De valkuil van social media

De afgelopen weken is het meer dan eens door mij heen geschoten; waar zou ik zijn zonder Twitter en al haar steun? En zou ik nog kunnen glimlachen als ik niet de leuke berichtjes op Instagram zou lezen? Zou ik de dag nog doorkomen zonder de afleiding van Facebook? Moge het duidelijk zijn, Social Media is de afgelopen zware weken mijn beste vriendje geweest. Ik had zoveel moeite mij te concentreren door alle emoties die maar door mijn lijf bleven kolken. En vaak knapte ik weer wat op wanneer ik dan toch maar met de ‘wereld’ deelde dat ik mij echt niet ok voelde. Zeker de woorden van steun of juist de andere visie op zaken deden mij zoveel goed. Mijn output als het om werk ging lag sinds begin januari op een absoluut nulpunt en ik kwam er gewoon niet meer uit. De emoties legde mij lam waardoor ik me rot voelde, waardoor ik moeite had mij te concentreren, waardoor ik enkel voor mij uit kon staren, waardoor ik weer tijd had om te piekeren en mij uiteindelijk nog rotter voelde.

Ik heb ergens met mijn vorige 1 op 1 met Haily er aan getwijfeld om haar te vertellen wat het afscheid van Roxane met mij deed. Maar ja zij waren / zijn echt 2 handen op 1 buik en ik had dus het idee dat ik daarmee aan het kortste eind zou trekken. Echter het begon Haily op te vallen dat ik geen focus meer had in mijn werk en dat leverde mij 2 weken terug al een sneer van haar op, ‘Joyce herpak jezelf!’ Ow wat zou ik graag willen dat het zou lukken maar nee.. Echter nu Roxane daadwerkelijk weg is besloot ik met mijn 1 op 1 gisteren toch maar wel een tipje van de sluier op te lichten dat het de laatste weken echt slecht met mij ging. Ik noemde dus geen namen maar vertelde Haily wel dat ik gewoon in een zeer negatieve spiraal vast zat zeker op het werk en dat ik er gewoon niet meer uit kwam. Dat mijn focus wel verdwenen leek te zijn en dat het echt aan mijn output te merken is en dat ik daar stevig van baalde. Ik had verwacht dat Haily zou gaan doorvragen over wat er precies was maar nee, haar no-nonsens houding kwam naar boven. WAT EEN VERADEMING! Die had ik even zo hard nodig!

‘Joyce je moet je focus herpakken, je bent veel online zie ik zelf en hoor ik van anderen. Dat legt je focus op de verkeerde punten en heeft direct effect op je werk. Zoek in je werk dingen waar je energie van krijgt en ik denk dat je razendsnel opknapt’ Ik schrok indirect best wel even van deze verkapte reprimande maar aan de andere kant, ze had 300% gelijk mijn focus lag online de laatste weken. En dus was het gisteren en vandaag cold turkey afkicken. Data verkeer op mijn telefoon gewoon uit, geen notificaties meer binnen krijgen en niet in de verleiding komen om soms wel 50x per dag (of is dat nog een te lage schatting?) te kijken of er nog nieuws is. En zowaar ik heb twee heerlijke dagen gehad waar het fenomeen Roxane bij vlagen gewoon uit mijn hoofd leek te zijn. Rust, focus, werk verzetten en zoals Haily al zei: energie krijgen. Ik voel me echt zoveel beter!

Ja social media, het is een verslaving voor mij echt waar. Ik vind het zo fijn contact te hebben met mensen die er oprecht voor mij lijken te zijn. Maar het is ook manier gebleken om in bepaalde dingen te blijven hangen. Want door het te delen blijf je het aandacht geven. Aandacht die je aan andere dingen zou moeten geven. Daarbij, ook een inzicht van Haily, je weerlegt de focus van naar jezelf kijken en reageer meer op die manier die anderen misschien juist vinden maar niet bij jou past. Wat waar is en daarbij: ik moest op een gegeven moment de inzichten van jullie hebben om zelf een keuze te durven maken. Hoe bizar is dat idee? Heel bizar en ergens is het een opluchting gewoon weer bezig te zijn op het werk met waar het om draait: mijn taak. Wat een rust is er ineens in mijn kop. Best een wijze vrouw die manager van mij :)

De Utrechtse blogdate

Een fijne vrijdag, een fijne zaterdag, tja dan kan er enkel nog maar een fijne zondag volgen toch? En dat de zondag fijn zou worden dat stond al vast want ik had een fijne date in het vooruitzicht :) Na dates in Scheveningen en in Den Bosch vonden Esra en ik het wel weer een goed plan af te spreken, deze keer kozen we voor een date in onze Domstad :)

Mijn zondag begon vroeg, half 7 was ik klaarwakker en ik er maar uit te gaan. Ik heb nu dus flink wat uurtjes voor mijzelf en dus kan ik mooi even weer een flink aantal pagina’s aan mijn manuscript toevoegen. En nu ben ik dus met een kleine 40 pagina’s aanbeland op het kantelpunt. Vanaf dat moment zijn er amper meer mooie momenten geweest en nu ik het stuk zo schreef snap ik eigenlijk ook wel waarom. Die bewuste zaterdag 16 februari 2013, het is de dag geweest dat ik een alles bepalende beslissing maakte met heel veel pijn in mijn hart. Heel bewust koos ik Jer boven Roxane en nu ik er weer over schreef voelde ik ook het verdriet weer wat ik voelde toen ik dat deed. Onbewust wist ik dat het in zou gaan houden dat Roxane afstand zou gaan nemen. Nooit in mijn leven heb ik iemand zo hard in zien storten toen zij de opening naar ‘ons’ gaf en ik zei dat ik naar huis moest. Het was een paniekreactie op dat moment maar ik denk dat het onbewust ook mijn hart was dat sprak: mijn hart dat riep dat Jer mijn alles is hoeveel Roxane ook voor mij betekende. Alles opgeven voor haar? Ik kon en wilde het niet en tja dan moet ik nu de consequenties dragen. Maar ik zeg het jullie, dat specifieke moment weer op papier zetten…. wow…. auch…. ja dat deed veel met mij.

Anyways, grote zijstap ;) Ik heb dus uren zitten tikken en nu staat de teller op 39 pagina’s en 28064 woorden in een kleine 3 weken tijd :D Niet slecht al zeg ik het zelf :) Doordat ik mij weer zo erg verloor in mijn verhaal moest ik me de krampen haasten om nog op tijd mijn trein te halen. Ik heb al bijna een week niets aan sport gedaan en heb snaai buien gehad dus ik wil met de fiets naar het station. (ja ik voel me werkelijk kilo’s zwaarder wat me aan denken zet omdat ik aan de ‘denk je slank challenge’ van Heleen meedoe) Compleet buiten adem van 5 kilometer met straf pal de wind tegen gooi ik mijn fiets in het rek neer. Ik moet eerst mijn OV chipkaart met meer geld opladen dan dat mijn reis kost, wat een ONZIN!!, en dan kan ik ontspannen wachten in het zonnetje achter het glas wat echt genieten is. Eenmaal in de trein verlies ik mijzelf in mijn boek en heb ik te laat door dat er mensen vragen of ze naast me mogen zitten. Ja people als ik lees met muziek aan krijg ik niet zoveel meer mee van mijn omgeving. Dan duurt het totdat een gefrustreerde beweging naast je ziet voordat je door hebt dat iemand naast je staat te ‘smeken’ om een plekje moehahaha. Daarbij zijn we al zo goed als op Utrecht centraal dus ik maak me klaar om uit te stappen.

Esra en ik hebben afgesproken met het grote boord van Utrecht Centraal, ik wandel de stationshal in en kijk dan onthutst naar de plek waar het boord hing, het is gewoon verdwenen! Ehm ok ;) Ik stuur Esra dan ook maar even een berichtje en blijf rond speuren of ik haar al ergens zie en jawel na een kleine 3 minuten kunnen we elkaar weer begroeten :D We zoeken even naar de plek om uit te checken en dan vraagt Esra aan mij wat ik wil doen. Tja ik heb trek want heb nog niet geluncht en dus zoeken we even naar het pleintje met al die leuke cafeetjes. Dat vinden zowaar zonder al te veel omwegen en we besluiten bij Le Journal te gaan zitten in een hoekje. Tja Esra en ik snappen elkaar al bijna 3 jaar erg goed maar de laatste maanden is dat nog sterker geworden. Dat bleek wel uit het gesprek wat we gisteren hadden want dat ging best diep en ik zie dat het haar best wel raakt bij vlagen. Maar toch blijft de sfeer vrolijk en dat wordt nog erger wanneer we weer op pad gaan. We hebben lol, ik heb echt veel gelachen en gewoon onwijs genoten!

Uiteindelijk sluiten we de middag af bij de Starbucks waar ik heel goed mijn stempelkaart eindelijk weer van teruggevonden had, nee zeg is dat ding niet meer geldig! BAAL! had nog maar 1 stempeltje nodig :( Ook hier is het gezellig maar dan is het toch echt wel weer tijd naar mijn mannetje te vertrekken. Mijn trein vertrek als eerste en samen lopen we naar mijn perron. Bij het afscheid wil ik Esra gewoon een hart onder de riem steken, mijn woorden meen ik oprecht maar ik schrik als ik zie hoe hard ze bij haar binnenkomen oeps… Gelukkig is daar in de trein een appje dat ze het erg gezellig vond en later op de avond nog het bedankje voor die specifieke woorden. Blij dat ik ze persoonlijk kon zeggen, blij dat het weer zo een super blog date was :D Hier word ik zo happy van!

Happy days :)

The day after, vrijdag word ik hondsmoe wakker. Het is duidelijk de emotie en de stress is van mij afgevallen en altijd reageert mijn lijf daar hetzelfde op: met heel veel moeheid. Met moeite sleep ik mij het bed uit en ga thuis aan het werk. Na een uurtje of 4 gewerkt te hebben krijg ik ineens een brainwave. Misschien moet ik maar eens zorgen dat ik de spanning nu helemaal uit mijn lijf laat masseren en als ik dan toch naar het wellnescenter ga voor een massage, waarom dan ook niet gelijk een rondje sauna doen? Het zal misschien ook nog helpen tegen die ellende verkoudheid die nog steeds zorgt dat mijn neus leeg stroomt. Dus ik bel even om te checken of ze nog een plekje hebben voor de massage: jawel nog geen 40 minuten later kon ik al terecht! Top! Dus even heel snel aankleden in full speed richting een paar uurtjes absolute rust.

Wanneer ik aankom heb ik nog 15 minuten voor mijn behandeling start en dus laat ik me even in een whirlpool zakken, het warme water is al direct een verademing aan mijn schouders. Na 10 minuten vertrek ik dan toch maar naar het beauty gedeelte en word ik opgehaald door Suzanne, een nieuwe masseuse voor mij. En dame met een blijkt achteraf nogal aparte techniek die wel echt super ontspannend is. De pest is echter dat mijn neus weer gaat lopen en ik dus halverwege mijn behandeling wel moet vragen om een tissue: dag ontspanning… Toch geniet ik van ons gesprek wat volgt en het is gewoon lekker te voelen dat zeker mijn schouders eindelijk loskomen. De letterlijke opmerking van Suzanne: ‘Het lijkt wel alsof je letterlijk een zware last gedragen hebt’ Ehm ja ze moest eens weten hoe waar die opmerking is ;)

Ontspannen gekneed en wel ga ik dan vervolgens eens even genieten van wat warme kamertjes. Het is fijn alleen te zijn, om mijn gedachten nu eens echt op een rijtje te kunnen zetten. Want ja alles heel leuk en aardig, het Roxane vrije leven is een feit maar dat wil niet zeggen dat al het gevoel in 1 klap verdwenen is. Dat zal gaan moeten slijten door de realiteit onder ogen te komen. Wanneer het twee uur is voel ik me compleet ontspannen en slaperig, ik besluit nog 1 laatste ding te doen voordat ik weer naar huis ga om nog wat werk af te ronden.  Op naar een beetje kunstmatige zon om weer een beetje kleur op mijn wangen te regelen. En die 10 minuten onder de hoogtezon… ik heb er niets van mee gekregen: compleet van de wereld geweest in die warme cocon, HEERLIJK!

Thuis werk ik nog een kleine 2 uur en dan vind ik dat wel weer mooi geweest is. Werk computer uit, even een rondje schoonmaken en afstoffen (jawel de wonderen zijn de wereld nog niet uit voor deze anti huisvrouw hahaha) en dan zonder enig schuldgevoel weer verder gaan met mijn manuscript. Wat ineens een eind pijnlijker is te doen dan daarvoor; het eerste half uur blokkeerde ik gewoon volledig met een ijzige kou in mijn lijf. Maar uiteindelijk krijg ik godzijdank de woorden weer op papier en snap ik heel erg goed dat ik hier gewoon doorheen moet. Verwerking waar ik altijd mijlen ver van weg gebleven ben. En het schrijven doet me uiteindelijk goed, gelukkig want ik heb een date met twee bijzondere mannen op het programma. De vrijdagavond bestaat uit een etentje met Jer, Pieter en Pieter zijn nieuwe vriendin: gezellig! Dus Jer snelt onder de douche terwijl ik me nog even omkleed en zo kunnen we richting de stad.

Wanneer we op de afgelopen plek aankomen staat Pieter al te wachten en kunnen we eindelijk kennis maken met zijn nieuwe liefde, het is zo fijn hem weer zo gelukkig te zien :D We zetten koers naar Jer en mij all time favoriete restaurant Bo & Ro. En mensen wat hebben we weer genoten gisteren! Het gezelschap was geweldig, heb echt zo gelachen. Het eten was waanzinnig; we hebben een rondreis rond de kaart gedaan waardoor we 13 gerechte gegeten hebben. Zo onwijs lekker! En tja bij iedere gang weer een ander wijntje… startend met een Cava, vervolgens een Pino Gris rosé, gang 3 had een Gran Sasso Primitivo (ow zo fijne Toscaanse rode wijn), de zware vleesgerechten gingen gepaard met een hele stevige Argentijnse rode wijn (waarvan ik BAAL BAAL de naam niet meer weet, die was echt zo lekker!) en we eindigde met een dessertwijn. Het gevolg was te raden, ik stond finaal op mijn kop en eerlijk is eerlijk: het was zo lekker mij even zo te voelen. Helemaal los en ontspannen, vanaf nu gaan we dat ook weer gewoon kunnen zonder wijn is de planning :)

Na de heerlijke avond was het zwalkend naar huis al giechelend (ja mijn vent doet dat soms hahaha) met Jer samen om vervolgens direct knock out te gaan in bed. Vanmorgen werd ik wakker met een schitterende zonsopkomst en volgde er ook nog eens een super dag met mijn broertje. Ik heb genoten ondanks dat ik me nog steeds een redelijke vaatdoek voel vanwege die irritante verkoudheid :( Maar onderstaande foto is het bewijs: IK STRAAL WEER :D (met waterige verkoudheidsoogjes hahahahaha) Wat een heerlijke dagen waren dit en er volgen er de komende tijd nog veel meer!

IMG_20150228_172604

The final goodbye

Zal heel eerlijk zeggen, ik heb met angst en beven naar deze datum uitgekeken. Nou ja eigenlijk voor morgen maar van de week bepaalde ik dat vandaag maar de dag moest gaan worden. De laatste keer dat ik Roxane zou zien, vastbesloten om toch gewoon afscheid te nemen al legde dat idee mij weken lang lam van verdriet. (dat hebben jullie natuurlijk absoluuuuuuut niet gemerkt aan mijn blogjes moehahaha) Nadat ik van de week zo een immense doorbraak had voor mijzelf had ik zoiets van dat dit eigenlijk een simpele dag zou worden. Ehm nee….. dat werd het echt niet. De laatste klap hij was hard, onverwacht en onder de gordel.

Vanmorgen schrik ik om 4:22 wakker van Jer zijn wekker na een rampen nacht, nee niet vanwege de zenuwen maar vanwege een intense neusverkoudheid. Daar kan je het echt knap benauwd van hebben kan ik melden en mijn mond is echt een uitgedroogde lap leer wanneer ik opsta. Ik sluip de gang in en kijk naar Jer die aan het douchen is. Hees zeg ik, ‘Gefeliciteerd schatje’ Hij moppert terug vanuit zijn ochtend humeur en ik geef een kushandje en ga toch weer even op bed liggen. Voel me werkelijk hondsberoerd maar het is mijn eer te na vandaag niet te gaan werken. Hoe klein de kans ook is, ik moet er niet aan denken dat Roxane mijn afwezigheid als een vlucht voor het afscheid ziet. En dus sleep ik mijzelf onder de douche, speur het hele huis af naar neusspray en vertrek dan mega snotterig richting het werk.

Gedurende de ochtend spot ik Roxane 2 keer, 1 keer in de gang en 1 keer op de afdeling. Geen van beide keren kijkt ze me aan, ow we gaan de negeer modus weer in natuurlijk. Ik druk de frustratie weg en denk terug aan de woorden van mijn vorige blog: er is geen enkele noodzaak in haar acceptatie. En dat werkte prima totdat Tim mij een echte knock-out slag toebracht. Ik heb vorige week beveiligd geschreven over een gesprek van Jorge wat ik opving over een privé afscheidsfeestje van Roxane. Ik begreep uit zijn woorden dat zo een beetje iedereen uitgenodigd was, jawel en ik dus niet. Daar heb ik vorige week al een immense klap van gehad, voelde me echt zo afgewezen. Maar vandaag werd deze wond even hardhandig weer open gesloopt. Tim zit aan zijn bureau en ineens zegt hij; ‘Ja is wel toevallig he? Je staat er echt niet bij…’ Ik kijk hem niet begrijpend aan en hij blijft naar zijn scherm kijken. Ik sta op en kijk over zijn schouder mee en daar staat het zwart op wit. De gezellige uitnodiging bij Roxane thuis: IEDEREEN waar zij close mee samengewerkt heeft is uitgenodigd, IEDEREEN behalve ik.

Een sneer van woede is het resultaat, ik vlieg uit mijn dak waarop Tim stamelde dat hij al zo twijfelde of hij het moest laten zien. Het leek het een goede afsluiting van mij. De rest hoeft niet alles te weten en dus neem ik Tim apart en ineens is het klaar. Ik wil me niet meer sterk houden, ik wil niet meer verbergen waarom dit zo een zeer doet. Ik vertelde Tim dus alles, hoe ik 2 jaar terug bijna mijn relatie verbrak voor Roxane. Hoe intens alles geweest is tussen ons en hoe het voor mij nu voelt dat het zo moet eindigen. Verdomme ik ben niet zomaar iemand, ook voor haar niet. Dat geloof ik niet en anders heeft ze echt een immens ziek spel gespeeld met mijn gevoel. Het praten lucht op en ik dacht dus dat de emoties nu ook gewoon gestopt waren. Helaas…. Na de pauze knak ik alsnog veilig op de toiletten, wat een verdriet, wat heb ik gehuild. Ik wacht totdat ik weer een beetje toonbaar ben en loop dan terug naar mijn bureau. Maar wanneer Tim mij met grote ogen aankijkt knak ik weer, publiekelijk dit keer. Het boeit me niet meer, ja mensen het feit dat ik zo overduidelijk buitengesloten word alsof ik geen fuck voorstel doet zeer en dat mogen jullie best zien!

Tim doet er ondertussen alles aan mij weer te kalmeren en zegt wel 100 keer sorry. Ik schud mijn hoofd, ‘Nee deze reality check had ik nodig, je hebt gelijk nu kan ik afsluiten’  En dus al voelde ik me de hele middag een wrak met een zeer natte neus en ogen als een albino ;) ik wist dat het voor een goed doel was. Het einde van de dag nadert mijn laatste call zit erop en ik ga weer achter mijn bureau zitten in dubio met mijzelf. Roxane heeft haar privé mail met iedereen gedeeld en ergens speel ik met het idee gewoon weg te gaan en een mail te sturen met eerlijk hoe of wat voor mij. En dan landt het besef weer; dus dan hoop je weer op haar acceptatie. Ik heb die acceptatie niet nodig, ben nog altijd gewoon Joyce en mensen mogen juist blij zijn met MIJN acceptatie naar hun. En die gedachte laat me beslissen om eens iets radicaals anders te doen dan dat ik mij zelf steeds heb voorgenomen.

Ik pak spullen die ik weer op Haily haar bureau neer moet zetten en loop vastberaden naar boven. Daar zit Roxane, alleen op een verlaten afdeling. Ik kijk haar aan, ‘Hi, ik kom gedag zeggen’ ‘Je werkt morgen niet?’ ‘Jawel maar thuis’ Weer een korte blikwisseling. ‘Anyways, het ga je goed meis, ik hoop dat je alles gaat vinden wat je zoekt’ En daarna geef ik haar gewoon 3 zoenen, gevoel erbij? Berusting, het is goed zo. We praten nog even kort met elkaar over niets eigenlijk en dan besluit ik echt te gaan. ‘Bye Roxane’ zeg ik voordat ik me omdraai en letterlijk mijn vrijheid tegemoet loop. De situatie met zoveel waardigheid af kunnen sluiten, ik zeg heel eerlijk dat ik werkelijk versteld sta van mijzelf. Langzaam groeit het besef weer hoe sterk ik eigenlijk ben. Zoals Sas net zo mooi zei, ‘Al had ze gehoopt jou te provoceren met de actie van het feestje…. ze weet nu dat ze enkel het averechtse effect heeft behaald’ En dat is waar want ik heb haar gewoon behandeld zoals ik vind dat je collega’s, zeker die ooit zo close met je waren, behandeld. Ik zal zelf nooit iemand zo hard kwetsen want ik vind dat gewoon niet kunnen.

En dus lieve lezers, het hoofdstuk Roxane is voor goed afgesloten. Haar privé mail had ik naar huis gestuurd maar dat delete ik zo meteen. Ik zei het al tegen Jer, het is alsof er 30000 kilo van mijn schouders is, eindelijk heb ik closure. Eindelijk hoef ik me nooit meer druk te maken om de volgende sneer van mevrouw. Nu kan ik gewoon puur gaan genieten en vooral trots zijn op hoe ik dit aangepakt heb :D Want ja lezers, trots ben ik!! Immens :D

Al rinkelend viel het kwartje

De overtuiging dat alles in je leven met reden gebeurt is weer een stukje groter geworden vandaag. Want ja, wat is de kans dat je eigenlijk het geld nog niet hebt staan en toch je tablet koopt. Dat je ondanks je e-reader toch besluit daar de 10 gratis e-books op te te zetten die eigenlijk niet eens direct je smaak zijn. En dat je wanneer je een boek verkeerd inschat voor een heerlijk romantisch verhaaltje omdat je geen zin hebt in zware stof, je toch besluit het boek uit te lezen. Ach mensen en of dat de beste keuze is die ik kon maken. Zeker in de situatie waar ik in zat, ZAT ja: in een dag lijk ik prompt genezen val alle gevoelens die bij Roxane kwamen kijken, puur door wat dat maffe boek Liefdesbang mij liet doen inzien.

Gisteravond na de training had ik voor de verandering energie te veel om te slapen en dus besloot ik op bed nog even een paar pagina’s weg te lezen. Het boek fascineert me omdat het zo in detail in gaat op mijn probleem, die eeuwige liefdes drama’s. Zoals ik al eerder schreef is het mij duidelijk geworden dat ik zowel uit bindings- als verlatingsangst handel. Snappen wat je op zo een moment doet is prettig maar de kern komt in de stukken die ik nu lees. Ieder hoofdstuk begint met een eigen ervaring van de schrijfster op dat vlak en daar omschreef ze bij het hoofdstuk van gisteren hoe zij uitgenodigd wordt voor een feest waar HIJ ook zou zijn, de persoon die haar ineens uit haar leven sneed en waar ze bij iedere ontmoeting nog de hoop voelde dat het goed zou komen. En dat is exact wat ik steeds met Roxane gevoeld heb, het gevoel dat ik moet blijven vechten omdat ik dan uiteindelijk alles wel oplos. Haar zin na dat voorbeeld zette mij aan het denken, Heb je voor jezelf wel eens nagegaan wat het oplossen jou oplevert? 

De gedachte achter die vraag is dat in hele vroege jeugd je emoties van je ouders heel erg makkelijk oppikt tot het punt dat jij verweven raakt met hun emoties. Stel bijvoorbeeld dat je ouders heel veel verdriet om iets hadden dan wordt dat verdriet ook onderdeel van jou terwijl jij los staat van die hele gebeurtenis. Dus hoe je ouders jou benaderen is bepalend als het gaat om hoe jij later in het leven staat, wat iedereen denk ik wel weet. Hechten aan mensen leer je in eerste instantie van je ouders en als zij problemen hebben met die hechting door wat voor reden dan ook krijg je daar zelf ook problemen mee. In het nu wil je dat oplossen door weg te blijven van echte gevoelens omdat je nooit geleerd hebt daar mee om te gaan óf je klampt je heel erg vast aan iemand die je even dat gevoel geeft. Want de mensen waarbij je het toelaat zijn toch de personen die het niet vast kunnen houden in mijn geval. Want na vandaag doorzie ik het riedeltje helemaal en dat is maakt blijkbaar alle verschil in de wereld; het is namelijk niet normaal hoe anders ik mij voel door dit inzicht zelfs met Roxane die gewoon op het werk aanwezig was.

Om even in de situatie met haar te blijven, zij werd immens bijzonder voor mij. Waarom? Omdat zij mij volledig accepteerde. Dat is iets wat mij in mijn jonge leven redelijk onbekend is gebleven; zeker met mijn vader heb ik heel sterk het gevoel dat hij mij NOOIT geaccepteerd heeft om de persoon die ik ben. Het moest altijd anders en daarbij waard mij om mij aandacht te geven? Nee de computer, de tv, het werk, zijn ouders en ga zo maar door: het kreeg voorrang. Ik ben dus gewend dat er continu een signaal was dat ik niet waardevol was als persoon. En ja daar komt mijn lage zelfbeeld zonder twijfel vandaan. Overigens weet ik dat mijn vader het niet expres gedaan heeft, als je de familie ziet waar hij uit komt…. De van de immens hoge eisen… Ik merk het nu ook aan mijn oma, bijvoorbeeld laatste kerst: ik had geen kaart gestuurd (doe ik nooit) en op hoge poten kreeg ik een telefoontje. Dit soort gedrag heeft mijn vader veel moeten ondergaan dus hij is ook het product van zijn opvoeding. Anyways, Roxane (en in het verleden Damian): ineens is daar iemand die wel laat merken dat jij er toe doet en dan slaat de verlatingsangst in als een bom: want als die acceptatie wegvalt? Tja wat is er dan waar van het idee dat jij WEL iets waard bent? Niets dus.(Ja die overtuiging is altijd immens sterk geweest..)

Echter, omdat ik eigenlijk ook nooit geleerd heb hoe ik met die acceptatie om moet gaan wanneer blijkt dat iemand mij écht bijzonder vind (misschien dat mijn pa dat ook nooit geleerd heeft bedenk ik me nu) komt daar direct de bindingsangst naar boven zetten. Ik stap weg, vlucht en zorg zelf dat de acceptatie wegvalt. Waarna ik merk hoe hard ik hem eigenlijk nodig heb en dus ga ik vechten om hem terug te krijgen. Maar nu komt het mooiste van alles, vandaag landde het besef dat het ergens helemaal mijn strijd niet is. Het is de strijd van mijn vader zelf die ik blijf vechten. Dit is het voorbeeld wat ik steeds gehad heb, hoe ik hem zo zag vechten en smeken om de goedkeuring van zijn ouders. Daardoor had hij de ruimte niet meer voor zijn kids, ik weet 100% zeker dat het zo zit. Diep in mijn kern weet ik namelijk heel goed dat ik de moeite echt wel ben. Zeker door het karate ben ik in gaan zien hoe ik op mensen overkom: de persoon die iedereen kent, de persoon met de gun factor; gewoon  Joyce volgens een hoop een tof knuffelig wijf. En ja zo zie ik mijzelf ook zonder dat ik geconfronteerd word met die complete acceptatie en het wegvallen daarvan.

De tranen van vorige week, ergens waren dat tranen om het gemis van acceptatie in mijn jeugd. Ergens waren het tranen voor mijn vader. Zoals ik hier al zo vaak gezegd heb, maar wat ik nu ook echt voel…. Roxane staat er volledig los van, haar acceptatie zal mijn leven onveranderd laten. Die pijn uit het verleden accepteren, dat veranderd de hele handel. Dat voel ik nu al. Het is alsof er een gigantische rust over mij gevallen is, de rust van de wetenschap dat die zoektocht naar acceptatie niet de mijne is geweest. Ik heb hem gekopieerd. Daardoor voel ik me nu ineens (wat heel maf is) overal zoals ik me in de dojo voel, compleet happy met mijzelf. Vechten voor mensen hun acceptatie? Het is zinloos, ik kan beter die leegte onder ogen komen en rouwen om het feit dat ik het zo heb moeten missen in mijn jeugd zodat ik het nu eindelijk echt kan verwerken. Over een bepalend inzicht gesproken! En wat betreft Roxane, morgen zal de laatste dag zijn dat ik haar zie en ik ga haar gewoon gedag zeggen met de opmerking dat ik hoop dat het haar goed gaat. En dan is de laatste strijd ook voor goed afgesloten, een pak van mijn hart :)

More then meets the eye

Lees even de onderstaande situatieschets:

Twee mensen staan tegenover elkaar en groeten elkaar vriendelijk. 1 van de twee ziet overduidelijk gesloopt uit maar op de vraag van de ander hoe het gaat is het antwoord, ‘oh goed hoor’ De ander neemt het antwoord direct aan en dat is dat.

Ok ik snap dat het misschien zo kan zijn dat mensen zich ongemakkelijk kunnen voelen door een eventueel antwoord dat het niet goed gaat. Dat dát de reden is om het ‘Oh goed hoor’ klakkeloos aan te nemen. Maar het valt me de laatste tijd hoe langer hoe meer op dat mensen zo slecht kijken naar de persoon tegenover hun. Compleet in beslag genomen door eigen gedachten lijkt soms wel. Vandaag hoorde ik daar het perfecte voorbeeld van en ik vond het shocking!

Afgelopen donderdag schreef ik in shock het verhaal over Maaike, dat ze nog altijd niet wakker geworden was uit de narcose. Nou ik kan godzijdank (echt wat een opluchting!) melden dat Maaike afgelopen vrijdag wakker is geworden. Nee ze is nog absoluut haarzelf niet maar de artsen hebben ook geen schade in haar hersenen gevonden wat een positief iets is. Nu is een collegaatje van ons beiden ook een jeugdvriendin van haar en die heeft dus ook contact met Maaike haar zus / ouders. En uiteindelijk heeft Maaike ook met haar gebeld. Het was volgens haar een ronduit schokkende ervaring met Maaike te praten die ineens klonk als een kind van 4. Ja dat lijkt mij ook hel, ergens ben ik blij dat ze mij nog niet gebeld heeft. Geen idee hoe ik daarmee om zou moeten gaan…

Anyways, er is een link met de intro van mijn blog want ik maakte de opmerking dat Maaike al zo nerveus was voor de operatie alsof ze een voorgevoel had. Het collegaatje kijkt me aan; ‘Nerveus? Ik vond Maaike juist heel relaxed onder het hele gebeuren’ Ik ben met stomheid geslagen want echt ik werd gestoord van Maaike haar overdreven ‘Nee hoor het doet me niets’ houding. Zo gestoord dat ik op een gegeven moment gezegd heb dat ze moest kappen en gewoon eerlijk moest zijn over haar zorg. En toen was Maaike ook eerlijk tegen mij, dat ze wel vertrouwen had maar stiknerveus was, ik had het goed gezien. Een vriendin die haar al ruim 16 jaar kent was het niet opgevallen. Zag het als doodnormaal dat Maaike op de verjaardag van haar zoontje (zoontje van de collega dus) met jan en alle man zat te praten over haar (zoals het altijd TE luchtig noemde: “nachtje all inclusive zonder zon”

En zo kan ik legio voorbeelden opnoemen. Misschien ben ik het andere uiterste maar een stemming van iemand pik ik feilloos op. Misschien doe ik er niet altijd wat mee maar bijvoorbeeld van al mijn collega’s kan ik er echt uithalen wie er wel of niet goed in zijn / haar vel zit. Gewoon door te kijken, écht te kijken naar de mensen tegenover je. Ja ik ben extreem geënt op anderen, maar geloof dat ik liever zo ben en dingen op tijd opmerk dan dat alles langs mij heen gaat. Soms is dat lichtgevoelige toch wel heel erg “fijn” want ik weet tenminste vaak hoe mensen zich echt voelen. Misschien is het daarom ook wel dat het mij vaak zo stoort dat ik mensen zo makkelijk kan doen geloven dat alles prima met mij is terwijl de realiteit zo anders kan zijn.

Zo dat lucht even op :)

Verder gaan dan je ooit voor mogelijk hield

Het kan gebeuren dat je om 4 wakker wordt puur door om te draaien en op een bepaald plekje te leunen. En wanneer jij je dan opricht in je bed direct het gevoel hebt dat je door een vrachtwagen en een trein en een stoomwals tegelijk overreden bent. En dat al die gegevens je nog een glimlach op je gezicht geven ook. Ja mensen zeg het maar ik spoor echt niet maar toch is al het bovenstaande waar. Wat was de 21-ste februari een geweldige dag, oh ja het was een zware dag geen twijfel mogelijk, maar bovenal het is een dag waar de herinnering eraan mij laat stralen :)

Gisterochtend ging in huize Joyce de wekker al vroeg, de koelkast was leeg en er moesten toch echt even boodschappen gehaald worden. En wanneer je om 12 uur een examen kyokushin moet starten is het even tempo maken. Kwart over 11 stappen Jer en ik de auto in. Zenuwen? None what so ever en dat is bijzonder voor mij om te ervaren. Voor het eerst is er de overtuiging dat ik de stof weet en tja mocht het niet goed genoeg zijn…… dan doen we het in november gewoon nog een keer. Deze instelling geeft immens veel rust maar ik ben blijkbaar 1 van de weinigen die zich zo voelt. Over de 80 examen kandidaten en wanneer ik de zaal binnenloop is het alsof ik tegen een muur van spanning aan wandel, jemig! Mensen staan in groepjes gespannen te praten, koppies staan strak. Ik loop een rondje om mensen succes te wensen, geef knuffels en vraag me vooral af hoe dit examen gedaan gaat worden in zo een immens grote groep. ‘Line up!!’ Wordt er geroepen en dan is het aangroeten en vervolgens lang in voorligsteun omdat er een band van een jeugdlid niet goed zit. Ach dan worden we snel lekker warm, voorligsteun gaat sinds ik nog meer afgevallen ben zoveel makkelijker :) Na ook nog een rondje push-ups voor onze jarige kan het examen echt beginnen.

Ik verwacht een warming up maar nee we worden direct in rijen neergezet ingedeeld op kyu graad. Ik sta weer aan de buitenkant wat ik prettig vind, zal dat nog altijd een bewuste keuze zijn? We moeten beginnen met de 10-de kyu te lopen en onwillekeurig moet ik grijnzen terwijl ik hem loop. Flashbacks naar mijn eerste examen waar ik steevast mijn 2 beentechnieken omdraaide en alles zo onlogisch aanvoelde. Dat is ondertussen helemaal verdwenen en ik doe zonder hapering de opdracht. Maar direct heb ik het bloedverziekend heet, dit gaat zwaar worden dat voel ik nu al. Met iedere oefening die ik doe gaat het zweet meer over mijn rug en gezicht rollen en het duurt nog geen half uur voordat ik een gortdroge mond heb. Op dat moment krijg ik de opdracht alles wat ik voor dit examen moet kunnen uit te voeren. Dat zijn dus 4 kyu graden compleet met kata’s, buikspieroefeningen, push-ups, squats, schijngevechten en de levels. Ik doe alles met visioenen van ijskoud water, de dorst wordt erger en erger. We zijn ondertussen een kleine 2 uur bezig en de jeugd zit bij de ouders aan de kant te wachten op het gevecht gedeelte. Ik verwacht dan ook dat wij snel even een slokje water mogen nemen…. Helaas.

Erwin neemt onze groep over (de volwassenen) en we gaan weer alle kyu graden af. Ik kijk nu ook eens naar mijn broertje en hij doet het goed, stiekem is er de hoop dat hij terug komt op zijn keuze toch maar voor 1 kyu graad te gaan. (Hij mistte het vorige examen door ziekte maar beheerste de stof prima, echter deze week sloeg de twijfel bij hem toe of 2 examens in 1 misschien niet te veel was) Het hele technische stuk gaat prima op wat stomme haperingen na, het punt is dat je na 2.5 uur gewoon de focus begint te verliezen. Dat de dorst en de moeheid op beginnen te spelen waardoor je niet meer scherp bent. We hebben alles gelopen en dan krijgen we een opdracht: 80 sit-ups, 80 push-ups en 50 iets… Ik hoorde niet goed wat het was maar ging uit van squats. Ik begin met de sit-ups maar omdat ik echt leeg ben valt dit tegen, de laatste 20 komt Erwin voor me zitten: ‘Hou je voeten plat op de grond Joyce, tik je enkels aan!!’ *kreun* ik ben al zo moe. Over naar de push-ups. Mijn armen zijn verzuurd en het doorzakken op mijn tenen wil gewoon echt niet meer. Dan maar naar mijn knieën….. Daar is Erwin weer: ‘Op je tenen Joyce!!! Desnoods maak je ze kort!!’ Ja dat wil ik heel graag maar vrees wanneer ik ze kort maak ik echt niet meer overeind kom……

Vraag niet hoe maar ik kom de 80 door en dus dacht ik mij weer te kunnen herpakken met de squats. ‘Nu de 50 BURPY’S!!’ De 50 WAT!?? De zwaarste oefening die er is, als je zo leeg bent…… onmogelijk!! Ik begin maar ik merk dat ik mijzelf helemaal opblaas. Ik begin half te hyperventileren, nu zitten Erwin én Amir voor mij op de grond. Ze schreeuwen naar me, waarschijnlijk proberen ze me op te peppen maar ik versta de woorden niet meer. Het is een waas van veel geluid en pijn in mijn lijf. Het eerste wat weer binnen komt is de vraag hoeveel ik er nog moet. De tranen rollen over mijn wangen: ‘Ik weet het niet meer….’ ‘Je doet er nog 10 goede!’ En vraag me niet waar ik het vandaan haalde maar ik deed er nog 10 om vervolgens eindelijk compleet gebroken wat te mogen gaan drinken. Jer komt achter mij lopen en slaat zijn armen om mij heen, ‘Komt goed ouwe’ ‘Hier neem wat suiker’ Ik moet direct mijn bescherming aantrekken, geen rust voordat er heel veel partijen sparren zullen volgen. Ik maak op dat moment voor mijzelf de beslissing om niet voor de makkelijke weg te gaan in het sparren. Dat deed ik met het vorige examen en daar baalde ik achteraf zo verschrikkelijk van…… Pijn krijg je toch wel, stuk ga je toch wel….. dan maar goed doen!

En dus vocht ik 22 partijen, waarvan het gros tegen de zwaargewicht mannen. Ik heb alle zwarte banden gehad en stond 3 keer tegenover Erwin. En die partijen tegen Erwin waren heftig, goed geplaatste stoten die echt wel zeer deden maar dat vind ik minder erg. Ow mensen steeds weer gaf hij een knie op mijn bovenbeen links en ik dacht er gewoon niet aan de switchen van been….. De laatste partij tegen Erwin was ook mijn laatste partij en dan is het echt overleven. Jer staat te schreeuwen, iedereen staat te schreeuwen…… En ik? Ik probeer te stompen, wil nog trappen maar geloof dat mijn lijf echt kortsluiting heeft van alle pijn…. Het doet niets meer. Eindelijk zit het er op en ik mag de cirkel verlaten, ik zie mijn maatje en wanneer hij mij omhelst zijn daar de tranen…. de ontlading. Ik ben gruwelijk trots dat ik dit heb volgehouden maar ik ben ow zo moe, kan gewoon echt niet meer. Wanneer Jer dan ook nog voor mij staat is het helemaal over, zijn sterke armen zijn zo een veilige plek, de enige plek waar ik wil zijn na dit geweld.Na nog een ronde of wat voor de laatste mensen die examen doen zit het erop. Terwijl de sensai / senpai’s overleggen over de uitslag doen wij nog een rondje kussen training, nou ja iets wat er op lijkt met alle stijfheid moehahaha.

Eindelijk is daar de uitslag. Jer is de eerste die naar voren mag komen, met complimenten voor zijn techniek en inzet tijdens het vechten behaald hij zijn blauwe band! Dan wordt mijn broertje naar voren geroepen, ook hij haalt zijn blauwe band :D En dan wordt mijn naam geroepen, YESSS 7-de kyu in de pocket! Dit is al redelijk emotioneel maar wanneer mijn broertje voor de tweede keer naar voren geroepen wordt en toch ook net als ik zijn 7-de kyu haalt rollen de tranen over mijn wangen. We staan weer samen, na een half jaar afstand wat altijd zo klote gevoeld heeft. We hebben in deze sport namelijk altijd alles samen gedaan, vanaf dag 1. Nooit geweten dat je iemand zo hard iets kan gunnen ;)

En daarom mensen heb ik vandaag echt een lijf wat compleet beurs, stijf en pijnlijk is, maar kan ik ook enkel stralen. Het was zo een mooie dag. Een dag waar ik ook weer mijzelf overwon, door weer verder te gaan dan dat ik ook voor mogelijk hield :D

Adempauze

Geloof dat ik niet al te vaak een week als de afgelopen wil hebben. Het bewijs is weer geleverd: emoties zijn ontzettend vermoeiend! Nadat ik gisteren echt bijna een half uur in de armen van Jer had zitten snikken vond hij dat ik gewoon even afleiding moest hebben. Hij had gelijk, natuurlijk op dit soort momenten heeft Jer altijd gelijk ;) Hij vraagt of ik trek heb en zowaar, ondanks alle emoties zou ik echt wel wat te eten lusten. We hobbelen samen even naar de Appie en mijn liefste duikt bij thuiskomst de keuken in. Wat gaat hij maken? Jer zijn befaamde en echt belachelijk lekkere risotto met bos paddenstoelen, witte wijn, Parmezaanse kaas en groene asperges. Ja laat mijn weightwatchers app het maar niet horen: dit was een ware calorie bom. Zeker omdat we chocolade ijs na hadden. Maar goed het boeide voor een avond echt even niet. Tijdens het eten praten we, alleen Jer kan me opvangen op zo een moment. Zijn ratio in combinatie met het begrip voor mijn verdriet is super prettig. Plaatst zaken weer in perspectief.

Uitgegeten en wel ga ik even de emoties van mij afschrijven en kijkt hij PSV. Tegen half 9 neem ik de televisie over (want meneer lag alweer te slapen op de bank moehaha) en gaat Jer naar boven. Ik kijk wie is de mol maar ik moet echt vechten tegen de slaap. Ik voel dat ik eindelijk wat meer begin te ontspannen maar daardoor wordt ook duidelijk wat ik van mijzelf gevraagd heb de afgelopen dagen… Heel erg veel dus! Ik hou het zowaar vol om wakker te blijven tot de ontknoping en vertrek dan rechtstreeks naar bed; ik wilde nog lezen maar zelfs dat lukt niet meer. Half 10 en het is echt klaar met Joyce, ogen vallen gewoon dicht, ik moet slaap hebben. Helaas volgt er wel een gebroken nacht omdat Grijpster nog steeds in de modus van ‘Ik verveel lekker voor de deur van de slaapkamer iedere 2 uur’ zit. Dus 3 keer het bed uit om even een reprimande te geven waarna ik ook weer direct in slaap donder. Uiteindelijk word ik pas tegen half 8 weer wakker en ik voel me zowaar beter. De mist van de emoties lijkt opgetrokken wat natuurlijk ook aangewakkerd wordt door het feit dat ik vandaag lekker thuis werk, afstand van alles: trust me ik heb het nodig.

Ik trek mijn onecie aan en zet een grote mok thee en zo begin ik aan mijn werk. Rust, geen emoties, een heldere blik op wat ik moet doen, wat een verademing. Al snel volgt de eerste persoon die vraagt waar ik gisteren was: Brianne. Wanneer ik vertel over Maaike valt ze helemaal stil. Ja dit is heftig nieuws ik weet het.. En godzijdank alle begrip dat ik het afscheid van Roxane er niet bij wilde hebben. Ik werk tot half 10 en pak dan mijn spullen in, ik wil even al mijn emoties eruit gooien en onder leiding van Pris gaat dat prima lukken met een uur kickfun. Nou los ben ik gegaan, damn wat heb ik staan beuken op een zware stootzak. De frustratie om alles mocht er nu legaal uit, maar wel voorzichtig want het zou zonde zijn 1 dag voor mijn karate examen geblesseerd te raken ;) Na de training halen Jer en ik even lunch en een Playstation (lang gekoesterde wens van mijn vent en ik vervloek dat ding nu al hahahaha) waarna we weer samen eten. Ik werk hierna nog 2 uurtjes, 4 uur is vandaag meer dan zat. Ik heb de uren staan en ik moet nu echt even aan mijzelf denken. Niet dat ik mij slecht voel, alles behalve zelfs maar ik moet even gebruik maken van die rust. Volgende week wordt ongetwijfeld weer zwaar…

Om half 3 gooi ik mijn laptop dicht en vertrek ik naar het dorp. De Thaise dames kunnen vast en zeker de stress uit mijn lijf krijgen. En ja dat lukte maar omg wat zaten mijn schouders muurvast! Terwijl ik daar met mijn ogen dicht lig kan ik nadenken over alles. En de conclusie was heel simpel: op geen van beide situaties heb ik controle. Ik kan voor Maaike enkel heel hard hopen dat het goed komt. En er is troost door de gedachte dat ik maandag voor haar operatie naar Maaike toe ben gegaan voor een hele dikke knuffel. Dat ik dinsdagochtend de laatste persoon ben geweest met wie ze app contact had. Ik heb alles tegen haar gezegd wat ik had willen zeggen….. Natuurlijk wens ik dat alles goed komt maar mocht dat niet zo zijn dan is er geen ‘Had ik maar’ gevoel. Dat klinkt hard maar zie het enkel als een stukje berusting….. En dat is er bij Roxane nu ook. Feit is dat ik haar vrijdag voor het laats ga zien en niets gaat dat gegeven veranderen. Ik deel de mening van Sas dat ik op ga knappen als ik niet steeds met haar geconfronteerd wordt, dat is nu al zo. Zie ik haar niet voel ik me goed. Dus ik verliet de massage salon ontspannen en met een glimlach. Even wat foto’s van vandaag voordat ik af ga sluiten :) Oké die stompfoto is van 2 weken terug, ik beken moehahaha

Ik weet zeker dat alles goed gaat komen, zelfs al mocht het helemaal fout gaan met Maaike….. (moet er niet aan denken maar ik ben realistisch….) Juist haar situatie doet me beseffen dat ik niet moet blijven hangen in verdriet en andere ellende. Maak wat van je leven want het kan zo over zijn…..

I’ll try not to complain
About the things I have lost
Cause when you have something great
That just means there’s a greater loss
So when you look at yourself
Tell me who do you see
Is it the person you been
Or the person you’re gonna be

De waarheid aldus Greg Holden, Ik heb dit nummer grijs gedraaid de afgelopen dagen om bovenstaande zinnen. Wat een wijsheid! Ik ga nu maar eens meer werken aan de persoon die ik wil zijn :D

 

Je hebt altijd een keuze!

Een dag waar ik op voorhand heel erg tegenop gezien had vandaag. Vandaag was een dag dat ik hoe dan ook klem zou komen te zitten, de afscheidsborrel van Roxane met de afdeling. Ik kon het in mijn optiek simpelweg niet maken om niet te gaan maar tegelijk maakte het idee wel te gaan mij panisch. Het is zo duidelijk dat zij niets meer met mij te maken wil hebben en het idee compleet in te storten door haar woorden dat ze echt weggaat en weet ik het allemaal niet….. Worst nightmare trust me… Gelukkig had ik een ochtend vol afleiding, een workshop over resilience wat zoveel betekend als weerbaarheid in een maatschappij vol druk en veranderingen. Nee ik voelde totaal geen link met de gebeurtenissen momenteel ahum…. ;)

Dus om half 10 meldde ik mij braaf met een andere collega in een zaaltje op de zesde verdieping. Ergens vraag ik me ook af of dit nog nieuw nieuws gaat brengen maar goed zonder het te proberen weet je het natuurlijk nooit. De workshop begint en eigenlijk hebben ze weerbaarheid opgedeeld in 4 pilaren;

  1. Focus
  2. Fysieke gesteldheid
  3. Emotionele gesteldheid
  4. Wat betekend iets voor jou

Die focus en fysieke gesteldheid was weinig boeiend, alles wat besproken werd kende ik al uit andere cursussen. Het was grappig te merken dat ik een hoop dingen al op die manier doe en daardoor amper werk gerelateerde stress ervaar. Ik luister vooral met half open mond naar de verhalen van moeders die hun werk amper los kunnen laten waardoor ze tijd met hun kinderen missen en kribbig zijn op hun parttime dag…. erg eigenlijk…. Ik geef mensen die eindeloos malen het advies te schrijven en te beseffen dat de schaamte enkel voortkomt door onzekerheid de enige te zijn en dat het amper het geval is dat je daadwerkelijk ergens de enige in bent. Maar ik weet ook dat het een kwestie van tijd is voordat mijn pijnpunt aangesneden gaat worden, emotionele gesteldheid.

De eerste opdracht voor mijn pijnpunt is de volgende: we moeten allemaal een situatie in het nu in gedachten nemen die je heel hard raakt (3x raden waar ik voor koos) onze ogen sluiten en de cursus leidster gaat achter ons langslopen. Wanneer zij iemand op de schouder tikt is dat de persoon wie zijn / haar verhaal deelt in de groep. Gelijk barst er een immense strijd in mij los, ik wil mijn Roxane verhaal alles behalve delen waar zo een directe collega bij zit. Tegelijk verzet ik mij tegen de schaamte, gevoel overkomt je….. Echter iedere keer als ik de stappen van de cursusleidster achter mij hoor verstijf ik, schiet mijn hartslag omhoog. De opluchting is dan ook groot wanneer ze zegt dat wij onze ogen weer mogen openen. Het blijkt dat ze niemand aangetikt heeft maar ons enkel wilde laten voelen wat zo een opdracht met je doet. Ons laten beseffen dat we niet meer rationeel denken maar direct handelen uit onze emoties.

Een andere deelnemer geeft aan dat wanneer er op een schouder getikt zou worden je altijd nog de keuze hebt om nee te zeggen. En die opmerking is voor mij de kern van de cursus geworden omdat het mij deed beseffen dat je mag zeggen: Ik wil dit niet….. Dat je ook mag zeggen: ik trek dit niet…. De enige persoon die het mij verbied ben ik eigenlijk zelf, omdat ik vind dat je die zwakheid niet mag tonen. Dat ontwijken het stomste is dat je kan doen…. Maar is dat wel zo? De rest van de workshop komt dan ook niet meer binnen. De afweging die dagen mij bezig heeft gehouden, ik wil echt niet naar het afscheid van Roxane. Het doet te veel met mij en daarbij hoe duidelijk kan het zijn dat ik er niets meer te zoeken heb? Wij zijn klaar en ik wil ook gewoon dat het klaar is. Als het aan mij zou liggen was de laatste keer dat we elkaar zagen allang geweest, dat langgerekte afscheid sloopt me.

Op dat moment wankelde mijn keuze al en ernstig richting: ik ga naar huis. Maar dan is het lunch en zorgt Tim dat ik de knoop doorhak, met een klote bericht dat dan weer wel. Maaike moest dinsdag weer geopereerd worden aan de zwakke plek in haar hersenen die vorig jaar mei al een bloeding veroorzaakte. Dinsdagochtend hadden we nog contact, een uur voor ze geopereerd werd en ik vond het al raar dat er nog altijd geen berichtje was hoe de operatie verlopen was. Maar ja misschien was ze wel echt kapot na de ingreep…. Nou dat zat dus ietsje anders: tijdens de operatie is een bloedpropje haar hersenen ingeschoten en wat het effect daarvan is weten ze niet. Want sinds afgelopen dinsdagochtend is Maaike nog altijd niet ontwaakt uit haar narcose. Mijn wereld stond echt stil toen Tim dat verteld, GVD mijn vriendinnetje….. Het gevoel is direct dat het ernstig mis is, ik bedoel je blijft niet zomaar in de ban van je narcose. En als ze wel wakker wordt….. wat is dan het effect van dat propje? Zal Maaike zichzelf nog wel zijn na 2 van zulke aanvallen op haar hersenen… Verdorie hoe bang was ze in de aanloop naar deze operatie?? Hoe vaak zei ik dat het écht helemaal goed zou komen…. FUCK!!

Tim vertelde het toen ik buiten met hem liep en eenmaal achter mijn bureau besef ik me dat ik niet naar dat fuck afscheid van Roxane wil. Dat ik Roxane eigenlijk helemaal niet onder ogen wil komen en al helemaal niet nadat ik dit over Maaike heb gehoord. Direct denk ik weer terug aan hoe erg ik toen op Damian kon vloeken dat hij bepaalde bijeenkomsten steevast vermeed waar ik was. Ondertussen snap ik zijn keuze helemaal, want ik doe hetzelfde. Ik wil alleen zijn, wil weg van alles dat werk is. Wil gewoon vrijuit kunnen janken om de ellende die nu plaats vind want nu zijn er dus 2 situaties die me echt diep raken. Onderweg naar huis bel ik met Sas, die mij overtuigd dat ik de juiste keuze gemaakt heb door weg te gaan. Wanneer ik haar ophang zijn er tranen en die blijven komen, ook wanneer ik thuis kom. Ik loop rechtstreeks naar boven en kijk Jer door mijn tranen heen aan: ‘Alsjeblieft schatje, hou me vast……’ En dan kan ik eindelijk echt uithuilen met 2 hele sterke armen om mij heen.

Vandaag was heftig, ben me echt doodgeschrokken om het nieuws over Maaike. Maar tegelijk was er een immense overwinning op mijzelf, zo voor mijzelf kiezen terwijl er zoveel mensen iets van gaan vinden. Het maakt me niet meer uit, ik weet wat het juiste voor mij is en die keuze maakte ik vandaag. Je mag er altijd voor kiezen jezelf te beschermen tegen situaties die je teveel worden. En als anderen het niet snappen….. tja dan is dat toch echt hun probleem…..

Schitteringen op het water

Wanneer ik buiten kom en een grote teug lucht neem besef ik me pas dat ik eigenlijk de hele tocht van mijn bureau tot de uitgang mijn adem ingehouden heb. Blijkbaar ben ik toch ernstig op mijn hoede vandaag, bang nog zo een klap als gisteren voor mijn kiezen te krijgen. De zon is warm maar tegelijk genadeloos, de kringen onder mijn ogen moeten nu in 1 klap helemaal zichtbaar zijn. Voorbereid pak ik mijn zonnebril uit mijn jaszak, afsluiten van de buitenwereld, geen oogcontact. Nog een andere stap om echt even helemaal op mijzelf te zijn, ik zet muziek aan. Is de pauze normaal het moment dat ik juist de mensen opzoek, nu moet ik er echt niet aan denken met mensen te praten. Dat wil ik eigenlijk de hele dag al niet. Muziek aan, zonnebril op, weg van de plek waar zoveel mensen zijn.

Ik loop richting de grote parkeerplaatsen en uiteindelijk naar het water waar aan de overkant de zware industrie zichtbaar is. Ik kijk om mij heen want dit is het tijdstip waar altijd vele collega’s dezelfde route wandelen. Niet deze keer, ik zie op grote afstand maar 2 andere mannen, ik ben dus alleen. Ik loop langs het water naar het einde van de kade en besluit dan terug te lopen en een stijger op te gaan. De stijger aan het water, hoe lang geleden was het dat ik hier zat? In 2012 ergens, toen voelde ik me niet veel beter als toen besef ik me. De gedachte dat ik ook daar prima doorheen gekomen ben is troostend. Ik ga zitten op een rekje en staar naar de schittering van de zon op het water. Het werkt hypnotiserend, de golfjes die het licht verspreiden wat zo fel is dat het pijn doet aan mijn ogen. Toch blijf ik kijken, hopend dat de snijdende herinneringen ermee wegbranden.

Een zwarte flits zorgt dat ik heel even opkijk, een meeuw zweeft langzaam voor mij langs. Hij is vrij, niets houd hem gevangen. Hij zweeft op zijn gewenste manier….. zijn keuzes. Wanneer ga je nou eens doen wat jou gelukkig maakt Joyce? Dat juist jij van alle mensen deze opmerking naar mij maakte. Jij maakte mij gelukkig, gelukkiger dan dat ik op dat moment lange tijd geweest was. Heb ik mij alles zo hard verbeeld? Ik richt mijn blik weer op de schittering maar het brandt de tranen niet weg. Denk aan het advies van vandaag:

Laat het maar los, laat het maar gaan. Huil er maar om, voel de pijn maar, maar dan is het klaar. Je betekent voor haar niet wat zij voor jou betekent…

Ik geloof dat ik op dat moment pas kan accepteren voor mijzelf wat jij voor mij betekende. Dat ik echt mijn hart zwaar verloren had, niet door de afstand zo van slag zijn…. Nee door de liefde. En als de liefde zo overduidelijk van 1 kant komt, dan is er 1 logisch gevolg. Het is alsof het woord liefdesverdriet op het water staat. En al snel rollen de tranen over mijn wangen. Verdomme waarom hou ik van je?  En waarom is dat de reden geweest voor jou om mij zo hard te laten vallen? Want dat is de keiharde realiteit, ik viel voor jou en bam onze vriendschap sneuvelde. Ik heb echt altijd gedacht dat wij niet stuk konden, zoveel mensen zagen dat het zo intens was wat wij hadden. De wereld verdwijnt als jullie samen zijn….Heeft het dat alleen in mijn hoofd bestaan? Liefde is complex zeker als het niet kan, of als je het niet wil laten worden wat het kan zijn. Nee een relatie van ons heb ik nooit gewild maar liefde is er in zoveel vormen……

Huil er maar om…… ik kan niet anders. De tranen vinden mij zo makkelijk, god ik was vergeten hoe klote liefdesverdriet voelt…. Dat gun je echt je ergste vijand nog niet. En ik heb nog zoveel om gelukkig te zijn. De schittering op het water hij is er nog altijd, fel, sprankelend. The Verve vult mijn oren:

But how many corners do I have to turn?
How many times do I have to learn
All the love I have is in my mind?

Wanneer ga je eens doen wat jou gelukkig maakt Joyce? Vanaf nu, want ik ben het waard om van te houden en mij zo hard wegduwen als wat er gisteren duidelijk werd….. Rot op dat verdien ik echt niet! Ik recht mijn schouders en kijk nu glimlachend naar de schittering op het water. Schitteren, stralen: dat kan ik ook en dat mag ik ook. Met opgeheven hoofd en rode ogen loop ik terug naar het werk. Die drie laatste dagen, het komt goed, Yes I Can!