Geesten uit het verleden

Een blik van herkenning van de andere kant van de tafel. Het is voor het eerst in maanden dat we elkaar echt weer eens aankijken. Er vind een gesprek plaats non-verbaal, verbaal is er geen woord. Ook non-verbaal komt me zonder twijfel te dichtbij… Ik ben momenteel zo kwetsbaar doordat de rust de verwerking van jaren opgestart heeft. Nee niet meer alleen…. godzijdank met de steun van mijn meisje maar geloof me het gevoel is niet veel minder heftig. Op dit moment vervloek ik mijn keuze gisteravond 2 oude dagboeken te lezen… de pijn van eenzaamheid te lezen die werkelijk jaren voortduurde. Het vloerde mij en een onrustige nacht voor zowel Le als mij volgde. Ik ben moe, voel me nog altijd leeg en dan die blik…. Vraag gesteld, mijn gesprek hier zit erop… wegwezen!

Ik loop weer naar mijn plekje, gelukkig heb ik het knetterdruk vandaag. Het werk geeft me weer energie, voel me beter, de discussies zijn leuk en boeiend. Dan ineens, opkijken van achter mijn beeldscherm en weer een blik, ditmaal gepaard met een glimlach. Een helse sneer door mijn lijf, tranen knallen mijn ogen in…. godverdomme AUW! Er was een tijd dat die blik oprecht was wanneer ik aan kwam lopen…. Godver waar komt die gedachte vandaan? Uit het niets werkelijk…. Beelden flitsen door mijn hoofd, leegte slokt me op.  Le …. ik heb je nodig….. Ik wil de FB messenger openen maar er zijn collega’s met vragen… afleiding. Ondertussen is daar de aanblik, je wacht… op de ruimte? Op mijn tijd? Verdomme ik wist dat het enkel was omdat ik iets voor je moet regelen….. Nog meer leegte.

Collega’s gaan weg, je staat weer voor me. Je blik zoekend, paaiend met een zweem bezorgdheid. Ja ik weet dat ik er moe uitzie en die fucking gesprongen aderen in mijn ogen helpen ook zeker niet mee. Maar maak je geen zorgen ik heb het onder controle en ben ondertussen meer dan echt gelukkig. Toch kan ik niet voorkomen dat het hels veel zeer doet puur een zakelijke vraag te krijgen. Waarom zou je ook even vragen hoe het is? Omdat we dat niet meer doen…… Vraag beantwoord, heb mijn plicht weer doorstaan en rete professioneel. En dan is het echt klaar. Ik voel me nu echt klote, het besef wat jaren mijn trouwe metgezel was…. ben de oprechte interesse ook niet waard….  De spiraal knalde weer heerlijk neerwaarts….

Nu gooi ik toch echt de messenger open en dan is daar niet een sneer dat ik kansloos ben maar de opmerking dat het verdriet logisch is en een virtuele knuffel. Oprecht niet meer alleen….. maar samen <3 Door de steun van Le en de rust is er ondertussen ruimte om dingen echt te gaan verwerken…. wat bij vlagen heel zwaar valt. Ik merk hoe sterk ik jaren alles gewoon weg duwde en het probeerde te vergeten. En wat krijg je dan? Alle rouw wacht keurig netjes tot het moment dat het wel past… Het doet zeer, het is klote en vooral enorm emotioneel… Maar ik mag leren en ervaren dat ik er niet meer alleen doorheen hoef. Dat er iemand is die er altijd zal zijn. Doodeng daarop te vertrouwen maar langzaam lukt het me toch <3

Stay true to yourself

Ik heb een dagje voor mezelf aangezien Le met kids bij een toernooi in België zit. Heel fanatiek de perfect housewife gespeeld vanmorgen en vervolgens gruwelijk verwend door oma met een waanzinnig mooie nieuwe wasmachine die woensdag komt, jeej!! Na een rondje markt en een hele berg healthy zooi in de keuken gedrapeerd te hebben ben ik neergeploft op de bank. Languit op de meest fijne plek van de bank voor de tv. Ik kijk de laatste tijd weer veel tv aangezien internet nog aangesloten moet worden. Vanmorgen had ik LA ink op TLC zitten kijken en vanmiddag rolde ik een marathon in van een reality serie waar ik werkelijk nog nooit van gehoord had: Becoming Us. De eerste beelden die ik zie bevatten een groep jong volwassenen op een camping in een zwaar gesprek, een overduidelijk man die in de overgang zit naar vrouw en dan wordt er ingezoomd op een jongen waardoor mijn maag werkelijk een 180 graden buiteling maakt….. Crisis alsof ik Tristan ineens weer voor me zie toen we elkaar leerde kennen…. Ik weet direct weer waarom ik zo hard voor hem viel…. die uitstraling: gevoelig, mysterieus, bijna gekweld zou ik zeggen. Aanschouw; Lathan dan wel bijna mijn ex Tristan in uiterlijk.

lathan

Zijn teksten in de serie, oef…. ze raken als een moker. Ondertussen heb ik chat contact met Le waar ik vertel over de serie en hoe hard deze raakt. Over hoe juist de soort gekweldheid van Tristan mij altijd aangetrokken heeft in zijn uitstraling. ‘Ja herkenning’ is de reactie terug van Le… oef…. Hij klopte zo erg en dat besef vind ik heftig.

Ik zit sinds die opmerking te denken, gekweld zijn… Ow ja gekweld ben ik geweest jullie hebben geen idee. Ik probeer voor mezelf te achterhalen hoe lang ik eigenlijk al weet dat ik voor vrouwen val, denk dat het al sinds de basisschool zo is geweest… Shocking nietwaar? Het liep gewoon zo dat ik het keihard weg drukte. Mijn zoveel meer zelfverzekerde ‘vriendin’ die all into guys was trok me mee. Welke jongens vond ik leuk? Donker of toch blond? Wat kon ik daar met 11 jaar over zeggen? Zoenen vond ik fijn absoluut maar dat was met name het gevoel van acceptatie denk ik dan nu. Gevoel dat iemand mij bijzonder vond. Maar als ik heel eerlijk ben…. echt gevoel bij jongens… ik werd nerveus en onzeker en verwarde dat met verliefdheid denk ik achteraf. En het grappige is dat ik nu aan mezelf toe durf te geven hoe gek ik eigenlijk op mijn halfbloed vriendinnetje van de basisschool was. Ik vond haar mooi, weet dat ik veel naar haar kon staren als we samen waren en trust me dat waren enorm veel. Maar er een label verliefd aanhangen? Ik heb het nooit gedurfd. Jemig anders zijn dan de maatschappij… Juist de aandacht naar je toe trekken… No way in hell! Hoe cru was het dat ik gebombardeerd werd tot de hoer van het middelbaar, mannen verslinder…. ik had echt NIETS met mannen, had zelfs nog nooit iets gedaan wat in de buurt van seks kwam….. En toen was daar die jongen met die gekwelde blik waardoor ik hem zooooooo mooi vond. Denk dat Tristan niet de liefde was op relationeel vlak maar wel mijn allerbeste vriend die ik ooit gehad heb. Een echte soulmate die mij hoe dan ook snapte en accepteerde: om wie ik was….

Alle gevoelens voor vrouwen, ik begroef ze en gooide sleutel weg. Tot ik Nienke leerde kennen en haar zag zoenen met een andere meid. Het was alsof de vloer onder mijn voeten weg lazerde, compleet van slag. Het deed ergens zeer, het maakte me bang…. ik wilde al die dingen niet voelen! Ik weet dat ik letterlijk in mijn dagboek schreef dat ik veel voelde voor Nienke, ow mensen onwijs veel maar dat het niet kon, niet mocht. Dus wat deed ik? Sporten, als een bezetene…. tot het punt van compleet overgeven omdat ik te ver gegaan was, om te vergeten wat ik voelde. Om weer te vluchten naar mijn mantra…. ik hou van Jer… hij is mijn ware… Feit is, Jer is nooit mijn ware geweest. Hij was mijn schild naar de buitenwereld, schreeuwend naar de maatschappij: KIJK IK BEN ECHT NIET ANDERS!!! BEN MET EEN MAN ZOALS HET HOORT! (waanzin eigenlijk…) Het voelde ergens terecht dat Jer me zo vaak wees op het feit dat ik echt wel wat vrouwelijker mocht zijn. Jurkjes, hoge laarzen, lange haren….. en ik vind het best leuk maar het is absoluut niet wie ik in essentie ben. Want tja ik faalde toch best wel als vrouw, had zo een stoere knappe vent, waarom kon ik nou niet voor hem voelen wat ik zou moeten? Het was rete frustrerend dat te ervaren. Mensen te horen zeggen dat ik het perfecte stel was met Jer….Het was gewoon de leugen die iedereen wilde geloven, de leugen vooral naar mijzelf.

Met de komst van Sas in mijn leven is het balletje gaan rollen. Ik kon niet meer ontkennen wat een vrouw bij mij losmaakte… want jezus wat maakte Sas veel bij me los. Alle onderdrukte gevoelens van jaren ketste naar de oppervlakte als zij achterop zat op de motor en haar armen om mij heen sloeg. Haar verhalen over relaties met meiden… alles raakte als een moker en liet me wankelen. Sas kon ik nog redelijk op afstand houden door haar eigen muurtje maar Roxane knalde er vol doorheen. Echt volledig tot over mijn oren verliefd voor het eerst ever. Daarom was het zo een hel dat ik er niets mee kon. Het gevoel was zo anders als voor Damian wat enkel obsessief zoeken naar acceptatie was. Maar met Roxane…. OMG echt de wereld verdween met haar naast me. Ik denk oprecht dat zij de eerste vrouw is geweest voor wie ik mijn gevoel toeliet en vanaf dat moment wist ik al klaar…. Ik wilde het niet, drukte het weg maar jezus het ongeluk met Jer was groot. Ik verloor Roxane en daarmee verloor ik de eerlijkheid naar mijzelf. Ze vroeg me wat ik voelde en mijn respons was dat ik puur van Jer hield. De waarheid was dat ik hield van het feit dat ik niet anders was. Dat ik enkel deed wat de maatschappij lijkt te verwachten van mij als persoon….

Ik ben blij echt zo onwijs blij dat Le vasthoudend was en nog altijd is. Ow ja ik ben me er echt wel bewust van dat mensen mij nu zonder problemen een hokje in donderen. Maar ik merk dat ik er anders insta. En zo kom ik weer terug bij Lathan uit becominhg us…. Hij blijkt geboren als een meid en is dus transgender. Er zijn zoveel mensen die hem afgewezen hebben door die kant maar hij verliest het vertrouwen niet in de medemens. ‘I will continue to give myself fully, because I want people to love me for WHO I am, not for WHAT I am…’ Ik ben niet meer bang voor veroordeling, wat heeft de maatschappij te maken met mijn geaardheid? Ik ben wie ik ben: stoer, tomboy en ik val idd volledig voor vrouwen. Ja flirten met mannen kan ik, het is een spel hoef er nooit en te nimmer echt iets mee. Maar bovenal ik ben Joyce en het verdomde waard om van te houden. Eindelijk voel ik het ook zo en eindelijk gun ik mijzelf het geluk. Het mocht eens tijd worden <3

The real start of a new life

Sinds eergisteren ben ik 35 mooie mijlpaal vinden jullie niet? Sinds afgelopen vrijdag ben ik (samen met Le) gaan wonen in ons paleisje in het oude dorp van Zoetermeer. De foto’s hier onder laten het zien, het is zo een onwijs fijne plek <3

IMAG3866 IMAG3865

Het voelt als het ideale moment om het oude leven af te sluiten, gewoon doodsimpel een streep door alle oude pijn en frustratie….  En dat was ook een beetje wat ik vorige week vrijdag deed en oef wat was dat een hel…  Samen met Le en mijn broertje voor de laatste keer naar het huis waar eigenlijk al mijn dromen begonnen. Het is mijn plek niet meer, mijn spullen zijn weg en het lijkt alsof Jer met een gum bezig is ons oude leven te verwijderen door alles radicaal leeg te trekken en opnieuw in te richten. De pluisjes waren het laatste ding wat er nog van mij was dus die ophalen was ook echt afsluiten. Die maakte Jer nog een beetje meer beladen door te vragen of ik de sleutel in de brievenbus kon gooien…. 10 jaar samenwonen en dan het afronden met de vraag of ik de sleutel in de brievenbus gooi…. Serieus dat deed echt zeer :( Dus daar naar binnen, pluisjes in blinde paniek brengend omdat ze klote mandjes in moesten en met 3 mopperende pluizen door de regen weer naar buiten. En op dat moment brak ik, werd stont misselijk, ging finaal over mijn nek bij de auto omdat ik nu zeker wist; dit is de laatste keer hier. Broertje blijft met pluizen in de auto, Le loopt nog 1 keer met mij mee naar boven om eetbakjes mee te nemen. Ik werkelijk hyperventilerend, Le als (godzijdank) kalme tegenhanger. Pluisjes mee naar huis en sleutel door de brievenbus…. Het is klaar nu echt en dus kan ik het nu loslaten :)

Dit is een beetje wishful thinking gebleken… Ow trust me, ben nog nooit zo gelukkig als nu geweest in de liefde. Zeker het nu zo goed als samenwonen, mensen wat een droom is dat met Le! Pas nu merk ik hoe erg Jer en ik geen match waren, op wat voor vlak dan ook eigenlijk. We dachten zo anders over dingen, vonden andere dingen belangrijk…. Ach wat we stonden gewoon anders in het leven. Dus eindelijk de punt achter de relatie zetten waar ik werkelijk al jaren over twijfelde (sinds 2004 geloof ik) het is de beste keuze ever geweest trust me. Het punt is echter dat het  niet alleen frustratie was, een (oké te klein) deel van de tijd was het fijn met Jer en geloof me ik heb echt zo enorm veel van die gast gehouden. Ik heb altijd gehoopt dat wanneer ik mezelf maar genoeg aan zou passen hij echt van mij zou gaan houden. En nu laat Le me zo enorm voelen dat er gewoon van mij gehouden kan worden zoals ik ben wat natuurlijk heerlijk is om te ervaren. Maar oef het besef dat Jer dat niet kon, niet wilde of what ever…… het geeft me zo een gevoel dat ik in zijn optiek nooit goed genoeg geweest ben en dat maakt me zo verdrietig :( Wat was dan de basis van onze relatie? Veiligheid? Het feit dat ik wél in hem wilde investeren? Want dat bleef hij tijdens de breuk benadrukken, ‘Je hebt zoveel voor mij gedaan, ben je dankbaar voor die 16 jaar….’ En die zin kan ik echt niet meer horen… Ik ben Joyce…. Geen 16 jaar maar een persoon.

Wat er nu verder gebeurt laat eigenlijk enkel zien voor mijn gevoel hoe ik het nooit voor Jer geweest ben. Ook al zijn we geen relatie materiaal, ik geef wel degelijk om hem. Ik zie hem nog steeds als een goede vriend en daar is mijn gedrag ook naar. Hij heeft zeker toen hij in Rusland met een gecancelde vlucht zat leek ons contact weer een beetje normaal te worden. Een gesprek over wat hij voelde, hoe ik hem kon helpen. Het voelde oprecht vriendschappelijk en dat was fijn wat ik ook tegen hem zei en hij beaamde. Maar eenmaal weer terug in Nederland…. Hij zet echt een muur neer en mijn god dat doet echt wreed veel zeer. Hem als vriend overduidelijk kwijt te zijn…. Auch! Hij heeft geen enkele keer gevraagd hoe het klussen ging. Geen felicitatie met mijn verjaardag, geen felicitatie met mijn huis…. Nee de berichtjes van hem gaan over belasting teruggave en of de pluizen zich goed voelen bij mij. Dit is inherent aan een breuk en dat snap ik. Maar je kan me niet wijsmaken dat er geen enkel gevoel meer zit bij hem. Als je zo lang alles gedeeld hebt met elkaar. Elkaars partner bent geweest al was de match verre van ideaal… Dan kan iemand niet een distant stranger zijn binnen 3 maanden. En ja misschien is het dan de noodzaak idd de gum te hanteren en gewoon niet meer aan de persoon herinnerd te worden. Het doet zeer me te beseffen dat ik voor hem geen vriendschap waard ben. Ik weet zeker dat hij nog altijd vind dat ik dat niet meer verdiend heb na in zijn optiek vreemd te gaan me Le….

Pick your battles Joyce, let him go…. Rouw om je verlies en kies voor je nieuwe ow zo gelukkige leven met Le <3

Ontroerd door schitterende woorden

Een zondagavond in de Belgische Ardennen. Le en ik genieten van een heerlijk diner aan de lange robuuste tafel die mijn geliefde accommodatie in Florrenville rijk is. Le en ik stralen beiden, genieten van de leuke gesprekken met andere mensen die te gast zijn. En dan blikken we in een steels moment op Facebook. ‘Oh wauw!’ hoor ik Le zeggen. Vriendinnetje Ingrid heeft op haar blog weer nieuwe gedichten gezet. Le geeft mij haar telefoon en daar staat een tekst die me van mijn voeten blaast….

Zij,prachtig en mooi
Zoals ze altijd al was
Toen wat men verwachtte
Keurig in de pas

Die ander, ook mooi
Getekend door leed
Die werkelijke liefde
Uit pijn maar vermeed

Zij zijn nu samen,
Niet door ieder verwacht
Maar het geluk wat het brengt
Had niemand bedacht

De schoonheid die beiden
Nu van top tot teen zijn
Bevestigd door liefde
Niet groot, of niet klein

Het is gewoon alles
Wat ze zijn en ze doen
Van de simpelste handeling
Tot die liefdevolle zoen

Je ziet het in hun ogen
Je kunt er niet omheen
Twee prachtige meiden,
Samen zoveel mooier dan alleen

Ik zeg al direct tegen Le; ‘Dit gaat over ons….. deze heeft ze voor ons geschreven’ Zeker de tweede alinea, dat ben ik en hij doet me ook gewoon ergens zeer om te lezen. Die werkelijke liefde uit pijn vermeed…. Crisis heeft iemand ooit mijn leven zo goed gevangen wat het voor Le was….. (w) auw! Mijn ontroering is compleet wanneer ik de eerste zinnen lees die naar boven gescrold waren.

Voor twee hele lieve vriendinnen, die het geluk zo verdiend hebben samen. Love U meiden! XXX

Echt serieus zelden zoiets moois over mezelf gelezen….. Dank je wel lieve lieve Ingrid! <3

 

Papa schreeuw niet zo!

Gevonden door Le vanmorgen op FB, een tekst die bij ons beiden voor ernstige herkenning zorgde. Bij mij zo erg dat ik in tranen uitbarstte. Deze tekst is absoluut de moeite!

Mijn mobiel rinkelt. Ik neem op: Praktijk Face the Truth Amstelveen, met Sonja de Heer.

Ik krijg een man aan de lijn. Vader legt uit dat hij zich ernstig zorgen maakt over zijn zoon van 8 jaar. Ik vraag vader waarom hij juist naar mij toe wilt komen? Vader zegt: ik heb gehoord en gelezen dat U goed met kinderen kan “praten” en dat U erg goed bent om “Probleem gedrag” kinderen te begrijpen en te vertalen naar Ouder(s).

Ze zeggen dat U het kind heel goed kan aanvoelen, wat er zich onbewust in mijn zoon afspeelt. Dat wil ik graag weten want we hebben al van alles geprobeerd. Maar mijn zoon zit totaal op slot. Hij zegt niets. Hij huilt soms alleen maar als ik vraag waarom? komt er niets zinnigs uit .Het lijkt alsof hij dan wat gaat zeggen maar, nee hoor. Heb het gevoel dat hij dan van mij wegvlucht. En gauw naar zijn moeder rent.

Daarnaast komt mijn zoon niet goed mee op school. Hij loopt “achter”. Hij is erg stil en introvert. Ik maak mij echt zorgen! Dat hij steeds meer gepest gaat worden als hij niet voor zichzelf opkomt. Ook zijn juffrouw beaamt dit. Ze zeggen dat hij ADD heeft en misschien wel medicijnen moet? Maar ik wil eerst UW mening. Misschien dat hij U iets anders duidelijk zal maken? Mijn zoon komt ook NIET voor zichzelf op. Spreekt zichzelf niet uit wat hij voelt. Hij laat over hem heen lopen en ik probeer hem van alles te leren maar het komt er niet uit.

Ik heb hem ook naar Judo gestuurd maar dat vind hij maar niets. Toch moet hij van mij op vechten maar dat wilt hij niet. Dan gaat hij in een hoekje zitten heel stil en doet niet mee. Hij blokkeert en hij zegt dan niets meer. En komt ook niet mee in die lessen. Als ik dan vraag wat er is dan blijft hij stil en gaat hij gauw bij zijn moeder zitten. Dat irriteert mij. “Hij moet toch een beetje een vent worden” voordat hij straks naar de hogere school gaat. Ze pesten hem. Dat maakt mij boos.

Ja zeg ik, dat voel en hoor ik aan U. Een soort van machteloos gevoel is het niet? Ja, zegt vader precies. Zullen we dan maar een afspraak maken. Ja, zegt vader dat is goed.

Volgende week donderdag 10.00 tot 12.00.
Dat is prima zegt vader, mijn vrouw en zoon komen dan volgende week donderdag. (Van binnen moet ik al een beetje glimlachen.) Heel direct zeg ik hem> Nou dit is niet de bedoeling. Ik kan U zoon alleen maar helpen als U ook mee komt samen met U vrouw en uw zoon. Pas dan kan ik voelen wat er precies aan de hand is. Dat is belangrijk in dit proces, het intake gesprek.

Vader zegt: Hoezo!?: dit gaat toch niet over mij ? Ik heb het druk. Ja, dat begrijp ik zeg ik heel rustig. Maar ik help alleen kinderen als de Ouders zelf ook mee komen en tijd maken voor hun zoon om dit “probleem” gedrag te leren “begrijpen” en waar dit vandaan zou kunnen komen. Dit gedrag is namelijk niet zomaar ontstaan.

Het heeft een reden. En ik ga hier proberen die reden te vinden en te kijken wat er nu werkelijk aan de hand is in dit gezin. Dat kan alleen als U ook aanwezig bent. Een vader is heel belangrijk voor zijn zoon. Mmmm, moppelt de man.

Ik weet niet of mij dat gaat lukken, ik heb het veel te druk.

Dat is nu precies de reden van wat er zich hier afspeelt.

Hoe bedoelt U dat vraag vader? ( er zit een kleine irritatie in zijn stem).
Dat leg ik U uit als U allen hier bent. Ik ben resoluut. En zeg, denkt U er rustig over na en bel gerust terug wanneer het U wel lukt. Ik werk alleen op deze manier tenzij het niet anders kan. En daar bedoel ik mee als het kind nog maar 1 ouder heeft of gescheiden ouders. Maar dat is hier niet aan de orde

Als ik alleen het kind help en daarna terug plaats in het “oude” systeem dan wordt het probleem en dus het contrast des te groter voor het kind. Daarmee help ik het kind dus niet. Hier gaat het mij en U toch om? Ja, dat wel zegt vader.

Vader vindt mij bloed irritant. Ik hoor het aan zijn stem. Het is een “echt” mannetje.
Nou zegt hij , ik heb net 3 maanden een opleiding gevolgd voor Persoonlijke Ontwikkeling dus mij kunt U niet veel meer vertellen of leren want ik heb alle stappen goed doorlopen. Ik heb geen maskers meer zoals U zo mooi schrijft. Ik ben reeds ontmaskerd.

Denk eerder dat het aan mijn vrouw ligt die zit zo op slot vandaar. Was U vrouw dan niet mee? Nee die vond dat groep gedoe onzin. Die wilt liever individueel en daarom dacht ik dat zij beter met mijn zoon kon mee komen.

Ha, hij probeert het weer. Stil grijns ik. Manipulatie van het allerhoogste niveau. Een zeer groot “Ego” nog steeds na 3 maanden training? Maar ik zeg niets. Ik blijf stil.

De man is ook stil en zucht diep. Dan zeg ik met een rustige stem. U zoon heeft U nodig. Doe het dan voor hem. U belt nu toch ook. En opeens is daar een heel andere man aan de lijn. Tja, U heeft gelijk. Laat ik het voor hem doen. Ik hoef het immers niet voor mijzelf te doen :-)) Noteert u die afspraak maar voor donderdag. Tot dan.

Donderdag 12 febr
Hallo, welkom. Er staat een chagrijnig en bleek kind voor mijn gezicht als ik de deur openzwaai.

Hai, en jij bent? Dat zeg ik niet , zegt hij. Nou zeg ik: jij hebt niet zo’n goede bui. Volgens mij heb je geen “drol” zin in om hier te zijn.

Hij kijkt mij aan. Dat klopt ! Ik zeg dat begrijp ik hoor. Stom gedoe allemaal. Ik zeg loop maar door naar binnen.

Jij hoeft niets waar jij geen zin in hebt ok?

Hij kijkt mij “ongelovig” aan. Echt zegt hij? Ja, geef je jas maar & ga maar lekker bij de dieren zitten op de bank. Wil je iets drinken? Ja, limonade. Ok.
Direct voel ik dat deze jongen het nodig heeft om ruimte te krijgen en de kat eerst uit de boom te kijken. Ik wil hem graag een veilige en ongedwongen gevoel geven. Dat hij veilig is bij mij. ( Geen vragen vuur op hem en ook even geen indringende aandacht).

Zijn vader kijkt mij onderzoekend doch dringend aan. (alsof hij zou willen zeggen: wat zeg en doe jij nou? noem je dat nou professioneel). Ik zie het maar negeer het en ga verder met koffie en thee zetten.

Gaat U samen maar aan tafel zitten en laat hem maar lekker op de bank. Koffie? Ja, lekker zeggen beide ouders.

Ik zeg tegen de jongen, die een beetje onhandig bij de bank staat, doe lekker je schoenen uit en klim op de bank bij de dieren. Moeder is stil maar lacht vriendelijk. We hebben contact. Ze voelt dat ik haar man “aankan” met de liefde en waarheid die nodig is. Ze houdt zich stil en observeert mij goed.

Vader vindt het maar niets en wil dat zijn zoon aanschuift aan tafel na 15 min. Hij maant de jongen. Maar de jongen blijft zitten waar hij zit.
Ik zeg tegen vader: “laat hem maar even”. Hij mag even wennen en gewoon zijn wie hij is en hoe hij zich voelt. Hij hoeft zich niet te “gedragen” hier. Anders kan ik niet voelen en zien wat er echt speelt en aan de hand is. Moeder zegt niets maar zucht opgelucht. Vader vind het niet prettig dat zijn zoon niet naar hem luistert en geeft hem een “boze blik”. Vader is gewend de touwtjes in handen te hebben maar hij voelt dat hij dat hier “die grip” niet heeft. Dit zint vader niets.

Ik vraag vader eerst naar de opleiding die hij onlangs heeft gedaan en geef hem een compliment. Wat geweldig dat jij als man en vader aan jezelf wilt werken. Vertel er eens iets over, wat heb je geleerd en gevoeld?

Als vader begint te vertellen houdt hij niet meer op. Boem: een schot in de roos. Het gaat niet meer over zijn zoon. “Maar eindelijk gaat het over hem”. ( Daarom wilde ik vader bij dit intake gesprek hebben).
Ik voel dat vader graag de aandacht heeft en erg graag op zijn praatstoel zit zonder enige rekening te houden met zijn vrouw en/ of zoon meer.

Zijn vrouw luistert. Hij praat zo snel dat hij struikelt en hij maakt zich heel groot naar mij & zijn vrouw, en klopt zichzelf, na mijn compliment nog 3 keer zelf op de borst. Het voelt of hij ook aan mij als therapeut iets wilt bewijzen. Boven mij uit wilt. Ik laat hem even lekker zijn gang gaan en stel af te toe vragen.

Dan begint hij zijn vrouw opeens af te kraken dat zij toch ook nodig eens iets aan haarzelf moet doen. Dat zij nu aan de beurt is en dat hij andere vrouwen in de groep zag groeien. Hij spreekt vol bewondering over de “andere vrouwen”. Ik vraag door en door en door. Ik kom veel aan de weet over deze man. Het lijkt hem niet veel uit te maken dat zijn vrouw steeds stiller wordt en in elkaar krimpt.Ik voel de pijn/steek in het hart van moeder. Vader gaat maar door.

Zijn zoon kijkt mij aan vanuit de bank. Zijn ouders zitten met de rug naar hem toe. Maar ik kijk hem aan. En ik voel : “dit is wat er is”Sonja, let op nu: zonder woorden begrijp ik de : liefdevolle boodschap van dit kind voor zijn vader en moeder.

Ik laat niets merken: geef hem een knipoog en laat hem lekker verder spelen en knuffelen met de dieren.

Hij hoort alles en dat is ook mijn bedoeling, zodat hij gaat horen dat grote mensen ook onzeker en bang zijn en dus ook heel gewoon mens, net als hij!

Na 30 minuten naar vader te hebben geluisterd, verleg ik de aandacht naar moeder, zijn vrouw. Is er een positieve verandering merkbaar voor jou, vraag ik?. Nou , nee zegt moeder. Hij praat nu nog meer alsof hij alles al weet en beter weet. Daarnaast voel ik mij steeds kleiner en dommer worden. Ik kom er niet tussen. Hij maakt mijn zinnen af. Het gaat al maanden over die opleiding en hoe geweldig andere vrouwen zijn.

Maar het gaat al helemaal niet meer over “ons” en “ons gezin”. Het gaat alleen maar over hem. Het heeft mijn man alleen maar ongeduldiger gemaakt en nog sterker in praten.
Ok zeg ik. Dus geen positieve veranderingen voor jou of je zoon merkbaar?

Nee, niet wat ik had gehoopt voor hem en ons. Wat had je dan gehoopt? Nou dat hij meer innerlijke rust zou vinden en niet zo ongeduldig meer zou zijn en niet zo betweterig en boos op mij en op onze zoon.

Maar het is alleen erger geworden. Dit heb ik hem ook gezegd. Maar hij vindt dit onzin. Dan had ik maar mee moeten gaan zegt hij. Ik blijf achter volgens hem. Maar het maakt mij alleen maar onzeker mijn man maakt nu afspraakjes met “andere vrouwen” van die opleiding omdat hij zo goed met ze kan praten?

Dat maakt mij nog onzekerder. In de opleiding hebben ze hem vertelt dat je je vrij moet voelen en gedragen en hij heeft dat opgepakt om lekker vrij met andere vrouwen af te spreken en dan moet ik al die verhalen ‘s avonds aanhoren.

Dan sluit ik mij af. Want het doet mij pijn en maakt mij bang. Dan denk ik wat voor opleiding is dat? ( of heeft mijn man hun verhaal lekker op zijn eigen manier uitgelegd) ?

WE komen niet dichter naar elkaar toe en hij is helemaal niet open naar mij. Lijkt wel of we nog verder bij elkaar vandaan zijn. Het zijn alleen maar verhalen maar ik voel helemaal geen zachtheid of opening en verbinding in ons gezin.
Terwijl dit toch jouw doel was? Nu kijkt ze haar man, onzeker en bang aan.
Haar ogen slaat ze direct neer op de tafel. ( schaamte en angst voor zijn reactie).

Daar voel ik iets. Ik vraag aan vader: wat wilde je daar leren?
Nou mijzelf vooral mogen voelen en openen. Dit lukte mij door andere mensen. Ik kon mij zelfs overgeven aan een ander vrouw die mij dan vasthield.
Oh mooi wat fijn voor jou. Wat deed dat met jou? Nou dat voelde goed. Ik voel mij nu veel “vrijer”. Alsof zij mij begreep zonder woorden. Ik ontving zoveel warmte en liefde daar van verschillende vrouwen. Ik vraag: en waren er ook nog andere mannen? Nou nee, niet echt veel. Een stuk of 3.

Merendeel waren vrouwen. Er is mij gezegd om mij vooral met vrouwen te “verbinden” zonder schaamte. En dat doe ik nu ook en dat geeft mij een erg sterk gevoel. Dat ik er mag “Zijn.
Ik vraag< “Had je dan het gevoel dat dit niet mocht thuis bij jouw vrouw en zoon”? De man denkt na, Uh nou ja best wel. Ze is zo introvert en stil! Geen lol mee te beleven. Altijd maar met mijn Zoon bezig. nooit met mij!

Ik vraag heel subtiel: en heb je je ook overgegeven aan mannen daar? Hij kijkt mij bijna “vies “aan . Nee, tuurlijk niet zegt hij. Geef mij maar vrouwen. Aha zeg ik.
Ja, ik weet hoor dat mijn vrouw het niet leuk vindt. Maar daar heb ik maling aan. Ze wilde zelf niet mee naar de opleiding. En nu straf je haar zeg ik ? Zo voelt het zegt zijn vrouw.

Ik verleg de aandacht naar moeder en vraag haar hoe voelt dit als je man dit zegt? Ze kijkt mij verlegen aan en zegt, nou niet echt leuk. Hij opent zich misschien wel naar andere mensen en vooral naar andere vrouwen toe maar naar mij toe zeker niet.
Hij is er zo vol van dat hij “zichzelf juist steeds groter maakt” en ik kom er niet meer tussen. Het maakt mij moe en verdrietig en heel onzeker. Alsof ik helemaal niets meer goed doe. Dat begrijp ik zeg ik: Maar waarom ging U niet mee?

Nou zegt ze, ik wilde liever in relatie therapie waar het om ons draait en niet ook om alle anderen. Ik ben zo gevoelig dat ik mij telkens verlies in andermans problemen en verhalen. Dit heb ik gezegd maar mijn man vindt dat “grote onzin”. En zo kom ik nooit bij mijn eigen gevoel. Ik vind het lastig om er woorden aan te geven. Nou dat is ook lastig zeg ik als je zo gevoelig bent. Zeker als je partner heel goed kan praten.

En wie in dit gezin vind dat ook lastig?
En dan gebeurd het meest geweldige wonder wat je je maar kunt voorstellen: het kleine joch heeft alles gehoord en mij geobserveerd. En uit de hoek van de bank zegt hij: “ik mevrouw”. Ik kijk hem aan met zoveel liefde. Wow, zeg ik. Ja, wat goed van jou dat je dit durft te zeggen en herkent. Wil je er nu misschien wel bij komen zitten?

Want het gaat dus niet alleen maar over jou maar ook over jouw papa en mama. Vandaar dat ik jullie allemaal samen heb laten komen. En nu hoop ik dat jij mij ook wilt vertellen wat jij voelt en vindt van alles. Dat vind ik belangrijk. Dan krijgt iedereen een kans om zijn/haar stem te laten horen.

Hij twijfelt en kijkt direct naar zijn vader. Maar zijn vader houd dit keer wijselijk zijn mond. Ok ,zegt de jongen. Ik kom. En hij schuift bij ons aan.
Hij zit rechts naar zijn vader. Moeder zit links van vader. Ik doe dit expres. Ik wil dat de jongen zijn eigen kracht en Angst gaat voelen en overwinnen alleen zo naast zijn vader. Hij kijkt mij aan en ik zeg: nou wij luisteren naar jou nu. ( ik zit schuin aan de overkant van de tafel tegenover moeder.)

Hij is stil en kijkt nogmaals zijn vader aan en zoekt bevestiging. Deze krijgt hij niet van hem. Maar wel van mij.

Ik geef hem een bemoedigend knikje.

Papa en Mama zijn al geweest dat heb jij gehoord. Nu ben jij aan de beurt. De grote lieverd zoekt en zoekt naar de juiste woorden en ik voel zijn angst steeds groter worden zo naast zijn vader aan tafel. Koud krijg ik het. Overal kippenvel. Hij blokkeert en vader begint ongeduldig op zijn stoel te schuiven en kijkt voortdurend met een strenge blik opzij.

Vader kijkt eens naar de klok achter mij en naar mij. Alsof hij zeggen wilt: nou schiet eens op. Ik heb wel meer te doen. Ik kijk hem strak aan. En in de stilte communiceer ik : Heb het lef om dit hardop te zeggen. Want in die stilte gebeurd er van alles. De stilte is mijn grootste kracht. Ik geef “de dappere jongen” alle ruimte.
.
Als ik naar het onzekere wijze mannetje kijk zeg ik: je zoekt naar de juiste woorden he? Hij zegt , ja hoe weet je dat? Dat zie ik aan je. Je denkt veel na om de goede woorden te kiezen maar nu zit je in je hoofd en dan kan ik je hart niet meer voelen. Klopt het dat je bang bent om fouten te maken en verkeerde dingen te zeggen? Ben je bang voor onze reacties op wat jij zegt?

Hij kijkt mij aan en zegt dan vlug: ik moet plassen waar is dat?
Het wordt te heet onder zijn voeten. Ik moet lachen, maar dan schiet vader uit zijn slof. Daar moet je niet om lachen! Dit doet hij nu altijd. Hij wil er weer onderuit komen! En vlucht naar het toilet. Ik kijk vader aan en zeg: waar ken ik dat van? Die uitvluchten en excuses zoeken.(aan de telefoon). En geef hem en moeder een knipoog. Ik loop met de jongen mee naar het toilet. Ik geef vader de kans niet om verder te spreken.

Ik pak de kleine jongen losjes bij zijn schouder en ik zeg : dat doe ik nou ook altijd net als jij. Op het toilet krijg ik altijd de beste woorden en ideeën.
En opeens is daar het ijs gebroken. Hij lacht voluit. De spanning glijdt van zijn jonge schouders. Kijk maar eens even goed rond op mijn toilet en alle foto’s van die kinderen. Zij gingen jou allemaal voor en waren dapper. Ik weet dat jij heel dapper bent maar je hebt een steuntje nodig.

Als je terug komt zeg je gewoon gelijk wat jij voelt en denkt ok. Hij kijkt mij aan en het lijkt alsof hij zeggen wilt. Ok maar je moet mij helpen. Ik open de kast en gooi spontaan een nieuwe toilet rol naar hem toe. Hier vangen roep ik, en hij vangt. Nou, zeg ik . Weer een talent. Het voelt goed.

Het duurt even voordat hij van het toilet is. Ik maan vader ondertussen tot rust en vertel hem dat deze jongen ruimte nodig heeft om te mogen spreken. Zijn moeder beaamt dat.
Dat vader zijn zinnen niet moet afmaken maar geduld mag leren hebben. Anders voelt de jongen zich klein en gaat hij ons helemaal niets vertellen uit angst voor jouw reactie. Hoezo zegt vader? Ik heb nu wel lang genoeg gewacht.

Het moet maar eens afgelopen zijn dat hij bepaalt wanneer hij praat en wanneer niet. ( ik merk dat vader het niet leuk vindt als zijn zoon teveel aandacht en tijd krijgt, ondanks dat vader net zelf meer dan 30 minuten heeft gesproken.).

Aha weer een pijnpunt. Ik vraag kun jij praten over jouw gevoel op commando? Hoe was dat in de opleiding? Of ging je dat daar juist ook leren? Boem die is raak zie ik aan vader.
Jouw zoon heeft die opleiding nog niet gehad. Praten over je gevoel en ergens woorden aan geven is lastig. Zeker als je zo jong bent. Dat moet jij toch weten nu na 3 maanden? Heb wat meer geduld met hem. Ook jouw zoon mag nu eens even 30 minuten aandacht als hij terugkomt. Die heb jij net toch ook gekregen?

Opeens borrelt er in mij op. Vraag naar de vader van vader. Dat doe ik.
Hoe ging dat eigenlijk vroeger bij jou thuis? Vader is stil. Juist daarom. Ik werd ook gepest en ik weet hoe dat voelt. En wat had je toen nodig vroeg ik? Nou dat mijn vader echt naar mij luisterde en mij serieus nam. Maar hij was altijd druk en had geen tijd voor mij. En hoe reageerde jouw vader ? Nou boos. Dan moest ik huilen. Ik moest een vent zijn. Aha zeg ik. Maar wat had je nou echt nodig van je papa? De vader kijkt mij onderzoekend aan. Dat weet ik eigenlijk niet. Gewoon een luisterend oor denk ik, begrip. ?

Ok, misschien gaat jouw zoon daar antwoord op geven. Hoe bedoel je zegt hij? Nou dat merk je zo wel. Nou zegt vader je bent wel erg overtuigd dat mijn zoon gaat praten. Ja, zeg ik . Ik voel dat hij dat gaat doen als hij terug komt.
Ik hoop het zegt zijn moeder. Ik vraag bewust moeder niet verder uit want ik wil dat vader het van zijn zoon hoort. Dan zal het kwartje vallen wat er werkelijk speelt op onbewust niveau. Niemand doet dit express. Alleen zijn zoon heeft het antwoord/ de oplossing.

De jongen komt terug van het toilet en gaat krachtig naast zijn vader zitten. Ik vraag nogmaals.

Jouw ouders zeggen dat je gepest wordt op school en dat je het maar lastig vind om jezelf te verdedigen en uit te spreken? Is dat waar? Hij kijkt mij aan, met heel mijn energie geef ik hem de kracht om dapper te zijn. Ik zeg jij mag nu eens jouw waarheid zeggen. Ik heb alle tijd en ik luister.

Ja, dat is wel waar soms. En hoe vind je dat zelf? Nou niet leuk. Maar ik heb het ook leuk op school hoor. Klopt het dat je moeite hebt met volgen van de les? Dan zegt de jongen iets wat mij raakt: Het gaat mij soms veel te snel. Dan kan ik mijn aandacht er niet bij houden. Want in mijn hoofd zit het dan gewoon vol. En dan raak ik de draad kwijt. Dat irriteert de juf.

Dan zegt ze dat ik “langzaam” ben en dat ze zich zorgen maakt. Ze vraagt helemaal niet hoe dat komt? Ze denkt dat ik het ” Express” doe en dat ik dan weg droom en niet naar haar luister. Dan wordt ze boos op mij. Net als mijn vader. Ze weten helemaal niet wat er echt aan de hand is.

Dan zeg ik: nee, dat klopt. Dat kan ook niet als jij het ze nu niet eens haarfijn gaat vertellen wat jou werkelijk dwars zit en wat er aan de hand is met jou. ?
“dat is ook waar “zegt de jongen. ( bijzonder hoe eerlijk deze kinderen zijn als jij eerlijk en authentiek bent met hun). Ze begrijpen het gewoon.

De jongen denkt lange tijd na, en kijkt dan zijn vader weer aan. ( hij zit nog steeds rechts van zijn vader). Het volgende valt mij op: de jongen is bang van zijn vader. Ik benoem wat ik zie. Ik vraag: ben je een beetje bang van je vader? De jongen kijkt mij “betrapt” aan. En kijkt dan gauw naar de tafel voor zich. Het mooie gebeurd. Vader geeft antwoord: natuurlijk is mijn zoon niet bang voor mij. Hoe kom je daar bij. Ik probeer hem juist te helpen.

Ik voel de jongen “in elkaar krimpen”. En geef hem de ruimte maar dan zeg ik, voelt het ook zo voor jou dat papa jou wilt helpen? Ik vraag het nogmaals: de jongen blijft stil, de schouders worden opgetrokken en hij zegt na 5 minuten stilte, ” Ik weet het niet”. Ik zeg: je weet het best dat voel ik maar je durft niet want ik zie je naar jouw vader kijken. ( heel bewust benoem ik wat ik zie).

De jongen loopt van tafel en gaat naar zijn moeder toe en hangen. Vader zegt : kijk nu doet hij het weer. Als hij het niet weet , of geen antwoord wilt geven dan gaat hij zich “verstoppen” achter zijn moeder. “watje” . Vader begint een beetje smalend te lachen. Ik zeg tegen de jongen weet je wat ik voel? ‘

Nou zegt hij: dat jij dit echt wel zelf kan vertellen. En dat jij dit ook graag wilt.
Maar dat jij naar de juiste woorden zoekt omdat je bang bent dat jouw papa boos op je wordt en jou zal straffen. Jij bent zo gevoelig dat je hem niet wilt kwetsen. Maar , en ik kijk zijn papa en mama aan. Zij beloven dat ze niet boos op jou zullen worden. Ik kijk vader aan en deze zegt: Nee, je mag alles zeggen. Daarom zijn we hier juist. We willen je echt helpen. We zullen je niet straffen. Dan zeg ik erachter aan en anders bel je mij. Ik knipoog naar hem.’

DE jongen heeft een dolletje soms nodig. Wat losser. Het is allemaal veel te serieus, te zwaar. Ik pak een van de honden beet en zeg: vertel het maar tegen hem! Heb ik al gedaan zegt de slimmerd. Nou doe nog maar een keer maar dan hardop graag. Nu heeft hij mij in de tang. Leuk! ( hij heeft gevoel voor humor).

Zie je nou zei ik: Als jij “niets zegt” kunnen we ook “niets veranderen” of leren van jou?!
Ik weet dat jij heel veel wijsheid en waarheid in jezelf hebt zitten. Maar doordat je zo goed en lang nadenkt over wat je nu precies wilt zeggen en jouw woorden zorgvuldig kiest maken mensen op school en thuis en in de klas jouw zinnen af. De lieve schat kijkt mij aan. Boem. Ja, dat is zo zegt hij. Komt dat daardoor?
Ja, zeg ik. Je mag wat directer en eerlijker worden. Gewoon boem zeggen wat je voelt. Dat is veel duidelijker. Probeer maar.

Ja, want het is vaak helemaal niet wat ik bedoel of wil zeggen, zegt de jongen.
Maar dan denk ik “Laat maar”. Je wilt toch niet luisteren naar wat ik bedoel, je begrijpt mij toch niet.
Ik zeg: dat is nou precies wat jij mag leren. “Laat je stem maar horen, jij krijgt nu alle ruimte en aandacht van mij. Jij bent belangrijk voor ons. En als jij niet vertelt wat jij voelt hoe moeten wij dan iets van jou leren en hoe kunnen wij jou dan begrijpen.
Dat is slim zegt hij. Ja dat is eigenlijk best gek wat ik dan zelf denk en doe. Ja, zeg ik. Zo begrijpt nooit iemand jou. alleen de hond.

Ok zullen we het opnieuw proberen. Hij gaat weer op zijn plek zitten. Moeder vind het allemaal zielig voor haar zoon. Ze begint met haar betutteling. Is het niet een beetje veel voor hem Sonja. Misschien moet hij even rusten.
Ik vraag haar om vertrouwen in haar wijze en gevoelige zoon te hebben. Hem een stem te geven en niet voor hem te spreken en of hem zielig te vinden. Jouw zoon is super sterk en super slim. Meer dan wij allemaal bij elkaar.
Dat geeft de kleine man kracht. Ik zie het aan hem en ik voel het. Goedzo!

Dit is zijn moment: Ik zet nog wat limonade voor hem neer.
Hij ontspant zich. Nogmaals stel ik hem de vraag: wil je het vertellen wat je dwars zit? Waar ben jij zo verdrietig van?

Hij kijkt mij aan met vochtige ogen en ziet mijn tranen die ik voor hem voel en laat zien.

En dan opeens begint hij te vertellen. Recht uit zijn oprecht gevoelige hart.
Ja, ik ben heel bang voor mijn vader. Hij maakt mijn zinnen af en is heel vaak druk en ongeduldig. Als ik iets wil vertellen dan weet hij het altijd beter en gaat hij zijn verhaal vertellen. Hij luistert niet naar mij.
Hij wordt boos op mij en dat maakt mij bang. Als ik iets niet snel genoeg kan uitleggen dan gaat hij “bulderen”. De jongen kijkt mij, de hele tijd, strak aan. Hij zegt, ik voel mij dan zo onzeker & klein.

Maar ik kan niet tegen hem op. Net als mijn moeder.

En opeens begint hij hartverscheurend aan de keukentafel te huilen. Vader doet niets. Moeder wil opspringen en ik maan haar vooral nu te blijven zitten waar ze zit. Dit gaat over vader en zoon. ( en natuurlijk indirect wat moeder hier zelf te leren heeft). Ze mag de pijn in haar zoon gewoon “zien”.

De jongen durft ook nu niet naar zijn vader te kijken. Ik vraag aan vader: wat doet dit nu met jou? Als je eigen zoon dit zegt en zo hartverscheurend moet huilen. De jongen snikt door. Zijn vader is stil en kijkt beteuterd.
Het raakt hem dat zie ik.

Ik weet het niet, zegt vader. Wat er nu van mij verwacht wordt? Ja, ik ben ongeduldig en ja, ik maak zijn zinnen af omdat het altijd zo lang duurt. Omdat hij toch niet praat.
Maar dat hij dus bang van mij is had ik nooit gedacht. Dat vind ik heel erg. Ik wil hem juist “helpen”. Zo voelt dat dus blijkbaar niet voor hem zeg ik.

Ik vraag aan vader: wie maakte jou vroeger bang en klein? Zijn vader buigt zijn hoofd naar de tafel.

Ja, mijn vader. Opeens kijkt de kleine jongen zijn vader aan en begint nog harder te huilen. En kijkt zijn vader aan. Zijn vader kijkt hem aan en begint tegen de kleine jongen te “praten”. Met troostende woorden. Hij zegt je hoeft niet zo verdrietig te zijn. Ondertussen slikt vader zijn eigen verdriet en kwetsbaarheid weg.( maar de jongen is wel verdrietig).

Het valt mij op: dat vader zijn zoon niet pakt, niet troost niet omhelst. Ik benoem het. Dan vraag ik aan vader, wat had je vroeger nou zelf zo nodig? “praten” of om geknuffeld te worden en je vader “te voelen”, de liefde, de troost, je begrepen “voelen”. Veilig.

Vader blokkeert aan alle kanten als ik dat zeg. Moeder geeft mij een knipoog.
Vader zegt: nou ik weet niet hoe dat moet hoor dat is mij nooit geleerd. Ik zeg: Ben je zelf misschien bang? Dan wordt vader boos. En begint zijn stem te verheffen. Maar ik zit aan de andere kant van de tafel. En heel rustig zeg ik : wat maakt je nu zo boos. ?

Dat jij dat durft te zeggen. Ik ben een sterke vent en ik ben helemaal niet bang. En dan zeg ik: wat is er zo erg aan bang zijn? Waarom maakt jou dat boos? Vind je je zelf dan zwak en een “watje”. ?

Dat is nu precies wat jouw prachtige zoon je laat zien: ik ben klein en het maakt mij bang als mensen zo tegen mij schreeuwen en boos doen, het maakt mij van binnen onzeker en onmachtig. Het voelt alsof ik er niet tegenop kan. Alsof mensen boven mij proberen te staan met macht. De jongen mist liefde, warmte en zachtheid. Net als jij vroeger.

Jouw vader deed dit vroeger ook bij jou. Je wilt je “niet laten kennen”, je wilt “boven” hem staan zoals jouw vader ook deed. Altijd maar sterk moeten zijn.
Vanuit je eigen Angst om kwetsbaar te zijn nu naar je zoon toe. Dat jij je soms ook machteloos en eenzaam, alleen voelt.
Vader blokkeert volledig opeens heeft hij ‘even geen woorden meer”. Hij voelt en voelt wat ik bedoel. Ik neem hem aan de rode draad mee naar zijn eigen levensverhaal.

En nu vader zijn eigen blokkade bewust wordt en zichtbaar maakt hoeft de kleine jongen het niet meer te dragen. Ik zeg tegen de kleine jongen en wat zou jij nu doen als papa jouw zoon was?

De kleine jongen die alles heeft gehoord over de jeugd van zijn vader nu, omhelst zijn vader. Twee armpjes om vader heen. Vader voelt zich ongemakkelijk hierbij. En slaat zijn zoon, als een koe op zijn rug. Onhandig en ongemakkelijk in deze omhelzing. Want ik voel dat de tranen boven komen bij vader nu. De verdediging zakt en zijn mooie kwetsbare hart opent zich, heel even.

Door zijn prachtige zoon.
Mooi en erg ontroerend. Als ik naar de kleine jongen kijk doet hij al het werk met heel zijn hart. Hij houdt zijn vader stevig vast en vader klopt zijn zoon op de rug. Heel apart om te zien.

Hij gaat terug zitten op zijn stoel en legt zijn voetjes op de schoot van zijn vader.

Zijn vader pakt zijn voeten. En begint onrustig en heel ongemakkelijk heen en weer te wrijven over zijn voetjes. Vader schaamt zich en kijkt mij aan maar durft niet naar zijn zoon te kijken. Moeder en ik kijken toe en zijn heel stil.

En dan zegt de jongen: pak ze maar gewoon alleen vast. Dat is voldoende. Wel heb je ooit.!!

Dan begint zijn vader te snikken. En alle machteloosheid glijdt van hem af. En opeens beginnen we allemaal te lachen als vader zegt: en nu ik: mag ik nu mijn voeten op jouw schoot doen. Er ontstaat een vader –zoon spel van liefde en stoeien. Ze lachen en kriebelen en kietelen om de beurt. Het ijs is gebroken. Daar is die gelijkwaardigheid. Het kind in vader is los. ( zomaar opeens boem).
De harde blik op vader zijn gezicht verandert in een heel erg gelukkige man.
Hij straalt van top tot teen. En ook vader heeft zijn HUMOR terug. Losser.

Het is wonderlijk wat er zomaar mag gebeuren.

Opeens ziet vader dat de onzekerheid en angst van zijn kind, de angst en onzekerheid van hem zelf zijn, en dat hij daarom altijd zichzelf zo overschreeuwt, snel boos en ongeduldig is. Vader wilde zich groter maken om zijn onzekerheid te verbergen voor zijn eigen zoon & vrouw en medemens. Niemand mocht meer dichtbij komen. Maar zijn zoon heeft het patroon doorbroken.

De zoon maakt duidelijk dat de vader zijn snelle praatjes en verhalen wat meer mag inslikken en dus wat introverter mag worden zodat zijn zoon en vrouw de ruimte en aandacht krijgen om wat meer te gaan spreken over hun gevoel. En vader wat meer mag gaan luisteren naar zijn gevoel. Zich mag laten “raken” en weer aangeraakt worden en vooral zijn eigen zoon en vrouw mag aanraken met zijn hele hart. Niet met zijn “woorden en praatjes” van controle en stoer doen maar daden.

Als de sessie over is: zegt de kleine jongen: mag ik jou knuffelen Sonja ? Oh, graag zeg ik.

Hij omhelst mij met zoveel liefde. Dat ik er ook echt van geniet.
Je hebt mij écht goed geholpen! Daar ben ik blij om zeg ik en hou hem stevig vast. Dit prachtige kind voelt ook aan wat ik nodig heb. Hoe bijzonder is dat! De bevestiging en terugkoppeling van een jongen van 8 jaar. Hoe wijs en hoe liefdevol. Hij voelt dat het voor mij ook niet altijd even makkelijk is om op het scherpst van de snede proberen een opening te vinden tussen ouder(s) & kind(eren).

Hoe “puur” is dit kind. Wat ben ik trots ! Ik wist dat jij dit kon. En ik knuffel hem. We houden elkaar stevig vast. Nu voel ik zijn kracht en dat zeg ik hem ook. Dit is jouw kracht. Jezelf durven uitspreken vanuit je echte hart. Jij helpt mij nu ook weet je dat. Juist door dit tegen mij te zeggen. Dat heb ik ook nodig hoor als therapeut en als mens! dankjewel. Het joch , glimt van trots! En kijkt zijn ouders aan.

Niet meer bang zijn voor die “praatjes makers” hoor. Ook die jongens op school die jou pesten zijn : praatjes makers. En we moeten allemaal lachen. Nu begrijp ik wat ik moet doen zegt de jongen: ook op school. Maar je moet mij nog wel leren hoe ik dat het beste kan doen als jij er niet bij bent.

Moeder is zo vertederd en trots dat ze zegt, nou dat zou ik ook wel willen leren. Ze geeft hem een compliment. Ik zeg haar vraag of je zoon jou dit wilt leren. Met heel je hart spreken en met je gevoel dus. Ja, zegt vader tegen zijn vrouw. Er is werk aan de winkel voor jou. En opeens is daar de geweldige kracht van moeder: ze grijpt haar kans en volgt het voorbeeld van haar zoon. Wow.

Moeder zegt opeens: nou ik weet niet wat jij in die 3 maanden persoonlijke ontwikkeling groep hebt gedaan voor zoveel geld? Die bla bla die laten we achter ons. We gaan nu voor het echte werk.
Na 1 sessie is mij meer duidelijk geworden over jou, mij en onze zoon dan ik voor mogelijk kon houden. Dit geeft mij ook echt heel veel inzicht in onze relatie. Ik had altijd het gevoel dat ik maar tegen mijn man op moest kijken omdat hij mij jaloers maakte met anderen vrouwen. Ik voelde mij nooit “goed genoeg”.

Maar nu begrijp ik gewoon dat hij eigenlijk de liefde van zijn vader en dus van een man zocht /zoekt en nodig heeft en dat ik niet zo bang hoef te zijn. Maar dat mijn eigen bazige dominante & ongeduldige man dus ook gewoon onzeker is en kwetsbaar. Net als ik. En nu begrijp ik ook beter wat ik anders kan doen in deze relatie. Dat mag leren wat ik zelf ook te bieden heb. In plaats van af te wachten of ik wel goed genoeg ben volgens mijn man.

Ook ik had angst voor mijn man. Mijn zoon lijkt op mij. Maar hij heeft zich nu uitgesproken en ik durfde dat ook niet echt. Wilde zelf ook de harmonie bewaren altijd. Maar nu zie ik dat ook ik dapper moet zijn en mijn eigen ruimte mag en moet gaan innemen in deze relatie en dat mijn gevoel er ook toe doet. En dat ik mijzelf niet met anderen vrouwen hoef te vergelijken en angst hoef te hebben. Het is eigenlijk de angst van mijn man die ik overneem. Daardoor verlies ik mijn kracht, door al die verhalen van hem.

Maar eigenlijk heeft mijn man dan juist mijn knuffels nodig en dat ik zelf durf te zeggen dat ik bang voor hem was en zijn grote mond. Maar eigenlijk is hij zelf ook bang. En omdat ik steeds stiller werd door mijn angst, ging hij steeds meer schreeuwen. Ik mag ook leren voor mijzelf op te komen.

En opeens knuffelt ze haar man. En staat daar gewoon een heel andere vrouw. En jawel vaders is: stil en lacht naar mij. Daarom ben ik naar jou toegekomen zegt hij met een trotse blik. Dit is wat ik miste. Alleen dacht ik dat ik dat op mijn manier juist zou bereiken om te laten zien aan mijn vrouw dat ik een “echte man” ben. Nu begrijp ik mijn vader ook veel beter. Hij had dus ook angst voor zijn eigen gevoelens. Ik glimlach naar hem. Hoe bijzonder als mensen opeens het hele plaatje gaan zien en begrijpen en zelf tot inzicht komen waar ze steken hebben laten vallen en zelf mogen veranderen in relatie tot de ander.

Vader geeft mij een dikke knuffel, hij zei ik wist dat ik bij jou moest zijn. Inderdaad moest ik er vandaag bij zijn. Anders had ik het niet geloofd.

Had mij een hoop geld bespaard als ik gelijk hier naartoe was gekomen. Ik zeg: voor alles is een juiste tijd en plaats. Blij dat je nu jouw muur kon laten zakken en was dat andere nodig om dit aan te kunnen. Niets is voor niets.

Een goede relatie begint immers altijd bij jezelf. ) Het één heeft het ander uitgelokt. En met jouw krachtige intuitie kwam je uiteindelijk toch zelf bij mij terecht.
We maken daarna voor alle drie een nieuwe afspraak. Dankbaar voor zoveel vertrouwen.

I believe the Children are our Future
Teach them well, and led them lead the Way!

Ik zeg (S) AMEN.

The madness of 2015

De laatste 2 jaren was het schrijven van het jaaroverzicht een soort overwinning doordat ik me besefte dat de mooie momenten toch eigenlijk wel lichtjes de overhand hadden op het drama. Ik was zo duidelijk op de goede weg :D En toen brak 2015 aan……. mijn hemel! Lees mee hoe mijn leven compleet op zijn kop gezet werd en de negativiteit stukje bij beetje verdween.

Na een heerlijke jaarwisseling was het weer tijd om aan het werk te gaan, lees het drama met Roxane voor eens en voor altijd achter mij te laten. En met de nieuwjaarswensen leek dat ook eindelijk gelukt. Een dikke knuffel en eindelijk weer eens een leuk gesprek. 2 uur later zou blijken hoe dat kwam…. de eerste immense mokerslag van 2015….. Ik zal nooit vergeten hoe mijn wereld instortte toen we als afdeling bij elkaar geroepen werden en Roxane meldde dat ze voor goed terug ging naar Frankrijk. Twee maanden die nog voor me lagen…. moest ik haar vertellen wat ik voelde voor haar? Het was een helse interne discussie in combinatie met ontiegelijk veel verdriet voor het naderende afscheid. Het spoken van mijn emoties deed ook positieve kanten hebben. Op de niji yama cup in België mocht ik even legaal los en BAM ik pakte de eerste plaats. Maar dat was eigenlijk het enige lichtpuntje in de eerste 2 maanden van het jaar. Roxane maakte het naderende afscheid alleen maar heftiger. Niets geen oplossing vanwege het naderende einde. Oh nee….. klap na klap….. de hardste kwam op de dag dat ik hoorde dat Maaike in coma lag na een operatie. Compleet overstuur kwam ook nog de volgende klap, Roxane had een afscheidsfeestje voor iedereen op het werk….. ik was niet uitgenodigd. Uiteindelijk was het afscheid waardig van mijn kant, heb haar het allerbeste gewenst maar helemaal uit mijn hoofd en hart…. Nee zelfs 10 maanden na dato….. not a chance :( (Le fluistert in mijn oor dat de smiley erachter niet klopt in haar optiek ;) )

En van Roxane rolde we de volgende soap in. Leah is een immense steun voor mij geweest in die helse maanden. Een vriendin uit duizenden, we planden samen een vakantie in Barcelona en om dingen af te spreken hadden we in maart een date in Scheveningen. Die knalde de hele op scherp tussen haar en mij. Ineens werd Barcelona een potentieel breekpunt voor mijn relatie met Jer. Ineens was er zoveel spanning tussen Leah en mij die avond en 1 avond sterk blijven…. dat lukt. Maar een hele week…. jezus de kans dat het fout zou gaan was in mijn optiek zooooo enorm. En dus werd het onderwerp ineens weer enorm actueel… mijn verlangen naar vrouwen, dat het ergens sterker was dan alles wat Jer en ik deelden. Op 1 of andere manier kon ik er ook steeds opener over praten, met twee meiden van het karaten die mijn blog volgde. Vooral Le en ik hadden lange gesprekken en samen met haar kwam ik tot de conclusie dat ik zowel naar Leah als Jer eerlijk moest zijn. Naar Jer kon ik het en zijn brommende antwoord was: ‘Je weet waar de grenzen liggen en nee ik ben niet boos’ Maar naar Leah zei ik niets en dus gingen we gewoon naar Barcelona. De week was geweldig tot de laatste dag….. oef wat klapte er een hoop gevoel bij haar en de terugreis werd een stilzwijgende. Het bracht bij mij eindeloos veel twijfel naar boven die knalde 2 weken later.

Leah en ik gingen een dagje samen naar Spa zuiver en als er spanning was in Scheveningen… nu waren haar pijlen vol op mij voor mijn gevoel. De hele dag mij op scherp zetten en uiteindelijk laat in de avond zeggen; ‘Blijf anders bij mij vannacht’ En weten jullie ik denk dat als Jer en ik een dag later niet 16 jaar samen waren geweest dan was dat het breekpunt tussen hem en mij geweest. Want mensen wat wankelde ik….. Ow ja ik wilde met Leah mee, Jer gewoon vergeten want het gevoel voor haar was zoveel sterker. Maar nee natuurlijk ging ik naar huis. Om vervolgens vol de frustratie in te knallen. Hoe weinig eervol was het gevoel van Leah voor mijn relatie? En waarom was ze niet gewoon open over haar gevoel? Het gevolg was te raden, een immense explosie via de whatsapp die bijna onze vriendschap kostte. En ja dat deed onwijs veel zeer.. En weer was er de steun van karate maatje Le, jezus wat heb ik veel met haar gesproken via twitter en in de trainingen over alles wat er tussen Leah en mij speelde. Ik was op… finaal toe aan vakantie die zich aandiende in de vorm van Thassos. Een heerlijke week Griekenland volgde met Jer. Thassos is beeldschoon en er was gelukkig tijd genoeg om aan het zwembad te hangen en na te denken in stilte. Leah en ik stuk? Nee ik kon en wilde niet zonder haar maar duidelijkheid was wel nodig.

Terug in Nederland sprak ik weer met haar af maar de afstandelijkheid….. oef hij vloerde finaal. En zo kon het gebeuren dat er een dag eind juni was dat het me allemaal te veel werd. Ik miste Leah, voelde me zo verdomde alleen, zo verdomde waardeloos. En wie was er wederom? Karate maatje Le…. en dit keer veranderde het gesprek ineens volledig. Een gesprek van 4 uur….. en voor het eerst in mijn leven voelde ik me niet meer alleen. Er is begrip, er is steun, er is iemand die er voor mij wil zijn….. er is liefde. En dat is de start geweest voor de om slag dit jaar. In de afgelopen 6 maanden hebben Le en ik ruim 81000 berichten verstuurd naar elkaar. Ons steeds meer verliezend in elkaar. Onze liefde steeds sterker laten wordend. Het bestond allemaal naast Jer en mij totdat hij ook meldde gevoel voor een ander te hebben in september. Daar ging mijn veilige basis die eigenlijk nooit echt veilig geweest is….. iig geen juiste basis voor een relatie denk ik, voor elkaar niet. En toen werd het eerst 3 oktober 2015….. de dag dat Jer en ik na 16.5 een punt achter onze relatie zette en ik naar mijn moeder vertrok. Een heftige periode van 2 weken volgde en toen knalde ook de relatie van Le. Sinds 17 oktober weten we dat we echt volledig voor elkaar gekozen hebben. Is het ineens een feit, ik heb een relatie met een vrouw iets waarvan ik altijd geweten heb dat mijn voorkeur daar lag. En de laatste 3 maanden, jullie hebben het gelezen…. Le en ik hebben het geweldig samen (ook vanavond inclusief haar koters :) )

In 2015 nam ik afscheid van het leven wat ik dacht dat bij mij hoorde. Van de persoon die ik dacht dat ik was. Van de dromen die ik had en maakte ze realiteit. 2016 gaat het jaar worden dat ik het leven wat bij mij past uit mag gaan bouwen. En ja op de rand van 2016 voelt het al meer dan goed. Een spetterend 2016 allemaal, dikke knuffel en al het goeds toegewenst van mij <3

418_418_dontworry2016rood

 

The perfect x-mas

Onbewust waren dit denk ik dagen waar ik toch wel tegenop gezien had. Niet dat Jer en ik nou altijd van die hyper kerstmensen waren, beter gezegd ik was vaak alleen door zijn werk, maar mijn eigen huisje en lekker koken… de herinneringen die ik met hem had waren zonder twijfel fijn. Hoe anders is dit jaar, beter gezegd ik kon niet met Le samen zijn de eerste kerstdag. Het was boven mijn verwachting dat haar moeder, die toch ergens nog wel  moeite heeft met onze relatie, mij uit zou nodigen. daarbij was het voor mij echt geen optie om mijn broertje alleen te laten zijn. Dus eerste kerstdag zonder Le, met mijn broertje. We maken plannen waar ik echt blij van word. Samen lekker spelen op de Wii, dan steengrillen en eindigen in de bioscoop voor het laatste deel van de hunger games. Tweede kerstdag zou een echt familiefeest gaan worden. Mijn moeder, haar vriend, mijn broertje en Le, allemaal bij elkaar :) Le en ik hadden de verantwoording voor het eten en dus hebben we de afgelopen weken een beetje zitten steggelen wat we nou zouden maken. Uiteindelijk vinden we in het blaadje van de Jumbo het perfecte idee :)

De boodschappen worden gehaald en al snel is het kerstavond. Een avond alleen met mijn meisje <3 We hebben lekker eten gehaald, goed wijntje erbij en genieten vooral van elkaars gezelschap. De eerste kerstochtend is even fijn met vers gebakken croissantjes, maar dan is het onvermijdelijke moment daar…. Le moet weg… weg naar haar kinderen (die had ik zelf ook graag even gezien) en het moeilijkste voor mij; weg naar haar ex die wél mee gaat naar het diner bij haar moeder. Tranen bij haar en bij mij, die hele setting voelt voor ons beiden zo verschrikkelijk fout. Wanneer Le weg is rijd ik weer terug naar mijn ‘oude’ huis om de pluizen even te knuffelen / te voeren. Het is genieten de mini pluisjes weer even in mijn armen te hebben.

received_10205169370142621

Het is waar, de laatste loodjes… ze wegen echt het zwaarst. Maar nog een week of 4 dan zijn ze weer bij mij :D :D Wanneer ik weg ga loopt mijn knetter strakke planning volledig in het 100. De buurvrouw zit buiten en ja die heeft mij natuurlijk al even niet gezien en daar kwam een heel open gesprek. Het is voornamelijk een hele scherpe buurvrouw…. oef…. Een van de weinigen die de verstandhouding van mij en Jer gezien heeft voor wat hij was. Met de opmerking dat ze echt blij voor me is en het geluk werkelijk van me af spat ipv de stress vertrek ik richting de bios om even de kaartjes op te halen.

Slechts 5 minuten te laat wandel ik  mijn ouderlijk weer binnen. Broertje staat al de Wii aan te sluiten en dus kunnen we al snel mijn avatar creëren en starten  met een rondje Wii sport; duidelijk verhaal, I suck big time!! hahahahaha! Maar mensen wat een lol, vooral met het golven. Ik heb me werkelijk dood gelachen. Bezweet en wel is het tijd om te gaan eten, vroeg want we worden ook weer vroeg in de bios verwacht. In onze sportkloffies gooien we vlees en vis op de gril en dat gaat er prima in!

We hebben ook eigenlijk geen zin meer om ons nog om te kleden en dus vertrekken we uiteindelijk in sportkleding richting de bios. Laatste deel hunger games in 3D; weinig praktisch als je brildragend bent. De film zelf is wel ok, deel een van het tweeluik was zonder twijfel beter. Na de film pakken broertje en ik zwaar underdressed nog even een wit biertje samen in een barretje waarna we weer naar huis vertrekken. Le voegt zich niet veel later bij ons en met z’n drieën hebben we nog een gezellige avond.

Tweede kerstdag begint met een zooi frustratie tijdens het ontbijt. Juist op dit feestelijke moment vind Jer het nodig via de app een compleet relaas te beginnen over het feit dat ik zo ongeïnteresseerd over kom en dat ik hem zijn eigen boontjes laat doppen. Ja vriend, je bent mijn ex en het is nu JOUW huis en de afstand doet me meer dan goed! Ja en dan komt zijn volgende troef… de katten, wil ze de laatste week van januari na het klussen ophalen maar dat is voor meneer GEEN optie. Een heel verhaal volgt, hij loopt op zijn tandvlees, kan V amper zien terwijl ik luxe vakantie vier. Biedt hem tot 4 keer toe aan de katten bij hem thuis te voeren zodat hij bij V kan blijven maar dat wil hij niet, ZUCHT! Ik ben dan ook gelijk volledig over de piss. Le maakt me weer rustig, mijn broertje scheldt dat hij  Jer zijn gezeik meer dan zat is. Maar die frustratie zakt gelukkig snel weer. We bouwen avatars voor mijn moeder en haar vriend en dan komt mijn moeder al binnen. Even drinken verzorgen en dan aan de cadeautjes; voor het eerst in jaren met de kerst :D En het is leuk, Le die al zo opgenomen is in ons gezin en dus ook gewoon leuke dingen krijgt. Mijn moeder en haar liefste die volledig ondersteboven zijn van de cadeautjes van mijn broer en ons. Zelf ook gigantisch verwend met een compleet servies voor mijn nieuwe huis, leuk lampje, bioscoopbon, sjaal en fotolijstje uit Parijs en niet te vergeten mijn SELFIE STICK! Het leverde een waanzinnige foto van Le en mij samen op <3 (bij far mijn favo tot nu toe :D )

1780769_10205175667060040_2456559912349911896_n

Dan is het tijd voor eten, we beginnen met dadelbrood, vers gebakken brood en heel veel kaas! En dan duiken Le en ik de keuken in. Ik ben ondertussen aan cava nummer 3 bezig dus een beetje tipsie maar toch weten we een top 3 gangen menu op tafel te zetten.

De avond eindigt met zijn allen op de Wii, boksend….. Nou dat heb ik geweten! Mensen wat een spierpijn heb ik nu in mijn schouders moehahahaha. Tegen half 11 vertrekt iedereen naar huis en blijven Le en ik achter. Ja dit was kerst zoals kerst bedoeld is! Zo enorm genoten van dit ouderwetse familiefeest <3

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

[Plog]Oui Oui Paris

Soms heb je uit het niets een idee waar de halve wereld je gek voor zal verklaren, maar waarbij Le gelijk enthousiast reageerde :D (Kijk daarom passen wij zo goed bij elkaar :) ) Mijn idee? Wekker om een uurtje of 4, vroeg vertrekken en rond een uurtje of 10 aan de thee zitten aan de Champs-Élysées jawel die bekende straat in Parijs. Een dag door de stad struinen en dan in de avond weer naar huis. Slopend? Absoluut! Te kort? Ja natuurlijk! Gruwelijk tof om te doen? Ja echt wel!! En dus spraken Le en ik af dat we samen op 23 december naar Parijs zouden gaan, jawel gisteren dus :) Kijk mee naar een plog van de waanzinnige dag die Le en ik gisteren hadden in de stad van de liefde <3

Na een compleet rusteloze nacht ben ik om 4:15 wakker, tijd om mijn meisje ook wakker te maken (was ze al half) en stipt 5 uur stappen wij met keiharde wind de auto in. Het is maar een klein eindje richting Parijs ;) Maar de te verwachte aankomsttijd is wel heel riant!

trip 1

De reis vordert gestaag, we ontbijten even bij Kortrijk met warme croissants, warme koffiebroodjes en ranzige automaat thee en gaan dan weer op weg. Le heeft het stuur van mij overgenomen en na een kleine 10 minuten was er ineens een klap. WTF!? We zien niets, auto rijdt nog normaal dus het zal wel. Totdat er vrachtwagenchauffeurs beginnen te seinen…. Toch maar auto aan de kant…. ‘Le laat de lampen even aan, wil even weten of alles het doet’ roep ik nog voordat ik uitstap. Ik ben in twee stappen achter de auto en dan is het ineens HEUL duidelijk wat er is… Holy shit hele bumper hangt op de grond….. THANK HEAVEN voor DUCKTAPE!! Le en ik moeten er met name heel hard om lachen en met uiterste precisie verbinden wij de Ford Ka weer tot ie weer normaal oogt met vette zwarte racestriping ;) We kunnen weer verder en wanneer we Frankrijk binnen rijden komt de zon op, WAUW!

IMAG3567_1_1[1]

Zodra we de péage afkomen  begint de chaos van de randweg Parijs. Het is knetterdruk en we komen vol in de file te staan. Uiteindelijk zijn we om 10:20 in de garage en blijkt gelukkig erg dicht bij een metro station te liggen. Deze metro nemen we naar het eindpunt en wanneer we uitstappen staan we aan de Seine :D <3 En jawel ik zie de Eiffeltoren!!! :D

IMAG3568[1]

We gaan wat lopen, willen eigenlijk wat eten maar vinden het tentje van de hoek van de straat te druk. Dan lopen we weer terug en zien we een hele mooie kerk…. Oh ja Joyce ken je klassiekers…. We stonden dus voor de Notre Dame pompidom ;) Dan gelijk daar maar even foto’s maken en even naar binnen. Het is gelukkig rustig en dus kunnen mooi even loeren daar. Is een mooi plekje!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Achter de Notre Dame vinden we zowaar de eerste kerstmarkt :) Dus ja daar moesten we natuurlijk ook even posen :)

IMAG3578[1]

Vanaf dit plekje gaan we gewoon lekker lopen. We wandelen door een wijkje met waanzinnig veel restaurantjes en dus ruikt het overal waanzinnig lekker. Kijken in de etalages van bakkertjes, even een bakkie bij de Starbucks en uiteindelijk twee heerlijke stokbroodjes die we ow zo fijn in de stralende zon zonder jas op eten.

We wandelen in de richting van de Eiffeltoren na dit maaltje want dat is waar ik vooral heen wil. Onderweg spotten we een waanzinnig hoog gebouw, nooit geweten dat zoiets in Parijs te vinden is. Maar nu weet ik dus dat je op het gebouw Montparnasse schitterend uitzicht over Parijs hebt vanaf de 56-ste etage <3 <3

shot_1450876391692[1]

Vanaf Montparnasse kan het nooit ver meer zijn naar het park bij de Eiffeltoren. En al is dat wel zo… het boeit echt gewoon niet. Samen met Le in deze stad, het is zo enorm genieten. De afstand valt idd nog wat tegen dan maar even samen een kopje thee onderweg :) En ach ja in Parijs is thee drinken zelfs romantisch :D

IMAG3598_1[1]

En dan ein-de-lijk is het park daar :D We wandelen Champ de Mars op en damn…. daar issie hoor!! De Eiffeltoren! Hoe mooi! Dus even vol de fotografie modus aan, met selfies en ussies ;) Denk dat de onderstaande echt mijn favo’s zijn <3

Via de kerstmarkt lopen we onder de Eiffeltoren door richting de trappen van Palais de Chaillot. De zon gaat net onder, de Eiffeltoren wordt verlicht en ik ben met Le, bloody hell hoe perfect kan het leven zijn? Compleet overspoeld door geluk zit ik daar met Le samen op de trappen, wauw!

En ja die wauw factor kon nog meer toenemen :) Wat te denken van de Eiffeltoren in pure duisternis, met een volle maan links ernaast :)

IMG-20151224-WA0028[1]

En rond het hele uur wordt het nog gaver omdat het bijna een discobal effect geeft wanneer de Eiffeltoren hysterisch gaat knipperen :)

IMG-20151224-WA0113[1]

Na dit spektakel besluiten we te wandelen richting de Arc de Triomphe, langs een hele fijne bakker met REUZE macarons <3 Die smaakte echt prima :)

Een klein stukje verder doemt het ow zo bekende plein voor ons op. Veel auto’s, veel drukte en een groot imposant stuk beton (oneerbiedig gezegd want het is mooi!) in het midden, ah ja daar was de Arc de Triomphe :)

IMAG3654[1]

Vanaf het plein is dan tijd om naar de plek te gaan waar ik eigenlijk de dag wilde starten met thee :) De Champs Élysées, lees de lichtjes zee!! Wauw <3

Aan het einde van dit lichtspektakel was er nog een hele grote kerstmarkt maar ineens is daar de extreme drukte die ons de hele dag bespaard is gebleven. Ineens ben ik het daardoor zat, ik wil naar de auto want we mogen nog 5 uur naar huis rijden. Uiteindelijk stappen iets voor 8 uur de auto in. En dat is de start van de slijtageslag die naar huis rijden heet….. De randweg Parijs was een chaos, auto bijna vol geraakt door een malloot die vond dat hij er echt door kon…. NOT!!! De rest van Frankrijk onverlicht en we zijn kapot. Maar met de nodige stops en wisselen van plaats lukt het gestaag richting Nederland te rijden. België was een droom, heb de randweg Antwerpen nog nooit zo stil meegemaakt :)

IMG-20151224-WA0024[1]

Uiteindelijk verlies ik de strijd tegen de slaap wanneer Le rijdt en we Rotterdam bereiken. Kwart over 1 in de nacht stappen we mijn moeders huisje weer binnen, we zijn afgedraaid maar mensen wat een wereld dag! Gewoon omdat het kon, een dag op en neer naar de stad van de liefde <3 Men had het voor geen goud willen missen, absoluut een dag met een gouden randje.

Zij……

De wereld om ons heen vervaagt, we kijken elkaar aan. Een lichte twinkeling in de blauwe ogen tegenover mij zorgt dat ik voel hoe de mijne even hard gaan stralen. Een glimlach om onze beider lippen. Dit is ons op het sterkst, samen, elkaar aankijkend en overspoelt worden door liefde <3

Momenteel is het nog op verschillende vlakken strijden, we kunnen nog niet leven zoals we willen. Geen eigen thuis, rekening houdend met de omgeving. Toch de momenten die we echt samen hebben zijn goud waard dan is echt alle frustratie vergeten.

Haar armen om mij heen, laat de rest maar zeuren. Ja we gaan razend snel en ja er is zeker nog verdriet voor de verloren liefde met onze beider mannen. Maar we weten wat we voelen, liefde in de meest pure vorm. Zijn er garanties? Nee natuurlijk niet. Maar wanneer wij samen zijn is er 1 ding wat ik heel zeker weet…

Dit is wat liefde is….. Zij…. Ik….. Wij houden van elkaar en dat is momenteel alles wat telt <3

424306_353431971408572_1508660595_n_large

Naar de kleur van het optimisme

Ik schrik wakker met toch wel een redelijke knoop in mijn maag. Karate examen, nog nooit ben ik zo weinig met de voorbereiding bezig geweest als nu. Dat is ook eigenlijk niet meer dan logisch, denk dat het niemand in de koude kleren gaat zitten als je na 16,5 jaar een punt achter je relatie zet. Toch merkte ik dat ik meer ontspannen was met de technische lessen op voorhand. Ow ja had echt extreem veel trainingen gemist, zeker de examen trainingen. De afgelopen weken…. Jezus wat een hel! Zo onzeker over mijn positie binnen de club, het gevoel dat alles en iedereen een mening over mij als persoon had. Zo enorm bezig hoe alles tussen mij en Fer, later mij en Le op alles en iedereen overkwam. En uiteraard waren dat niet de meest vrolijke scenario’s. Gevolg? Doodsangst, letterlijk, nog naar de trainingen te gaan. Maar de dagen dat ik er wél stond dan was die extreme dwang me te bewijzen verdwenen en kon ik er vooral de lol in hebben.  Ach ja een hele nette loper zal ik nooit worden, heb er wel eens over nagedacht wat dat toch is. Misschien dat ik er persoonlijk niet echt de meerwaarde inzie hoe mijn rechter grote teen zit of iets dergelijks. Ik weet wat ik moet doen, ben leniger dan dat ik in jaren geweest ben, heb een betere conditie dan ik ooit gehad heb en vooral het is de sport die ik leuk vind. Dus mijn conclusie voor dit examen? Ik ging mijn best doen, ging genieten en had voor mezelf alweer bedacht dat ik het goed moest maken met het sparren zelf. Leuke gedachte de weken voor het examen maar nu het daadwerkelijk zaterdag is komt die kritische stem direct weer omhoog: JE MAG EN KAN NIET FALEN JOYCE!! Dus stress die zich uit in maagpijn en duizeligheid, ge-wel-dig……

 

Om half 12 wandel ik de zaal in, betaal even mijn examengeld en dan is het spullen klaar leggen aan de overkant van de zaal. Ik leg ze naast Le neer, ergens een vreemd gevoel Fer nu nergens in mijn buurt te hebben. Het is zo gewoon dit samen met hem te doen. Beter gezegd ook de andere man die hier altijd aan mijn zijde stond mis ik…. Mijn broertje… gestopt met de sport, nooit meer samen examen doen. Dit soort dingen raken harder dan anders wanneer ik zo nerveus ben. Ik ga dus voor de start een beetje rondlopen, onwennig mensen succes wensen. Het doet me goed dat het weer een beetje aanvoelt als hoe het voor oktober was. Dat de afstand toch wel erg in mijn hoofd gezeten heeft. En dan is het start examen met de line up, die natuurlijk weer veel te lang duurde. Na even warm worden is de eerste opdracht dat we de line-up moeten omdraaien, witte banden voorop en zo opbouwen naar geel en in die volgorde de zaal weer binnenkomen. Ik heb de blauwe banders onder mijn hoede, luister zoals gewoonlijk ;) weer half naar de opdracht en dus komen wij keurig verkeerdom de zaal binnen hahahaha. Wel echt kippenvel gevend; op de drempel staan, de zaal aangroeten, muziek die onwijs raakt en het applaus van de kijkers…. MEN! WAUW! De stress valt van me af, gewoon mijn ding doen klaar.  En zo start het technische examen en voor mijn gevoel gaat het eigenlijk best lekker. Het eerste uur is niet heel erg zwaar en de dingen die gevraagd worden kan ik zonder problemen uitvoeren. Tijd voor de jeugd te gaan sparren tegen ons als volwassenen, ik draai heel wat partijen mee. Probeer de spanning bij de kleine vechters laag te houden en ze aan te moedigen, dat lukt bij sommigen prima, bij anderen zijn er tranen die me dan direct weer zoveel doen. Vind het zo sneu om te zien…..

 

Tijdens de partijen wachten wij als volwassenen in een grote cirkel om de jeugd heen. Wij als volwassenen worden er her en der uitgehaald voor technische vragen. Moreno vraagt me als eerste de namen van de 9-de Kyu, daar moet ik even over denken maar uiteindelijk weet ik ze op te dreunen. Dat geeft wel de nodige rust totdat senpai Remco mij eruit haalt. Ik sla vast, puur doordat mijn onzekerheid over de positie in de club omhoog knalt. Ineens zijn daar weer die hatelijke gedachten dat niemand nog op mij zit te wachten en dat ik het onmens ben waardoor er zoveel verdriet is. En dan krijg je dus een finale black-out als je juist alles van je 6-de kyu moet laten zien. De volgorde van het zwarte boekje…. Jezus man ik wist niet eens de standen meer…. Terwijl ik normaalgesproken alles zo uit mijn mouw schud. Crisis heb alles wel 100x gelopen dat hebben anderen wel gezien…. De kritische stem in mijn hoofd wordt steeds sterker waardoor het helemaal voelt alsof ik faal….. echt dat gevoel men….. Klaar, heel erg klaar. Ik heb het verkloot puur door de angst voor de mening van de persoon wie tegenover mij staat. Ik wankelde heel erg op dat moment als ik heel eerlijk ben had ik met liefde het examen uitgelopen, het is dat ik hierna Le weer even aankijk en het besef weer landt…. Dit is sport, een hobby geen levensbepalende zaak en dan ontspan ik weer een beetje. Nog een beetje wankel verloopt zo het laatste deel van de jeugd.

 

De laatste 2 uur zijn voor ons als volwassenen, weer een stuk techniek wat zo in de groep prima gaat. Ja ach zoals altijd zal ik niet de netste loper ter wereld zijn maar ik weet wat ik moet doen. Ook de push-ups en sit-ups gaan netjes en dan word ik door senpai Maxime eruit gehaald voor het derde level van de 7-de kyu, weer spanning, bang weer te falen. Maar juist even het bemoedigende knikje maakt dat ik hem na een hapering toch kan lopen. Crisis wat was ik blij dat het technische deel erop zat, gewoon lekker sparren. Dat kan ik, dat vind ik onwijs leuk en lekker. En zo beginnen de partijen, lekker knallen. Maar wel opbouwen want er komen nog zat partijen. Ik bouw mijn hardheid op en gelukkig worden mijn tegenstanders ook steeds feller. Heerlijk J Alsof het zo moet zijn ben ik de laatste partij van Le, en men wat geweldig lekkere partij was dat. Hard maar niet om elkaar te slopen, altijd met respect gewoon zoals wij dat zo goed geleerd hebben over al die uren trainen samen. Na die partij volgen er nog 3 fanatieke, Michel HEERLIJK!, Romano die een geweldige laatste trap naar mijn hoofd slingerd (ow ja handjes hoog) en ik eindig tegen senpai Maxime. Knallen, fel en vol er voor gaan, genieten! En dan zit mijn examen voor de zaterdag erop, dinsdag verder..  Ik loop de kring uit, moe heel erg moe. Val Le in haar armen, fijn even te mogen leunen en dat later ook bij mijn moeder te kunnen doen. Heb ik het gehaald? De black-out maakt dat ik ernstig aan mijzelf twijfel.

 

Een paar onzekere dagen volgen en dan word het dinsdag. Nu ben ik pas echt hondsberoerd, de zenuwen leggen mij lam. De hele dag hartkloppingen en wanneer ik dan richting Berkel vertrek ben ik bevroren. Ik weet dat er felle discussies geweest zijn in de examen commissie, ik weet 30000% zeker dat ik een twijfel geweest ben. Ik kan ook met redelijke zekerheid zeggen wie er tegen mij gestemd hebben, ik ben niet gek en ik weet ook dat ik verre van perfect bezig ben geweest. In Berkel eten we even wat en dan begint het laatste deel, uithoudingsvermogen. Ik had verwacht dat ik nogmaals techniek moest laten zien met een aantal anderen.  Maar nee ik mag lekker gaan stompen op een kussen en dat doe ik, hard. Ik wil gewoon vergeten hoe ik me nu voel op de plek die altijd mijn volledige veiligheid is geweest. En terwijl ik sta te stompen land het besef; de veiligheid zit in mijzelf. Ik weet als enige op welke gronden ik welke keuzes gemaakt heb. En ja mensen mogen daar wat van vinden maar dat zegt helemaal niets over mij als persoon. Beter gezegd, wie gaat mijn liefdesleven wat aan? Ik ben gelukkig, gelukkiger dan dat ik ooit in mijn leven geweest ben. Ben gestopt met liegen tegen mijzelf als het om mijn geaardheid gaat, hoe kyokushin is dat? Die trots trekt me door de helse minuten voorligsteun heen, maakt dat ik steeds weer op mijn vuisten kan gaan staan als ik er doorheen zak van de pijn. Eindelijk zit het examen er echt op en als we in de kring zitten komt mijn meisje ook nog eens binnen van haar werk, gelukkig! Wil haar bij me hebben tijdens die helse momenten voor de uitslag bekend is.

 

Steeds meer geslaagden, iedereen die zielsgelukkig hun nieuwe band en/ slip ophaalt. Ik zit werkelijk te shaken als een rietje….. Eerst worden de kids van Le geroepen voor hun blauwe band, dan Le zelf. Fer is de volgende, van blauw in 1 klap door naar geel. Diep respect voor hem ondanks alle chaos in ook zijn leven dit even regelen. Doe ik hem echt niet na…. En dan is daar eindelijk mijn naam en mijn gele band die me ergens zo vloert dat ik mijn cerficaat en paspoort vergeet mee te nemen. Geloof me wanneer ik zeg dat deze band meer voor mij betekend dan welke andere band / slip hiervoor.  Niet door het examen want het is mijn zwakste examen sinds 10-de kyu geweest zo realistisch ben ik wel. Maar het afgelopen half jaar….. jezus wat een gevecht is dat voor mezelf geweest. Dat ik uiteindelijk het aangedurft  om toch binnen de club te blijven, door echt voor het collectief te laten zien wie ik echt ben met de kans voor veroordeling….. Het laat zien dat ik verder ben dan ooit, dat ik sterker ben dan ooit. Dan maar geen perfecte kata, dan maar geen namen op kunnen noemen…. Ja dat zou de richtlijn voor deze band moeten zijn en op die gronden zou ik misschien terecht gezakt zijn. Maar ik denk dat er meer mensen zijn die gezien hebben wat ik doorgevochten heb zeker de laatste 2 maanden. Misschien was het daarom ook wel dat Sensai Priscilla direct snapte wat ik bedoelde toen ik zei dat ik deze band echt voor altijd zal koesteren. Geel, de kleur van optimisme en geluk….. De kleur van de toekomst J

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 85 andere volgers