zien wat ik voor hem betekende.

Even de context van het stukje wat ik wil delen; in 2010 gingen Jer en ik bijna uit elkaar. Ik kon niet meer leven met het idee dat ik al ruim 5 jaar op dat moment volledig ondersteboven was van Damian. En dus biechtte ik op dat ik vreemd was gegaan, niet in de daadwerkelijke daad maar enkel in gevoel (wat misschien nog wel 1000x erger is) Onze reis naar Mexico in augustus 2010 werd een bepalende. Zou ik stoppen met Jer en echt voor Damian gaan vechten? Dat antwoord werd dus een duidelijke nee, Jer en ik ontdekte in Playa del Carmen dat onze relatie nog altijd zo enorm sterk was dat we veel om elkaar gaven. Misschien was Damian wel enkel een utopie. Maar utopie of niet… het moment dat ik besloot dat ik vol voor Jer wilde gaan was het moment dat ik me ook realiseerde dat ik dan afstand zou moeten nemen van Damian. En het afsluiten wat ik enkel kon door eerlijk te vertellen aan Damian hoe gek ik op hem was… En Damian al jaren kennende wist ik dat daarmee onze vriendschap klaar zou zijn. Dus toen ik (heel heldhaftig) via de mail liet weten wat er al jaren speelde en naar huis vluchtte was er geen twijfel dat dit het begin van het einde was. En daar was mijn reactie ook naar….. echter hoe Jer daarmee omging <3

Wanneer ik binnen kom ligt Jer op de bank de Lama’s te kijken, ik kan echt niet lachen om de grappen. Ik staar voor me uit en de ineens overvalt me de leegte. Er is niets meer wat gezegd moet worden beter gezegd er is gewoon niets meer. Ik denk aan personeelsfeesten in de toekomst, zie voor me hoe ik niet meer bij mijn maatje sta. Tranen beginnen te branden… Ik fluister naar Jer dat ik ga douchen en sluip gebroken naar boven. Na 10 minuten onder kokendheet water kan ik niet meer ik val half tegen de muur en stort volledig in. Ineens voel ik een koelere hand op mijn rug, Jer trekt me liefdevol onder de douche vandaan en slaat een grote handdoek om me heen. Hij legt me op bed en houd me stevig vast en dan ineens gaat de knop om. Dit moment, hoe Jer me nu opvangt is exact waarom ik de keuze gemaakt heb. Zonder Damian wordt immens zwaar maar zonder Jer?? Dat trek ik echt niet. 

Bovenstaande woorden, ik heb ze al eens eerder gedeeld. Alleen toen liep ik door te zagen over het feit dat het een jaar terug was dat ik brak met Damian. Nu zie ik die woorden in zo een ander daglicht. Ik zoek naar de perfecte relatie…. wie kan er zeggen dat zijn / haar partner weet dat je stuk gaat vanwege de liefde van een ander. Wie kan er zeggen dat zijn / haar partner dat besef opzij zet en er toch voor je is. Dat is ware liefde…. Het heeft even tijd nodig gehad om te landen maar ik weet nu wel waarom ik altijd gezegd heb dat mijn keuze hoe dan ook voor Jer zou zijn, altijd! <3

Wat is dat een gezonde relatie?

Het zal er ongetwijfeld los van staan; stom toeval zijn maar sinds ik mijn tattoo heb maak ik stappen. Nou ja sprongen is misschien het betere woord om mijn problemen weer een stuk meer achter mij te laten. Met de hulp van mijn karate vriendinnetje Lé waar ik de laatste week ineens echt de diepte in duik begin ik steeds beter snappen wat ik doe, belangrijker nog… waarom ik het doe… Het is een godswonder dat ik zo open en eerlijk durf te zijn over alles tegen iemand die ik bijna dagelijks zie. Want stiekem zit de angst er echt wel hoor, de angst dat de reactie ineens gaat zijn dat ik te kansloos ben door mijn problemen. Het is onzin maarja emoties he?

De reden dat we meer praten is de modus waar ik nu zelf een beetje in zit. Ik probeer afstand te nemen, afstand van de echte intense verstandhoudingen die ik kan voelen met mensen. Stiekem eigenlijk alleen omdat ik angstig ben weer mijn hoofd te stoten, want dat gebeurt me heel regelmatig. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met irreële verwachtingspatronen die ik heb. Zoals ik vorige vrijdag al schreef kunnen die toch echt tot heftige reacties / emoties leiden. En vorige week toen ik echt op een randje wankelde was daar via de chat de steun. En misschien is het wel omdat ik in mijn emoties niet anders dan heel eerlijk kan zijn ik echt opgebroken ben afgelopen week. En doordat ik zo openlijk over mijn gevoelens praatte kon er ook ineens een opmerking zijn die mij geraakt heeft. Die zoveel verklaard dat ik het ergens stom vind dat de psych er nooit mee gekomen is. Ach misschien had mijn vriendinnetje gelijk toen ze zei dat ik gegroeid ben sinds die tijd en dat er daardoor ook andere dingen naar de oppervlakte komen.

Dus wat ik zeg, afstand, op mezelf zijn, op mijn eigen benen durven staan, zelfs de interactie met het bloggen op een laag pitje knallen. Het gaat me gelukkig goed af en het doet me ook even goed, maar er is 1 iemand waarbij het echt niet wil lukken. De mensen die mijn blogje van afgelopen vrijdag gelezen hebben zullen hem al geraden hebben. Afstand van Leah…. nee… ik kan het gewoon echt niet. En dus zwichtte ik en sprak ik toch af. En ow mensen wat ben ik blij dat ik haar zondag weer zie maar tegelijk is daar de waarschuwing in mijn hoofd en letterlijk uitgesproken door mijn karate dinnetje: geef haar de ruimte! Het is tot nu toe nog geen enkele keer gelukt om geen klap na afloop te krijgen. Al geniet ik zo van de dagen samen (de momenten dat het echt vriendschappelijk is) op het moment dat het afscheid weer daar is knalt mijn stoornis (want dat is het echt) naar de oppervlakte; pijn, onzekerheid omdat ik wel een miljoen bewijzen zie dat ze weg wil stappen. Dat het niet kan tussen ons en dat mensen doet zeer…. immens veel zeer….. Ik wilde nu voor eens en voor altijd uitleggen waarom ik me zo kan voelen. Tijdens een chat gisteren knalde ik mijn muur helemaal naar beneden. Ja zo verknipt ben ik, lees het maar hoe kansloos ik met relaties in het algemeen omga…. Ik weet het maar het lukt me gewoon niet om het anders te doen….

We hebben het over een legging met mijn orakel kaarten. Ik vroeg wat mijn houding zondag zal moeten zijn, want ik ben nerveus…. heel erg nerveus. Ik kreeg kaart nummer 18; het verval / werken aan herstel. En oef…. die was spot on…. auw gewoon!

Alle dingen hebben hun zwakke punten waar verval kan toeslaan. Hoewel uw problemen enorm zijn en u de controle lijkt te verliezen is dit een uiterst positief teken. Niet het lot maar uw eigen traagheid, nonchalance en onwetendheid hebben u in deze situatie gebracht…. Door aan uzelf te werken kunt deze fouten uit het verleden gladstrijken en weer de goede kant op gaan. De schade is het gevolg van uw eigen gedrag, alleen u kan aan dit verval werken. Doe daarom een stap terug en kijk naar de chaotische wegen die naar deze situatie geleid hebben. U kunt alleen het juiste doen als u het verkeerde hebt erkend. Omarm uw fouten , deins niet terug voor hard werken en het tij zal keren. Wees optimistisch over de toekomst. U moet zich echter ontdoen van de gedragspatronen waarmee u steeds weer nederlagen over uzelf afroept…

Die laatste zin…. auw auw auw!! Ik weet dat het een patroon is waar ik steeds instap maar ik kom er verdomme gewoon niet uit! Ik deelde deze legging met Lé en zij reageerde dat het hoe dan ook controle houden is, want zeker een afwijzing krijgen is ook een mate van controle. Maar dat is het niet.. echt niet. Ik begin uit te leggen:

Het is meer, god dit is lastig uit te spreken voor mij, de hoop dat zij blind van mij is. Omdat ik dat ergens ook van haar ben. Enkel ik weet nog altijd niet of dat gevoel nou echt is. Of dat het komt doordat het ow zo fijn is om te kunnen dromen van de perfecte relatie. Die natuurlijk nooit het levenslicht mag en kan zien, stukje tragedie ook een vast punt in mijn leven….

Daarop krijg ik terug dat de perfecte relatie niet bestaat die ik weerleg met de opmerking dat ie in mijn dromen wel degelijk bestaat.. Haar volgende opmerking is richting mijn opmerking over het levenslicht. Ze zegt dat het mijn keuze is dat het niet kan en dat is natuurlijk waar. Ook daar reageer ik eerlijk op:

Ik wil en kan niet zonder Jer…. Daarom frustreert het des te meer dat die aantrekkingskracht tussen Leah en mij zo sterk is….. en blijft….

‘Je vecht dus tegen je eigen regels en grenzen’, is de volgende haarscherpe observatie…. Jep dat klopt idd.. En besluit ik helemaal open te zijn.

Het punt is dat mijn hoofd blijft zeuren dat mijn regels en grenzen niet de juiste zijn. En dat is mijn stoornis, ieder gestoord aspect ervan…. Want ja zo zie ik het echt! Wie vecht er in godsnaam zo erg met persoonlijke relaties?

Terwijl ik op de reactie wacht voeter ik in mijzelf. Heb een schat van een vent en toch…. het verlangen blijft. Het blijft zeuren dat wat ik heb niet goed genoeg is. En ik weet dat het bullshit is, maar mijn emoties zeggen zo anders. Zoals dat ook het geval was met Damian, met Sas, met Roxane…. Hoeveel langer wil ik deze lijst nog maken? Dit moet echt stoppen want ik heb het goed…. het is niet perfect. Maar ergens kan je je afvragen wat perfectie is. Zoals hier zo vaak geroepen is: ‘Joyce de perfecte relatie bestaat niet!’ En dan volgt de reactie die alles even in een ander perspectief knalde:

Maar lieverd heb jij ooit het voorbeeld gehad van hoe een “gezonde” relatie er uit “hoort” te zien??

Een gezonde relatie…. andere benaming. Heb ik daar ooit een voorbeeld van gehad? Met een narcistische vader voor wie nooit iets genoeg was…. met een moeder die altijd bleef geven en uiteindelijk haar geluk buiten de deur zocht (wat ik nog snap ook) Dit is wat het voorbeeld van een relatie voor mij altijd geweest is, strijd, verdriet…. uiteindelijk weg stappen…. Ik zie ineens in wat ik zelf doe, een mix van mijn pa en ma door elkaar heen. Het veeleisende van mijn vader naar anderen, het eeuwige blijven geven en zorgen dat mensen blij zijn wat uiteindelijk nooit met gelijke munt terug betaald lijkt te worden en dus veel verdriet geeft (mijn moeder) en het weg stappen om toch naar het ware geluk te zoeken… Dit is voor mij wat het voorbeeld van een relatie is geweest. En dat het niet gezond was snapte ik zelf ook wel. Maar het wel gezonde beeld heb ik verkeerd gekozen: de liefdes tragedies en een beter voorbeeld dan mijn ow zo geliefde Twilight reeks kan ik niet geven. Het moet fabeltjes achtig zijn, met een onmogelijkheid, met vele emoties….. Dat is geen gezonde relatie Joyce…. echt niet…

Het besef is geland dat een gezonde, verre van perfecte, relatie veel meer neigt naar wat ik al jaren met Jer heb. Ik moet mijn referentie kader bij gaan stellen… Tijd voor een andere visie als het om relaties gaat <3

Een onwijs zinvol blogje (NOT!!) hahaha

Soms is het best lekker om mijn blog enkel te gebruiken om te gallen, om te zeuren over mijn emoties en dat het leven soms zo verdomde zwaar kan zijn. Hallo welkom comfortzone zeggen we dan :) Schrijven over pijn en emoties, ergens vind ik het heerlijk omdat het vaak van die gevoelige stukken zijn die er als vanzelf uitrollen… Raar eigenlijk vinden jullie ook niet? Zeker raar omdat eigenlijk het gros van mijn tijd gewoon vrolijk en leuk verloopt maar daar schrijf ik dan nooit over. Heb altijd het idee dat die verhalen zo weinig boeiend zijn ;) Maar fun in mijn leven, the good things in life, count my blessings….. misschien zou ik er iets meer bij stil moeten staan. (pompidom…. mijn hoofd schiet direct op blanco hahaha, ernstig dit)

Het eerste wat direct mijn hoofd in schiet is de actie van mijn moeder om zelf nu een tattoo te laten zetten. Geweldig toch? Dan ben je 55 jaar en besluit je toch je angst (was dat het echt? weet het niet eens) opzij te zetten en samen met je mannetje (toch ook schitterend dat je nog een ware liefde vind op je 53-ste :D) richting de tattoo shop te vertrekken. En dan gewoon geheel naar je eigen smaak iets te laten ontwerpen en bijna stoïcijns op die tafel te liggen. ‘Ja het brandt wel een beetje’ Ik heb zo een toffe moeder en ik word daar zo happy van :D Ook de kop van Cos wanneer ik binnenloop en hij zich realiseert dat hij los van elkaar nu moeder en dochter geprikt heeft. Dat was grappig :D

Ook zoiets waar ik blij van word is de sfeer tussen Erwin en mij de laatste tijd. Jullie weten ik heb moeite gehad met het vertrouwen geven aan mijn coach, vind het een schat van een man maar mijzelf helemaal geven… Nope… Maar de laatste weken en zeker gisteren…. de sfeer is losjes en daardoor ook dolkomisch. Gisteren heb ik werkelijk gelachen tot de tranen in mijn ogen stonden. Weerwoord hebben in karate is niet handig, maar ik kon mijn bijdehante mond weer eens niet houden en Erwin reageerde zo droog, zo cynisch. Ik stikte zowat terwijl ik push-ups aan het doen was als straf. Niet in de laatste plaats door zijn eigen lachende ogen :D En tja tijdens het voordoen van een voetveeg mocht ik hem even assisteren. Als hij de beweging onverwacht de andere kant op doet, val ik half in zijn armen. Super charmant moehahahaha, ik moest zo erg lachen om mijn eigen klunsigheid al kon ik dit amper voorkomen zei hij ;) Ja de zelfspot zit er echt wel ;)

En de laatste dagen is er nog iets waar ik zo happy van kan worden; leuke plaatjes op FB: minion quotes in het bijzonder :D Leuke manier om dit onwijs zinvolle blogje af te sluiten ;)

11692611_546179302198261_5592844859406419126_n 11700873_546371602179031_1460471649649775553_n 11049584_546077038875154_3235658740451864835_n 11659214_546065442209647_1873963786681407271_n 11659424_797618603684104_4328930399803217442_n 11666190_797285183717446_3411311050371154887_n

Familie weekend, confrontatie met het verleden

Een geheimpje bij aanvang van deze blog, ik heb werkelijk als een berg opgezien tegen het weekend wat nu achter mij ligt. Ik en de familie van mijn vader…. het is niet de beste combinatie ever. Natuurlijk ben ik dol op mijn oma en mijn oom (mijn vaders broer) maar met mijn pa zijn zus en vooral haar man leef ik sinds een aantal jaar op zeer gespannen voet. Iets wat mensen gewoon niet moeten doen is het afvallen de personen waar ik zielsveel van houd. En een van die mensen waar ik immens veel om geef is mijn bloed eigen mamsie natuurlijk :) Dan is het een heel fout plan om mijn enig levende ouder af te vallen en de schuld te geven van het overlijden van mijn vader. Ik ben daar echt zo woest om geworden, zeker toen ook nog eens de opmerking volgde dat IK zorgde dat ze mij nooit meer zagen. Natuurlijk ik heb nog nooit een kaart of een telefoontje ontvangen voor mijn verjaardagen van hun…. zelfs niet als kind zijnde. Zoek het dan lekker uit! Daarbij zou mijn nieuwe plaatje geheid weer een reden voor een golf van kritiek zijn zoals zo een beetje alles wat ik doe; karate, motor rijden, tattoo’s, het vele reizen… kortom alles waar ik voor sta, het is reden genoeg voor commentaar. Zie hier denk ik ook de reden voor mijn paniekaanval vrijdagavond, zag gewoon huizenhoog op tegen de confrontatie met eigenlijk mijn verleden om het heel simpel te zeggen….

Anyways, het werd zaterdag en omdat Jer echt geen vrij kon krijgen vertrok ik samen met mijn broertje richting Dordrecht. Onderweg praat ik over mijn gevoel, een gevoel wat hij helemaal deelt… We zijn gelukkig goed op tijd dus kunnen we nog even een kopje koffie / thee voor onderweg halen. Uiteindelijk doemt het van der Valk hotel voor ons op, het luxe van der Valk hotel: mijn hemel fancy!! I love it :D Het is 10 voor half 1 en we hadden kwart voor 1 afgesproken dus het niet heel vreemd dat we niemand zien. We blijven rustig in de auto wachten… en wachten nog wat langer. Wanneer het 10 over half 1 is begin ik het toch vreemd te vinden dat er nog niemand is. Ik stel mijn broertje voor maar even binnen te kijken of ze soms daar wachten. We lopen naar de receptie en op onze vraag komt het antwoord dat ze al op ons wachten in het restaurant. Nou wachten is misschien een verkeerde uitleg want iedereen zat dus al lang en breed te eten….. De sneren volgen dan ook snel: ‘Ow zijn jullie daar eindelijk!’ ‘Ja we zaten al op jullie te wachten’ Ik slik mijn hatelijkheden in en denk enkel, even voor de duidelijkheid mensen wij hebben bijna een half uur buiten zitten wachten op jullie! En gewoon beginnen met eten zonder ons!? Echt he!

Braaf geef ik de aanwezigen een knuffel en ga dan bij mijn neef en zijn vrouw (mijn naamgenote) zitten, mensen waar ik me wel prettig bij voel. Razendsnel wordt gezorgd dat mijn broertje en ik ook eten krijgen en eerlijk is eerlijk dat smaakt geweldig (steak tartaar is toch altijd goddelijk!) Onder het eten praat ik even bij met J2 (hahaha even een afkorting) en bewonderd zij mijn tattoo IRL. Enige nadeel is dat ik echt nog niet mag zwemmen wat zij jammer vind. En dan komt mijn tante; ‘Laat eens zien…’ Diepe zucht, oké kom maar op met je mening…. Maar zowaar ook zij is er helemaal weg van, zeker met de betekenis erbij. Enkel haar man zit te mopperen dat het verminking van je lichaam is. Prima, wat jij wil…. ik vind het mooi! Het is een opluchting dat het eten erop zit en dat we vrije tijd hebben tot de borrel om 4 uur. Broertje en ik gaan dus even sporten: kata’s lopen en conditionele pad training. Ik knap er van op, word rustiger en dus kan ik weer ontspannen het avond programma starten. Wat stiekem eigenlijk wel gezellig is :)

Tuurlijk is er gemopper op de bar dat oma er niet door kan met rolstoel (en dan echt overdreven stampij maken) en krijg ik bijna plaatsvervangende schaamte wanneer de man van mijn tante een ober uitkaffert die zijn drankje op wil nemen terwijl hij nog niet zat (vent chill man!) Maar bovenal is het fijn tegenover mijn oma te zitten, haar te zien genieten dat alles samen is. Dat is een ware uitzondering idd, wanneer mijn nicht zich als laatste bij de groep voegt is daar het weerzien voor het eerst in ruim 7 jaar…. Ook zij is echt ten positieve veranderd, leuk weer even bij te praten :D Wanneer er overheerlijke eten op is vertrekt iedereen weer naar de kamer, liep pas tegen half 9. Broertje en ik gaan eerst ook op bed liggen maar dan kijken we elkaar aan, het zaterdagavond wij gaan nog even een drankje doen :) Alleen was mijn keuze voor een Caparinha misschien niet de meest handige na 2 Prosecco en 1 rode wijn ;) Dan wel ik stond aardig op mijn kop en was enorm giechelig. Desondanks had ik even een ow zo fijn gesprek met mijn broertje, over het verleden een plekje geven. Over hoe anderen nooit verantwoordelijk gehouden kunnen worden in het nu voor jouw verdriet van vroeger, wijze jongen die broer van mij :)

Uiteindelijk slapen we pas om 12 uur en schrik ik om 6 uur weer wakker omdat de zon in mijn gezicht schijnt. Heel handig als je de gordijnen niet helemaal sluit voor je gaat slapen met je aangeschoten koppie ;) Ik doe nog wat hazenslaapjes voordat we ons toch echt gereed moeten maken voor het ontbijt. Het ontbijt wat bijzonder was omdat we allemaal foto’s gemaakt hebben met oma. Ik denk dat iedereen een beetje hetzelfde gevoel had: nu is ze er nog… Maar daarna zit het weekend er echt op. Broertje en ik zeggen iedereen gedag en vertrekking via Dordrecht nog naar Rotterdam om samen even af te sluiten. Onderweg zeggen we beiden hetzelfde. Het was een confronterend weekend maar juist daardoor was het goed. Ik heb zelf afscheid kunnen nemen van een hoop oude demonen: met name de kritische reacties van tante en haar man. Die doen me zo erg terug trekken naar de reacties van mijn vader.. dat ging vaak net zo. Echter ik zie nu eindelijk dat het enkel een mening is in plaats van DE WAARHEID. En daarom zeg ik dit was een top weekend, een weekend waardoor ik weer een stap of 20 verder gekomen ben :D

#FML (het gevoel van een paniekaanval)

Rusteloosheid, het is de perfecte samenvatting van de afgelopen tijd. Echter toen van de week eindelijk een slepend probleem op het werk zich oploste dacht ik dat de onrust verdwenen zou zijn, damn wat zat ik er naast! Gistermiddag kom ik thuis en ik voel de emoties kolken onderhuids, iets wat erger wordt wanneer ik achter mijn laptop ga zitten om het verhaal over de healing te schrijven. Uiteindelijk geef ik het op en vertrek ik richting het oude dorpscentrum om toch even te loeren bij mijn moeder die voor het eerst een tattoo laat zetten, stoer!!  We doen nog even een Radler met z’n 3-en wanneer ze klaar is en dan vertrek ik weer naar huis. Ik bouw mijn avond eten maar het smaakt me amper, de onrust is weer terug. Ik schrijf mijn blogje af en het gevoel klimt verder en verder naar de oppervlakte. Ik zoek het nu ook ergens op omdat ik het wil kunnen uitleggen aan de Diane over 2 weken.

Wanneer mijn blog klaar is voel ik me echt bagger. Mijn lijf smeekt om snaaien, er is niets in huis en dus loop ik richting de appie. De hele wandeling vecht ik tegen de tranen die hun weg gevonden hebben. Het lijkt zo te moeten zijn dat van de ruim 500 nummers in mijn all time classic lijst nou net het nummer start wat staat voor mijn strijd met alles. Crawling van Linkin Park. En dan is het klaar, de tranen knallen nu echt omhoog en huilend loop ik de woonkamer weer in. Ik smijt mijn oortjes op het dressoir kastje, ruk de zak ribbelchips open en maak een bazup. Ik wil het verdriet, want iets anders is het niet, niet meer voelen. Echt niet. Wil dat het huilen stopt, dat het gewoon klaar is. Ik probeer mijn gevoel toe te vertrouwen aan het papier en met ieder woord rollen er meer tranen over mijn wangen:

Mijn gedachten spoken, al dagen…. Constant zitten die mensen in mijn hoofd, ik weet dat het volkomen zinloos is. Nee Joyce zij zijn zeker niet zo bezig met jou als jij met hun…. En ik denk ergens dat het daar steeds maar weer fout gaat, de verkeerde verwachtingen. De hoop wanneer je iemand leert kennen dat je nu eindelijk eens zelf mag maken wat het is als mensen onvoorwaardelijk voor jou kiezen. Dat mensen ook eens doen wat jij voor anderen over kan hebben, ja dat is hoe ik ben. Ik denk aan anderen, ben er voor anderen…. altijd. De attente persoon omdat ik ergens geleerd heb dat het zo hoort. Het geven aan de ander….. doe ik het teveel? Is dat de reden dat ik steeds weer mensen verlies?

Dat ik er voor mensen kan zijn, dat ik mijzelf geef in de hoop dat anderen hetzelfde doen? En dat ik gewoon breek wanneer wederom het tegendeel blijkt. Die klap keer op keer wanneer het echt diep gaat….. WAAROM blijft dat gebeuren? Ik snap het gewoon echt niet. Kies ik de verkeerde mensen? Pak ik het verkeerd aan? Ben ik te overweldigend? Alsjeblieft vertel het me…. vertel het me zodat ik het kan stoppen. Zodat ik de pijn kan stoppen dat ik anderen gelukkig zie, maar dat ik ineens volledig uit picture lijk te zijn. Waarom kunnen mensen mij geen vriendin noemen, waarom is dat zo godvergeten moeilijk? Wat hebben die anderen wat ik mis? Wat doe ik toch verkeerd?? Waarom stappen mensen weg als ik echt van ze houd?

Vooral de tweede alinea doet me knakken, dat is de kern van mijn verdriet. Ik huil nu echt…. kapot…. echt kapot. Er is maar 1 iemand waar ik contact mee wil hebben nu, alles smeekt om Leah… om de verkeerde redenen. Ik weet dat ik nu zo instort doordat de twijfel bij mij weer omhoog geknald is, dat de angst weer toegenomen is dat ze weg zal stappen. Ik wil de bevestiging en dat is nou precies de kern van mijn probleem. Ik onderdruk de smeekbede van mijn emoties waardoor ik me uiteraard nog rotter ga voelen… En dan zie ik dat mijn vriendinnetje van karate online is op Twitter, rechtstreeks vragen om steun? Nope dat kan ik nu echt niet, scherpe analyse van haar zou later zijn omdat ik een eventueel nee nu echt niet had getrokken. Zo waar! Maar via een omweg is daar toch het contact en zijn daar vooral de woorden die mijn ratio weer voeden. Ruim 1.5 uur lang, zo fijn dat die steun er was want ik zat echt even heel erg diep in de zwartheid….

Mijn gesprek met deze topper heeft mij iets doen inzien waardoor ik me rustiger voel. Juist nu ik zo intense emoties voel is dat een teken dat ik aan het werk ben met de kern van mijn stoornis. Ik pak niet meer het pad van de veiligheid, nee ik dwing mijzelf het anders te doen. Te zorgen dat ik verder kom. Het gevoel van afwijzing, ik weet dat ik dan de afwijzing van 1 van de belangrijkste mensen uit mijn leven her beleef, te weten mijn vader. En dat is wat ik moet gaan afsluiten bij Diane, het accepteren dat mijn vader mij idd geen liefde kon / wilde geven en dat vooral niet bij anderen gaan zoeken. Want al geven ze die liefde het zal nooit genoeg voor mij zijn…. puur omdat het van de verkeerde personen komt. En zo heb ik gisteren weer een immense stap gezet en dat is het dagje kikkerstijl vandaag met opgezwollen oogjes wel waard :)

En aan mijn meelezende topper, dank je wel lieve schat: er zijn weinig mensen die écht snappen hoe ik mij kan voelen. Gisteravond was even het bewijs dat er wel mensen zijn die hem echt snappen. Xxx

Ik zoek het zwevende op

In het verleden heb ik al eens over haar geschreven, Diane de dame die mij wel eens polariteitsmassages geeft. Zij vertelde mij in april dat ze haar eigen praktijk heeft en ook healings geeft. Tja zij heeft me al een aantal keren iets in doen zien en dus leek een healing mij wel wat. Ik nam dus in april contact met haar op en dat liep uit op een teleurstelling. Ik had me er op ingesteld dat ik zou zeggen: ‘Hi ik wil een healing’ Dat zij zou vragen, ‘Wanneer wil komen?’ En dat ik dan eindelijk antwoorden zou krijgen waarom alles toch zo moeilijk moet gaan in mijn leven. Waarom er altijd dat verdomde drama is want trust me ik ben er behoorlijk klaar mee! Echter toen ik het mailtje uitstuurde kwam de reactie terug dat ze dacht dat een healing niet de juiste ingang voor mij zou zijn…. Verdomme! Ik baalde als een stekker en wilde dan wel heel graag weten wat wel de manier voor mij zou zijn wat ik haar ook vroeg. Ik legde haar heel helder uit wat mijn probleem is:

Wat er bij mij speelt kan ik je zonder problemen uitleggen, het is een hele overheersende angst eenzaam te zijn / te worden. Waardoor ik heel erg blijf vechten voor de acceptatie van mensen, vooral de mensen die afwijzend zijn zoals mijn ouders in het verleden waren. Ik ben zo vaak alleen / eenzaam geweest in het leven dat ik voor mijn gevoel geen bestaansrecht heb, dat ik het als persoon niet waard ben om van te houden. Dat is de grootste blokkade die ik heb en daar wil ik graag vanaf :)

Hmmm lees hem nu terug na een paar maanden en zie al dat ik hem moet re-phrasen….. Ik vecht voor de acceptatie van mensen wanneer ik het idee heb dat ze mij laten vallen, dan sla ik op tilt. Wordt onzeker en daardoor onuitstaanbaar en dan wordt mijn angst vanzelf heel simpel de waarheid :( Anyways, daar kreeg ik een mailtje op terug waar ik niet zo veel mee kon. Het was me te vaag, heb zelf toch wel ernstige behoefte aan duidelijkheid en concrete dingen.

We kunnen onderzoeken hoe dit in jouw systeem verweven zit: zowel in je body, mind als spirit. Deels is het een overtuiging die niet meer klopt en je nog steeds meedraagt, deels zit het als het ware in je fysieke systeem, is het bijna tastbaar voor je. En het kan zijn dat het ook veel “vager” voelt, ondanks dat je er een verklaring voor hebt (je jeugd) en je het meedraagt. Door dit te onderzoeken, hoe het zit voor jou en daar oefeningen mee te doen, kun je er los van komen, of losser, en in ieder geval leren hoe ermee om te gaan dat het niet groter , maar juist kleiner wordt. Net zoals je bij de karate traint op techniek en kracht en uithoudingsvermogen en mentale kracht zo pak ik dat ook aan, maar met andere oefeningen. Het is belangrijk dat je tools in handen krijgt om de angst aan te gaan en te transformeren. 

Ik liet het idee varen na deze mail, misschien was dat zweverige toch niets voor mij. Misschien moest ik toch nog maar eens de psych opzoeken, of misschien moet ik juist accepteren dat het altijd een zwakte zal blijven en dat er geen knopje is wat je even omgooit om er vervolgens nooit meer door geraakt te worden. Zeker de laatste dagen wens ik zo hard om dat gevoel, zit weer enorm in die modus van twijfel…. Het hele verhaal heeft dus ruim 2 maanden stil gelegen tot maandag. Wat een klote dag was dat zeg, oef ik gleed weer helemaal af. Lag al om 7 uur op bed, klaar, zo verdomde klaar met die eeuwige hoop dat je wel iets voor iemand betekend die dan zo hard de grond in geboord wordt. En precies op het moment dat ik weer liep te voeteren op mijzelf was er uit het niets een mailtje van Diane….. Onderwerp van de mail? Uitnodiging. En de mail zelf, twee simpele zinnen die mij zonder twijfel over de streep trokken:

Hierbij nodig ik je uit om met mij op onderzoek te gaan naar wat jou blokkeert om vol in het licht te staan. Ik denk nl echt dat je op weg kan helpen en een licht te schijnen op je pad.

Ik vind het nog altijd te vaag…. te zweverig. Maar wat heb ik te verliezen? Enkel het gevoel van constante twijfel aan mijzelf. Het idee dat ik mijzelf wel leuk en lief genoeg vind maar dat de hele goe gemeente het anders ziet. Het idee dat ik ik leef in een waan, de waan dat mensen oprecht om mij geven terwijl het bij vlagen zo anders lijkt te zijn. Zeker voor de mensen die echt veel voor mij betekenen. Daar ga ik stuk aan en dat moet stoppen. Op welke manier dan ook, het boeit me echt niet meer. 10 juli ga ik het meemaken, ben enorm nieuwsgierig….

Het verhaal in de tattoo shop

‘Mooie Chinese tekens, wat betekend het?’ Het stoort me dat iedereen direct zegt dat het Chinese tekens zijn; ‘Eigenlijk zijn het Japánse tekens, het betekend fall down seven times, get up eight’ ‘Aha, zit er een persoonlijke betekenis achter?’ Ik kijk naar Cos die nog altijd de lijnen aan het zetten is. ‘Ja behoorlijk…..’ zeg ik zacht. En dan begin ik te vertellen over mijn leven;

Zoals jullie mij nu zien zouden jullie niet zeggen dat er ooit zo een muurbloempje achter gezeten heeft. Ik ben altijd het verlegen blonde meisje geweest, stil, introvert.. een meisje wat heel erg hing aan huis & haar ouders. Heimwee heeft mij gedomineerd vanaf dat ik een jaar of 3 was. Alles wat leuk zou moeten zijn voor jonge meiden was voor mij een ware hel…. Logeerpartijtjes bij opa & oma, bij mijn het enige vriendinnetje wat ik had…. het was gewoon altijd reden voor paniek. Het werd nog erger toen we Den Haag verlieten voor Zoetermeer. In 1 klap was ik mijn veilige omgeving kwijt, mijn nieuwe school vond ik eng. Stilletjes bracht ik mijn dagen door in de leeshoek met boeken over Dinosaurussen (stom dat je die details nooit meer vergeet…) en de gevolgen waren te raden, het rare meisje wat te stil was en bloosde om alles…. al snel werd ik immens gepest. Thuis was alles niet heel veel beter, ruzies…. mijn ow zo dominante vader voor wie nooit iets goed genoeg was. Ach laat ik het zo zeggen Jan, mag ik Jan zeggen?, ik heb gewoon nooit echte veiligheid in mijn jeugd gekend. En dan ontwikkel je angsten…. immens veel angsten. De angst om überhaupt van huis weg te zijn, mijn kamer dat was veilig… Heimwee, vakanties vond ik een ware hel. Uit eten gaan…. ik was standaard misselijk als we het restaurant maar in wandelde…. En dat leidde tot nog meer angst want ook was ik panisch om over te moeten geven… Mijn jonge jaren: korte samenvatting…. ik was bang! Bang voor het leven.

De middelbare school kwam, de pesterijen werden hoe langer hoe erger. Mensen vertrouwen? Nope dat deed ik allang niet meer. Hoe knap is het dan eigenlijk dat ik iemand die in eerste instantie mij enkel benaderde om mij nog meer te zieken toch toe te laten en een tweede kans te geven omdat ik werkelijk zag dat hij te vertrouwen was. Mijn grote liefde op het middelbaar, de jongen die ik helemaal toe kon laten. Hij was mijn lichtpuntje in de hel, de hel die erger werd toen zijn vrienden mijn aanrandde in Tropicana…. omdat ik het uitlokte…. ik deed niets!! Al was ik helemaal stuk, ik had voor mijzelf besloten dat ik hoe dan ook de MAVO wilde halen. Iedereen zei dat ik het niet kon, ow wat heb ik ze het tegendeel bewezen! Ondanks alle problemen, ondanks dat ik op een gegeven moment vluchtte van school omdat ik al die ellende niet meer trok en bij het leven spijbelde haalde ik (die niet goed genoeg was) mijn MAVO diploma met gemiddeld een 8. Ik kon het verdomme WEL! Hierdoor kon ik ook naar het MBO niveau 4, laboratorium onderwijs. Ja ik…. ik die eigenlijk enkel geschikt bevonden was door alle docenten voor het IVBO…. gebaseerd op wat dan? Ik was te onzeker…. ja omdat NIEMAND in mij geloofde!

Ik begon het MBO, zwoor mijzelf dat niemand mij ooit nog zo hard zou raken als op de MAVO. En zo geschiedde al was er natuurlijk WEER iemand die wel door mijn muur heen denderde: mijn klassedocent…. Ik verloor mijn hart volledig aan hem, zag een hele toekomst met hem tot hij vertelde dat hij al getrouwd was. Geloof me dat als je iemand zo ver toelaat wanneer je mijn leven geleden hebt dat je knakt. Kapot dat ik hem niet kon krijgen…. en toch keurig mijn lessen bij hem blijven volgen, mijzelf keihard door de pijn heen slepend. Beter gezegd mijn verdediging voor mijn examen deed ik 1 op 1 met hem, ja mensen al ging ik helemaal kapot: Ik kon het. Het verbaasde me hoe sterk ik eigenlijk kon zijn. En dat is de start geweest van al mijn angsten stuk voor stuk het hoofd bieden. Door momenten op te zoeken, situaties op te zoeken waarin je denkt: ik ga dood….. Letterlijk…. Het is met de steun van mijn vriend dat ik die momenten onderging. De blinde paniek om de eerste keer zonder mijn ouders 2 weken lang op vakantie te gaan. Vliegen…. vond het doodeng maar iedere vakantie weer dwong ik mijzelf gewoon te gaan. In te zien dat de wereld niet vergaat, dat er écht niets gebeurt. Die heb ik uiteindelijk zover weten te trekken dat ik alleen naar de andere kant van de wereld vertrok, ik miss heimwee vertrok zonder mijn familie of vent naar Thailand, WAUW! Ook mijn angst voor uiteten gaan, samen met mijn vent, stukje bij beetje zocht ik alles op en werd ik sterker. Groeide ik naar de persoon wie ik zonder die angsten ben.

Maar ik denk dat deze tattoo nog meer staat voor de confrontatie met mijzelf. Inzien wat jouw gedrag met anderen kan doen, inzien dat je zaken niet altijd even handig aanpakt. Inzien dat je mensen gekwetst hebt wanneer zij jou kwetsten…… Inzien dat ik verre van perfect ben evenals mijn vader altijd zei. Ik ben een rare, ik ben het probleemgeval maar ondertussen kan ik dat redelijk accepteren. Ik faal in een hele hoop dingen en dan met name in mijn persoonlijke relaties. Ik hecht me veel te intens aan mensen en dan knak ik wanneer mensen weg stappen, ben dan helemaal kapot. Het leven is niets meer waard…. heb het 3 keer mee mogen (moeten) maken. Iedere keer was mijn reactie gelijkwaardig: mijn leven was geen zak meer waard, kon enkel maar huilen. Maar altijd was daar het moment weer dat ik besloot door te gaan…. dat ik weer ging vechten, dat ik knok tegen alle problemen die zich in mij gevormd hebben door alles wat ik heb meegemaakt. Ik weiger mijzelf een slachtoffer te voelen, ik wil mijzelf veranderen…. Dat doe ik door er ondertussen zonder schaamte, zoals ik hier doe, over te praten. Doordat ik zelf koos voor 2.5 jaar intensieve therapie. Door nu ondertussen ook eerlijk te zijn tegen anderen, door te laten zien wat dingen met mij doen. En kan zeggen dat ik ondertussen alles onder controle heb? Nee verre van……

Doordat ik Kyokushin begon te beoefenen leerde ik over deze wijsheid. Het maakt niet uit hoe vaak je neergaat, hoe vaak je faalt je problemen voor goed op te lossen. Al moet het 100000x proberen, iedere keer wanneer het fout gaat sta je weer op, klop het stof van je kleding en probeer je het opnieuw. Dat Jan is wat deze tekens op mijn onderarm mijn doen helpen herinneren. Ik ben er echt nog niet….. ik maak nog ontzettend veel fouten, heb nog ontzettend veel problemen die het gros van de mensen nooit en te nimmer zullen hebben. Maar ik zal altijd blijven proberen, blijven vechten om uiteindelijk te komen waar ik wil zijn: Nana korobi ya oki….

So there I said it……

Heb er weer 1 gevonden hoor, zo een liedje waar ik mijzelf compleet in verlies. Wat ik de hele dag wel aan kan hebben staan. Mr. Adam Lambert you naild it big time met dit nummer…. Damn he! Hoe vaak kan ik deze tekst half mee schreeuwen, kippenvel over mijn hele lijf. Je kan een nummer horen maar je kan hem ook voelen. Dit voel ik…. zonder twijfel. Het beste nummer van zijn nieuwe album, een nummer wat zonder twijfel direct heel hoog mijn all time 10 binnen knalt. <3 Enjoy zou ik zeggen.

There I said it

You say you want the truth, but you can’t take it
So I give you lies
I give you lies
You say you want the best, but you destroy it
So I keep it inside
I keep it inside

I tell you something
It’s a double-edged sword you’re giving
And I can’t see the truth in living
When we hide with a wall of fear
And you don’t see it
It’s a twisted dream you believe in
And what’s the use in pretending?
Let’s make the smoke and mirrors disappear

So there I said it
And I won’t apologize to you anymore
Cause I’m a grown-ass man
And I won’t live again
And I’m sick and tired of living in your shadows
So there I said it
And I won’t apologize to you anymore
Cause I’m a grown-ass man
And I don’t understand
Why I should be living in the shadows
So there I said it

You wanna hear my voice, my mind, my demons
But not too much
Or you’ll give up

I tell you something
It’s a double-edged sword you’re giving
And I can’t see the truth in living
When we hide with a wall of fear
And you don’t see it
It’s a twisted dream you believe in
And what’s the use in pretending?
Let’s make the smoke and mirrors disappear

So there I said it
And I won’t apologize to you anymore
Cause I’m a grown-ass man
And I won’t live again
And I’m sick and tired of living in your shadows
So there I said it
And I won’t apologize to you anymore
Cause I’m a grown-ass man
And I don’t understand
Why I should be living in the shadows
So there I said it

<3 <3 <3

Voor het leven getekend (part 4)

Er wordt wel eens gezegd dat het zetten van tattoo’s verslavend is. Nu heb ik altijd geweten dat het niet bij 1 plaatje zou blijven, maar ik moet toegeven het werkt idd redelijk verslavend ;) Er is zoveel moois wat je nog op je lijf kan plaatsen, boodschappen die je wilt onthouden, beelden die overwinningen op jezelf laten zien. Sinds 2013 heb ik 3 plaatjes op mijn rug. Een tribal op mijn rechter schouder gezet in 2001, een trinity knot op mijn onderrug gezet in 2007 en als laatste een tijger op mijn linker schouder gezet in 2013. Alle plaatjes hebben even veel betekenis voor mij en spijt heb ik er ook nooit van gehad.

Een paar maanden terug begon het ineens weer te kriebelen, zou ik nummer 4 laten zetten? En nog belangrijker…. wat zou waar komen te staan? Het wat was al heel snel heel erg duidelijk: mijn geliefde Japanse quote. Nana korobi ya oki, of vrij vertaald Fall down seven times, get up eight. Buiten het feit dat ik de Japanse tekens schitterend vind is ook de achtergrond van dit gezegde krachtig en enorm van toepassing op mijzelf.

No matter how many times you get knocked down, you get up again. Even if you should fall one thousand times, you just keep getting up and trying again.

Jullie weten het, ik kies (al dan niet bewust) vaak de moeilijke weg en hoe vaak ik ook een tegenslag te verwerken krijg….. ik sta weer op en vecht weer verder. Figuurlijk in mijn leven, letterlijk in mijn sport. Misschien omdat deze tekst zo enorm staat voor wie ik ben en hoe ik leef dat ik ook besloot de tattoo op een zichtbare plek te zetten, gewaagd ik weet het :) Het krachtigste punt van mijn lijf, de plek waar ik op terug val in wedstrijden wanneer ik stikkapot ben: stoten met mijn rechter vuist. Dus doodsimpel, hij zou komen op de binnenkant van mijn rechter onderarm. Dit leidde al gelijk tot vele horrorverhalen; de pijn zou ondragelijk zijn….. Tja dat zagen we dan wel weer :)

Ik ging weer terug naar de shop waar mijn derde tattoo ook gezet is en raakte in gesprek met een laid back gast die zich aan liet spreken met de naam Cos. Uitgelegd wat ik wilde en toen was het wachten tot hij het ontwerp klaar zou hebben. Tenenkrommend lang wachten wel te verstaan. Ik heb gewoon amper geduld en het duurde langer dan gemiddeld. Maar eindelijk was daar 1.5 week geleden een WhatsApp bericht met een foto van het ontwerp…. DAMN wauw!! Dit was precies wat ik wilde!! Het leek wel alsof de tattoo in mijn huid geslagen was met die barsten, kracht en ergens ook pijn alles wat ik ben zag ik hierin.

ontwerpje tattoo 4

Kwestie dus van zo snel mogelijk een afspraak maken en zowaar hadden ze gisteren tijd :D Naarmate de afspraak dichterbij kwam kwamen ook de zenuwen meer naar de oppervlakte. Keer op keer de reactie dat ik zo een verdomd pijnlijke plek had uitgekozen voor dit plaatje, zeker Sas maakte een opmerking die de paniek omhoog toverde. Haar ex was bijna flauw gevallen van de pijn tijdens het zetten…. fuck! Om die reden had ik dus echt buikpijn toen ik gisteren naar de tattoo shop reed op de fiets, de meest pijnlijke plek tot nu toe en zou er nog alleen doorheen moeten ook aangezien Jer moest werken. Wanneer ik de shop binnen wandel is daar onmiskenbaar het geluid van de naalden die hun werk doen. Cos is nog even bezig met een oudere dame die toevallig dezelfde plek als mij laat prikken, ze oogt ontspannen gelukkig. Wanneer de dame klaar is heb ik al 3 magazines door zitten spitten en heb ik zweethandjes hahaha.

Cos komt even naast me zitten en legt uit dat het formaat wat ik wilde niet gaat werken aangezien hij dan de schaduwen niet mooi kan zetten. De schaduwen die ik juist zo onwijs mooi vind. Hmmm een grotere tattoo op een zichtbare plek…. kan dat? Past dat bij mij? En ineens gaat de knop om, ergens kan deze boodschap niet duidelijk genoeg zichtbaar zijn wat mij betreft. Dus ik geef hem de go en hij vergroot heel snel het ontwerp en dirigeert me dan richting de stoel. Hij maakt de inkt en de naalden klaar, scheert even de donshaartjes weg en plakt dan het ontwerp op mijn arm. Iets hoger dan hij wilde want ik wil mijn armbanden die vaak breed zijn kunnen blijven dragen. Even heel diep zuchten en here we go…. Het ratelende geluid van de machine vult de ruimte en al snel is daar het bekende snijdende/ branderige gevoel. Het valt gelukkig heel erg mee al is hij nu zo dicht bij mijn pols bezig. Dit gaat wel goed komen, de horror verhalen waren overtrokken. Of ik ben gewoon veel gewend door het karaten, dat kan ook ;)

Na een minuut of 5 komt er een oudere man bij ons staan. ‘Mooie Chinese tekens, wat betekend het?’ Het stoort me dat iedereen direct zegt dat het Chinese tekens zijn; ‘Eigenlijk zijn het Japánse tekens, het betekend fall down seven times, get up eight’ ‘Aha, zit er een persoonlijke betekenis achter?’ Ik kijk naar Cos die nog altijd de lijnen aan het zetten is. ‘Ja behoorlijk…..’ zeg ik zacht. En dan begin ik te vertellen over mijn leven. Over hoe alles altijd moeilijk lijkt te moeten gaan, hoe ik keer op keer neer ga door de emoties die me te veel worden maar hoe er ook altijd weer een moment is dat ik opkrabbel en verder ga. Het is stil geworden in de shop, 3 mensen worden geprikt maar iedereen luistert naar het verhaal achter mijn plaatje. Was een bijzonder moment…. intens ook…. Uiteindelijk eindig ik bij mijn sport en ik vraag de man even mijn telefoon te pakken zodat ik mijzelf in actie kan laten zien. Met mijn telefoon in de handen wil ik eigenlijk ook alleen nog maar foto’s van het proces die de man even voor mij regelt :)

IMAG2712

10460254_10204190446790149_934620073355263034_n

Mijn verhaal vordert evenals het werk van Cos, het is grappig. In mijn verhaal word ik sterker en dat wordt de tattoo ook. De scherpere contouren, meer kracht, de barsten in mijn huid. De boodschap en de overtuiging dat ik idd altijd 1 keer meer op zal staan dan dat ik neer ga. Ik staar meer en meer naar het geweldige werk van Cos, bijna met tranen in mijn ogen. Daar staat het echt, precies zoals ik het wilde…. Wat hij nu doet is wel even gemeen qua gevoel, na alle zwarte en grijze schaduwen brengt hij ook nog wat witte highlights toe, enkel witte inkt is dikker en dus vervelender. Maar ook het wit heeft betekenis voor mij, de lichtpuntjes in de moeilijke momenten. De reden om door te zetten…. Een laatste spray alcohol er overheen en daar staat schitterend wat ik zo graag op mijn lijf wilde hebben. Ik kijk Cos aan, beiden kijken we enthousiast, ook hij is overduidelijk happy met het resultaat :D Wanneer we buiten foto’s maken blijkt ook waarom: ‘Ben blij dat ie zo goed gelukt is, was de eerste keer dat ik dit type tattoo zette….’ Blij dat ie het pas achteraf zei moehahaha.

En zo ben ik voor de vierde keer voor het leven getekend. Zonder twijfel de meest persoonlijke tot nu toe en ja iedereen mag dat zien <3

11201942_10204190445990129_6539367079529389245_n

11110456_10204194658535440_2474886303109963033_n

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 72 andere volgers