The Liebster Award (part 2)

liebster-blog-award

Een paar weken terug kreeg ik van lifebyme The Liebster Award toegewezen, super leuk!! Ik voel me super vereerd want het is al de tweede keer dit jaar dat ik hem krijg :D Gelukkig zitten er nu andere vragen bij en dus neem ik hem graag voor een tweede keer in ontvangst :) Dus the liebster blog award, er zitten een zwikje regels aan vast maar ik ben zelf een beetje anti regels :)  Maar 11 feitjes en de 11 vragen wil ik met alle liefde doen, met kanttekening dat die 11 feitjes wel weer een uitdaging gaan worden voor dit open boek hahahaha. Ik speel de award ook niet opnieuw door, dat heb ik de vorige keer al gedaan ;)

11 feitjes over Joyce

  1. Ik ben dol op grapefruits maar dan zonder die ellendige velletjes die er tussen zitten, alleen het vruchtvlees vind ik lekker. Het gevolg is dat wanneer ik een grapefruit eet er een compleet slagveld ontstaat van velletjes :)
  2. Een dingetje waar ik best trots op ben is dat ik 1 van de best getrainde neuzen op mijn werk heb. Ik ruik boven gemiddeld goed en kan veel dingen omschrijven waardoor ik vaak bij testen gevraagd word; die hooggevoeligheid van mij is bij vlagen toch wel heel erg handig.
  3. Over hooggevoeligheid gesproken, sinds een jaar of 3 weet ik dat ik een zo genoemd HSP-ertje ben. Iets wat mijn leven niet altijd even makkelijk maakt maar waar ik ondertussen ook zeker de voordelen van zie. Ik merk stemmingen en gevoelens van mensen veel sneller op als anderen waardoor ik mensen op kan vangen waar anderen niet eens zien dat er iets mis is. Daarbij vang ik de vrolijkheid van anderen ook op en dat werkt ernstig aanstekelijk :D
  4. Ik heb een afschuwelijke hekel aan droge lippen en dus heb ik altijd een Vaseline blikje in mijn tas om mijn lippen te vetten. Een limited edition wel te verstaan: pink bubbly met champagne smaak: LOVE!!
  5. Ik hou van stormachtig weer zoals het nu buiten is, storm maakt mij kalm, de wind laat mijn gedachten wegblazen :)
  6. Ik heb een rampzalig gevoel voor richting, en als ik zeg rampzalig dan bedoel ik rampzalig…… Ik heb ooit serieus aan moeten bellen bij een wildvreemde omdat ik (jaren terug) de uitgang van de wijk waar ik nu woon niet meer kon vinden moehahahaha (misschien moet ik daar eens blog aan wijden, mooi verhaal :) )
  7. Mochten jullie denken dat een navigatie systeem de oplossing is voor mij…… ehm nee….. ik stel die dingen verkeerd in, leidde met een autovakantie naar de Franse Alpen tot een detour van schrik niet: *kuch* een kleine 300 km…… OEPSIE hahaha (wederom mooi verhaal)
  8. Er is een tijd geweest dat ik mijn toekomst volledig zag in schilderen, hield van het maken van aquarellen vooral in zachte groen en blauw tinten. Zou niet eens meer weten waarom ik er ooit mee gestopt ben….
  9. Ik ben een echt bèta meisje met een vakkenpakket wat bestond uit: Nederlands, Engels, Wiskunde, Natuurkunde, Scheikunde en Biologie. Kan trots vermelden dat mijn gemiddelde eindcijfer op mijn diploma een 8,3 was :D
  10. Met dat vakkenpakket was het mijn droom biologie te gaan studeren en uiteindelijk gedragsleer bij dieren als werk te gaan doen, je kent wel die documentaires op National Geographic van mensen die grote katachtigen observeren, dat is nog altijd een droom van mij, doe alleen een klein beetje ander werk hahaha.
  11. En als laatste feitje; het is een tik van mij maar ik stem mijn parfum af op de kleur van mijn kleding haha. Groen? Aqua di Goa, Zwart of andere donkere kleuren? Dior Addict of L’eau Sensuelle, Blauw? Eternity van Calvin Klein of Cool Water Game van Davidof (dat zijn de geuren die ik nu een beetje boven heb staan)

Wahoe gewoon 11 dingen die niet direct voor de hand liggen voor jullie, hoop ik :D

En dan nu de 11 vragen die ik toegeworpen kreeg:

1. Wat vind jij leuk aan het bloggen?

Wat vind ik leuk aan bloggen? Goede vraag, het is denk ik de combinatie van mijn verhaal kwijt te kunnen zonder enige genre. Jullie zijn relatieve onbekenden voor mij (ok een flink aantal niet meer) waardoor jullie de omgeving niet kennen. Het onbegrip op de heftige reacties met betrekking tot bepaalde mensen (Joyce hoe kunnen juist zij je zo erg raken?? Je kan zoveel beter krijgen!!) blijft hierdoor uit en dat is een verademing te noemen. Daarbij is het fijn de visie van anderen te lezen en als laatste heb ik echt zulke leuke mensen door het bloggen leren kennen, geweldig gewoon!

2. Wat zijn je lievelingskleuren?

Ik ben een zogenoemd winter type en daar passen harde koele kleuren bij en daar hou ik ook heel erg van. Vooral de blauw en groen tinten, helemaal geweldig :D

3. Wat doe je naast bloggen nog meer?

Het is denk ik wel bekend hier, ik beoefen heel fanatiek Kyokushin karate. De sport is echt mijn alles, zou bijna zeggen dat het eerder een levensstijl is :) Daarbij rij ik graag motor, reis ik veel en ben ik dol op shoppen.

4. Omschrijf jezelf in 5 woorden.

Gevoelsmens, doorzetter, spontaan, toegankelijk en een leider (en dat bedoel ik overigens niet arrogant, maar ik ben iemand die vaak de eerste stap zet, heb er een hekel aan de meute te volgen. Beter gezegd mensen volgen mij vaak….. bizar wanneer je dat op gaat vallen….)

5. Waar kun jij nou nooit ‘Nee’ tegen zeggen?

Hele goede vraag, ik zou zeggen dat er niets is wat ik ALTIJD zal accepteren. Het is altijd afhankelijk van hoe ik mijzelf voel en ga zo maar door. Zeggen dat ik ergens nooit nee tegen zou zeggen….. sorry dat kan ik niet.

6. Wat zou je willen bereiken met jouw blog?

Wat ik nu al bereikt heb, mensen die genieten van mijn verhalen. Mensen die vinden dat ik prettig schrijf, geld hoef ik er niet mee te verdienen en wereldfaam is ook geen must. Gewoon lekker genieten van hoe het nu is :)

7. Welke materialen of middelen gebruik je allemaal voor het bloggen?

Een laptop en heel soms mijn telefoon voor foto’s, that’s it :)

8. Waar wordt je blij van?

De mensen waarvan ik houd, mijn katten, lekker eten, het karaten, kortom mijn leven :D

9. Wat zou je graag nog eens willen doen in je leven?

Een grote wens van mij is een reis naar Japan, het land wat van kleins af aan een immense aantrekkingskracht op mij heeft. Door mijn sport is dat alleen maar erger geworden.

10.  Wat doen jullie met kerst?

Ik heb de mazzel dat Jer voor het tweede jaar op rij beiden kerstdagen vrij is :D We gaan dus genieten van tijd voor elkaar, eerste kerstdagen koken we uitgebreid samen en tweede kerstdag is er een fun training met karaten en daarna gaan we bij mijn mams en haar vriend eten. Heel huiselijk dus ;)

11. Wat is het eerste waar je nu aan denkt?

Dat ik nog steeds koppijn heb, vanmiddag is mijn vakantie begonnen en dat betekend standaard het wegvallen van spanning en dus migraine :(

De perfecte foute keuze

Het was gisteren even een dag met een terugval van wereldformaat. Ik heb me er ondertussen bij neergelegd dat dit soort gevoelens af en toe de kop op steken. Het hoort blijkbaar bij mij als persoon dus kost het minder energie het te accepteren ipv er keihard tegen te vechten. Echter accepteren betekend wel dat de hele situatie ineens weer vol in je systeem terug is en dat vond ik tijdens het werk gisteren niet ideaal. De rusteloosheid was ineens weer helemaal terug. Het bedenken van manieren om het perfecte moment te creëren, dat ik nu toch voor eens en voor altijd alles met Roxane uit kon spreken. Ja vraag jullie maar af, hoe vaak moet je wat uitspreken. Een dag later is dat ook mijn gevoel, maar gisteren……. ik werd niet goed van de scenario’s die ik maar uit bleef denken. Het feit dat we in de avond een informele bijeenkomst hadden werkte dat enkel in de hand natuurlijk. Tegen 14 uur in de middag ben ik de rusteloosheid helemaal zat en ik doe iets wat ik nog nooit bij mij huidige werkgever gedaan heb. Ik duik een hokje in voor mijn telcon maar tegelijk gooi ik een mail open, ik begin te schrijven; de gedachten op papier te zetten wat leidde tot het blogje van gisteren. (pikant detail, een deel schreef ik terwijl Roxane tegenover mij zat…. bizar….)

Het luchtte op en ook het 1 op 1 zitten met Roxane doet helpen. Zodra ze bij mij is verdwijnt de onrust als sneeuw voor de zon en dan ben ik weer gewoon Joyce zoals altijd, te bizar voor woorden eigenlijk. Door het moment samen wat ook weer ontspannen en grappig verloopt heb ik helemaal zin in de kerstborrel. Informele sfeer, misschien brengt het de oude tijden echt weer terug…… (hoe kon ik toch niet zien dat ik zo massively in de ban van mijn valse hoop was…) De tijd breekt aan om te vertrekken, ik doe even snel mijn zwarte hoedje op voordat ik weg ga. Het leidt tot complimenten, ‘Damn Joyce wat staat dat je GAAAAF!!’ Waarom ik het op doe? Ik voel me beter, zelfverzekerder wanneer ik dit draag, alsof er een alter ego van mij ontwaakt wie schijt heeft aan alles ;) En zo kom ik aan bij het café waar al meerdere collega’s zijn. Ik bestel een rode wijn (1tje mag als ik nog moet rijden) en raak aan de praat met 4 mannen van mijn afdeling. We hebben lol maar toch ben ik afgeleid wanneer Roxane binnen komt lopen met Lynn. Lynn is haar vriendin waar ze al jaren goed mee om gaat en waar Roxane afgelopen zomer naar vertrok toen zij een half jaar in China zat. Ik vind Lynn een schat van een meid maar als het om Roxane gaat voelt het voor altijd dat zij soort van mijn rivale is. Ook nu weer voel een sneer door mijn lijf gaan wanneer ik hun samen de grootste lol zie hebben, dat hadden wij ook ooit eens….. De hele middag / vroege avond blijft daar de hoop dat Roxane naar mij toe zal komen maar dat gebeurt natuurlijk niet.

Ik sta samen met Brianne en Haily en wanneer Brianne haar jas aantrekt zie ik ook Roxane haar jas aantrekken….. nou tot zover de hoop dat wij nog een beetje interactie hebben vanavond…. Ik kijk vervolgens op mijn horloge, heb mijn trainingspullen bij me…. Laat ik in godsnaam gewoon gaan trainen ipv hier te blijven staan hopend op iets wat never nooit gaat gebeuren. Ik zeg tegen Brianne dat ik met haar meeloop richting de auto en dat ik buiten wel even op haar wacht. Ineens ben ik de drukte en het lawaai spuugzat en ik gooi de deur open en roep naar het niets eigenlijk terwijl ik naar buiten stap, ‘Jezus!’ Op dat moment kijk ik op en vang ik de lachende blik van Roxane, ‘Where!?’ vraagt ze lachend terwijl ze zoekend om haar heen kijkt. Ik schiet direct in de lach, muts! We kijken elkaar aan, ik weet dat dit de laatste keer zal zijn in ruim 2.5 week dat we elkaar zien en zo samen zijn voelt verdomme zo goed, wil dit niet gaan missen….  We hebben het over de vakantie en dan komt Brianne naar buiten. Ergens wil ik nu helemaal niet meer weg maar ja afspraak is afspraak. Ik kijk Roxane aan, ‘Happy hollidays my lady’ en met een knipoog loop ik samen met Brianne richting mijn auto. Eenmaal bij de auto bel ik Jer dat ik onderweg naar huis ben en dat hij dus met mij mee kan rijden naar de training. Ik rij weg van de parkeerplaats en alles in mij smeekt werkelijk weer terug te gaan naar het café, naar Roxane. Ik negeer het gevoel totdat ik een rotonde op rij….. Ik besluit terug te gaan, mijn hart (of was het toch puur mijn emoties) te volgen.

Gooi mijn auto weer op de parkeerplaats en bel Jer dat ik toch niet kom, hij klinkt pissig en terecht….. Ik sta weer voor de deur loop naar binnen en zie dan Roxane en Lynn met hun jas aan staan, op het punt te vertrekken. Ja dat is je eigen stomme rot schuld Joyce! Roxane draait zich met een ruk om, ‘Joyce?’ Ik wil zeggen dat ik haar echt even wil spreken voor de vakantie….. alles out in the open…… maar mijn respons blijft steken op, ‘Yeah on second thought…. I will cancel my training….’ Lynn kijkt me getergd aan, Roxane lijkt verscheurd maar vertrekt uiteindelijk toch. Dit was dus echt een foute keuze….. Ik praat met 2 andere collega’s wanneer de deur achter mij ineens weer open vliegt. Roxane loopt naar binnen, mijn hart slaat over…. zou zij ook? Maar nee, ze is vergeten Helen die voor het laatst is, gedag te zeggen. Lynn blijft zuchtend naast me staan. ‘Are you ok?’ vraag ik haar. Veel meer dan een getergde blik terug krijg ik er niet uit bij haar…. ok dan niet. Voor de derde keer wensen Roxane en ik elkaar een fijne vakantie en feestdagen en dan is mijn kans verkeken. Ik ontplof van binnen, hoe had ik ooit zo een foute keuze kunnen maken…… De keuze voor een droom, een illusie en mijn vent daar de dupe van laten worden….. Joyce echt hoe dan!? Het schuldgevoel neemt de overhand…. dat in combinatie met het balende gevoel dat ik niets met Roxane uit heb kunnen praten. Ik besluit ook direct naar huis te vertrekken, toch nog pogen het goed te maken met Jer. Deze keuze kon gewoon echt niet…. het was de foute…….

Nu is het nog altijd zo dat god onmiddellijk straft en in mijn geval ook. Door mijn keuze kwam ik muurvast te staan in een immense file op de A4 / A20……… Maar juist hierdoor kon ik nadenken, objectief naar de situatie kijken. Werd ik nou puur gedreven door mijn gevoel voor Roxane? Ben ik echt zo blind van haar dat ik er alles voor over heb haar weer in mijn leven te hebben? Ineens zijn daar de woorden van Willem (mijn ex psych red.) in mijn hoofd; jij wil zo graag de acceptatie van mensen die veel voor je betekenen dat je er alles voor over hebt….. zelfs zorgen dat verliefde gevoelens van de andere kant beantwoord worden omdat je denkt dat het nodig is….. Joyce voel je dit echt? Ik staar voor me uit, ow ja ik voel veel Roxane, maar dat is puur vriendschappelijk. Ben heel graag bij haar, wil mijn vriendinnetje weer terug…. Ahh ja daar hadden we de kern meer….. het gemis van iemand die ooit je partner in crime was. De persoon die je verloor omdat zij te veel voelt (voelde?) En mijn stoornis die dan zo een reactie op poten zet dat die gevoelens onherroepelijk bij mij ook omhoog komen zetten. Joyce je weet dat het een illusie is….. Jer is het ware leven, Jer is liefde…… De onrust verdwijnt uit mijn lijf, het verdriet voor de gemiste kans….. het verdampt. Gemiste kans? Pfoe de hel had los kunnen barsten…… dat wat ik altijd wil voorkomen. Als ik echt als een blok voor Roxane gevallen was dan had ik er allang werk van gemaakt. Hoe eng dat ook mag zijn, het feit dat ik het gelaten heb maakt dat ik ergens besef dat het gevoel niet echt is. Ik parkeer mijn auto bij de sporthal en knal mijn gi aan. Zodra ik de zal binnen loop zijn daar grijsblauwe ogen die mij twinkelend aankijken; ‘Toch maar wel trainen?’ Ik knik met een glimlach :)

Welkom terug in het ware leven Joyce….. Het was maar een terugval van een dag, de kortste ooit :D Trots!

Ik heb al moeite een ballon los te laten laat staat emoties

Het is iets wat ik mijzelf altijd voorgehouden heb sinds feb vorig jaar, bepaalde onderwerpen die zitten voor goed in een kluis met een heel dik slot erop. Daar hebben we het gewoon nooit meer over omdat ik zelf simpelweg niet meer aan die periode wil denken, dat doet te veel met mij. Die aanpak heeft altijd prima gewerkt en ik heb dus ook nooit de noodzaak gevoeld er iets aan te veranderen. Wanneer je dat dan zelf door een samenloop van omstandigheden toch doet mag je zelf de consequenties dragen….

Ga mee terug in de tijd naar gistermiddag, tijd voor een projectupdate met mijn geliefde teamleden uit de US. Die ochtend had ik gewerkt aan de voorbereiding en ik was lichtelijk getergd door wat ik nu weer als aanbevelingen gekregen had. De slides lijken lukraak bij elkaar gegrist, de data slecht onderbouwd, voor de weet ik veel hoeveelste keer….. zo fucking frustrerend. Wanneer we met het lokale team samen zitten blijft de frustratie door mij heen golven. Steeds meer mensen kunnen uit het project stappen omdat het voor hun stukje werk gewoon echt niets oplevert maar voor mij is dat een heel ander verhaal. De zaal loopt leeg, Jorge praat nog even met Roxane over zijn stukje werk maar niet voordat ze even naar mij geknikt heeft met een knipoog. Ze heeft door dat ik er echt klaar mee ben en lijkt te zeggen, rustig aan Joyce, we praten zo wel even….. Jorge gaat weg, we blijven samen over en spreken even onze tactiek door voor de call met de US amper een uurtje later. Het maakt me iets rustiger, ze heeft gelijk mijzelf volledig op zitten vreten heeft 0,0 toegevoegde waarde. We verlaten de zaal en lopen rustig terug naar onze plekken, ‘CU in half an hour’ roep ik haar nog na.

Half uurtje later loop ik weer naar boven, sta voor de zaal die wij geboekt hebben waar nog mensen inzitten. Ze vragen of ik nog 1 minuutje kan wachten, ondertussen is het 2 uur we moeten eigenlijk al beginnen. Ik zie Roxane ook nergens…… vaag. Ik open mijn laptop en vraag haar via de communicator of ze misschien in een andere zaal is gaan zitten. Nee dus, ik was gewoon een half uur te vroeg ow zo handig Joyce! Ik besluit maar gewoon in de zaal te gaan zitten en dan even lekker een muziekje aan te zetten, de rust heerlijk! Zo zit ik lekker te tikken en de tijd is ongemerkt voorbij gevlogen. Ik neurie zachtjes mee met Jack White I know that you want more….. but would you fight for….. my love….. Precies op dat moment gaat de deur open, oei Jack White aan hebben nu Roxane voor me staat….. damn de herinneringen….. Dit was altijd onze muziek, zij liet mij voor het eerst muziek van hem horen. Ik weet dan ook niet hoe snel ik dit specifieke nummer weer uit moet zetten….. dit komt mij echt te hard binnen.

Tijd voor de call zelf, wederom een frustrerende ervaring maar Roxane maakt het dragelijk door haar gortdroge reacties op de steken vanaf de overkant van de oceaan. De call duurt kort en ik wilde eigenlijk al weglopen, weer terug naar mijn plek. Iets maakt echter dat ik blijf zitten, zij maakt haar minutes en ik gooi wat afspraken in mijn agenda. We hebben zowaar weer eens een persoonlijk gesprek hoe lang geleden is dat dan? Te lang……. Ze heeft het over haar moeheid, ik zeg dat ik het gevoel met haar deel de drukte en de zorgen om mini pluis hebben mij aardig afgemat. Ik hang naar achteren in mijn stoel en zeg dan zonder na te denken; ‘This weekend was 2 days of late sleeping and getting up early again…’ ‘You still haven’t learnd have you?’, is haar lachende reactie terug. Ach ja de avond dat ik mer Jer samen bij haar bleef eten tot ergens diep in de nacht maar mijn moeder die toch echt mij om half 9 verwachtte voor de boodschappen. Mijn maag trekt samen bij de herinnering. ‘Yeah but sunday I slept till ten I believe, cannot remember the last time that happened to me…..’ Ik zie Roxane haar blik veranderen en dan BAM de herinnering die direct mij neer slaat……. Het weekend samen, ik werd laat wakker bij haar thuis idd dat was de laatste keer. 

De beelden zijn weer terug in mijn hoofd, ‘Hello miss I never sleep longer then till 8 o’clock….. it is almost 10 now…..’ Die herinnering, hij is me zo dierbaar maar verdomme hij doet me zoveel pijn en aan de emoties die over haar Roxane haar gezicht trekken te zien ben ik niet de enige…… SHIT Het is het moment dat mijn muur weer omhoog komt, de gedachte aan de hechte vriendschap die wij hadden, het verdriet omdat het echt kapot is……. en zoals te verwachten de hele dag al de wens dat ik het weer zou kunnen fixen….. De onrust is weer terug, de hoop, het gemis….. Blijf erbij, had nooit verwacht dat er iets was wat mij en Roxane ooit kon slopen. Maar vorig jaar bleek dat te intense gevoelens een even grote doodsteek voor een verstandhouding kunnen zijn als het gebrek daaraan en door gisteren is het besef weer lekker aangewakkerd hoe erg ik dat vind. Zou ik het ooit los kunnen laten? Serieus…… ik betwijfel het….

Top weekend met een klein beetje zorgen

De hele week had ik uitgekeken naar afgelopen vrijdag, een top dag op het werk en een leuke date in de avond. Echter donderdag werd die planning bijna volledig overhoop gegooid. Jawel het hebben van huisdieren is ook een bron van zorg en al helemaal wanneer die hummeltjes ziek worden. Grijze was nog nooit bij de dierenarts geweest maar nu merkte ik toch echt op dat er iets niet goed zat bij onze mini panter. Ze is hangerig en verliest vocht uit haar plasbuisje wat troebel is, dat zag ik al een paar dagen en mijn gevoel zegt dat het helemaal fout is. Dus toch maar even de DA gebeld en er wordt gelijk ingegrepen, of we er binnen een half uur kunnen zijn….. klinkt niet goed. En idd het is niet goed, tijger heeft een baarmoeder ontsteking en moet op vrijdag direct onder het mes om alles eruit te halen….. arme arme schat! En dus werd de vrijdag waar ik zo enorm naar uitkeek ineens vrijdag vol zorg. Mijn planning voor vrijdag wordt volledig omgegooid omdat ik grijze pas 8:15 kan brengen en dus licht ik Brianne even in dat ik laat binnen ben. Wanneer de vrijdag eenmaal aanbreekt is de eerste uitdaging vooral om grijze weer dat mandje in te krijgen. Alleen lukte het mij echt niet, mijn handen liggen al snel helemaal open, maar met de hulp van Jer (die tranen in zijn ogen had want grijze is echt zijn meisje) doet het uiteindelijk toch lukken. Alleen met ons pluisje in de auto zet ik koers naar de DA. Haar bange gemauw raakt me in mijn hart en wanneer ik haar doodsbang achterlaat zijn er toch ook echt even de tranen bij mij. Maar dit is noodzakelijk en ze is in goede handen.

Nog altijd half snikkend rij ik de zware ochtendspits in vanwege het stormachtige weer. Mijn telefoon gaat, een hoop stom gehinnik aan de andere kant voordat ik de stem van Helen hoor: ‘Joyce we missen je op het werk, waar blijf je!?’ Ik snauw dat ik later ben en dat Brianne het hele verhaal kan vertellen en hang dan op. Eenmaal op het werk kost het me ook even moeite om enthousiaste Joyce te voorschijn te halen want die ik heb ik vandaag echt wel even nodig: ik ben namelijk ik van de begeleidsters voor een groep van 30 middelbare scholieren die we een dag op ons lab mee gaan laten maken. Gelukkig knap ik met het verstrijken van de tijd op en daarbij is er ook geen bericht van de DA dus de operatie zal wel goed gegaan zijn :) De dag is leuk, de kinderen komen met de gaafste ideeën voor nieuwe producten die we op de markt kunnen zetten :) Ik blijf totdat alle groepen hun producten gepresenteerd hebben en ga dan direct richting de DA. Daar aangekomen blijkt dat we echt geen dag later hadden moeten zijn….. de baarmoeder van grijze stond echt op knappen…… wil niet eens aan de mogelijke gevolgen denken brrrr…. Tijger zelf is verbazend levendig en ze hoeft gelukkig geen kraag om. We vertrekken naar huis en daar aangekomen wil ze eigenlijk direct al eten maar zichzelf is ze nog alles behalve. Nu 2 dagen verder slaapt ze nog steeds veel, maar als je antibiotica wil geven vliegt ze echt door de kamer. Zal niet lang meer duren voor onze tijger weer de oude is :) Is natuurlijk niet niets zo een immense operatie…….

Tot zover de zorgen want dit weekend was vooral leuk. Zodra grijze thuis is heb ik niet al te lang meer voordat de deurbel zal klinken. En wanneer deze eenmaal klinkt kijken Leah en ik elkaar lachend aan, het is zeker toch wel een maand geleden dat we elkaar voor het laatst zagen maar toch merk ik dat ik haar enorm gemist heb. We vliegen elkaar in de armen en kunnen vervolgens bijna weer direct de deur uit omdat de reservering bij het nieuwe top restaurant van Zoetermeer wacht. Eenmaal aangekomen bij het kleine gebouwtje in de oude dorpskern blijkt dat het mooi verbouwd is nu de nieuwe eigenaar er intrek genomen heeft. Leah en mij wordt gevraagd waar we willen zitten en we kiezen voor een rode bank midden in de kamer. We bestellen beiden een lekker wijntje en laten ons verrassen door de chef. Mensen damn wat heb ik lekker gegeten :D Maar vooral het was echt super gezellig, zo ontzettend gelachen om de onderwerpen van onze gesprekken. En dan vliegt de tijd natuurlijk voorbij, binnen no time was het 4 uur later. Ik ben kapot en wil kijken bij mijn tijger, Leah is even moe en moet nog een klein uur terug rijden. Mooi moment om afscheid te nemen en haar een waanzinnige reis naar Afrika toe te wensen. Was echt heel fijn haar nog even te zien voordat ze vertrekt, had ik al niet meer verwacht eerlijk gezegd. Eenmaal thuis wacht ik op mijn geliefde en samen knuffelen we nog even met onze slaapdronken tijger voordat we (te laat) in bed kruipen.

De zaterdag begint te vroeg na de korte nacht, ik doe snel boodschappen met mijn mams en ga dan op pad naar de training. Die training is heerlijk vermoeiend en we knallen weer verder bij de wedstrijdvechters. Jawel op mijn verjaardag ga ik weer een toernooi vechten en nu al is mijn gevoel beter voor dat toernooi dan voor het vorige. Hier heb ik gewoon echt zin in en dus is die extra stap zetten echt geen straf :D Moe maar ontzettend voldaan ga ik mij douchen en dan haast ik me richting leiden voor een middag / avond kerstmarkt met broertje, moeders en haar vriend. Natuurlijk is het knetterdruk en de afgesproken tijd van kwart voor 3 ga ik natuurlijk bij lange na niet redden. Bijna een vol kwartier te laat meld ik mij bij de starbucks op centraal. Ik haal even snel een broodje en een chai tea latte en dan kunnen we op pad de stad in. Het is even zoeken maar dan is daar onmiskenbaar de geur van glühwein en geroosterd vlees, mjammie. Nu het nog licht is valt het mij allemaal een beetje tegen maar een kopje glühwein smaakt uiteraard prima. Nadat we nog een bakkie bij de V&D hebben gedaan gaan we terug en nu is het donker. En kerstmarkt met lichtjes in het donker, LOVE! Echt waar ik hou van die sfeer. Ik maak eindeloos veel foto’s en heb de grootste lol vooral met mijn broertje. Tegen de tijd dat we ergens willen gaan eten begint het uiteraard te hozen van de regen. Het is even zoeken maar uiteindelijk eindigen we bij Donnatello’s een restaurant waar wij in Den Haag vroeger vele malen met mijn vader nog gingen eten.

Het eten is heerlijk, een pasta met bos paddenstoelen (damn!) een waanzinnige rode wijn (misschien nog wel lekkerder als die van vrijdag ;) en als toetje tiramisu. Het was gewoon super gezellig en heerlijk. Genietend zetten we weer koers richting huis, daar heb ik de rest van de avond puur de tijd voor mijzelf. Ik zet een filmpje aan en knuffel met tijger die aanhankelijk is. Wederom lig ik veel en veel te laat in bed, waardoor ik vandaag een gat in de dag sliep. Het is een record in de afgelopen jaren: goed 10 uur wakker worden. Mijn zondag bestond uit trainen, toch weer de zorgen voor tijger want ze is weer hangerig…. (ja ik weet het geef het tijd) en nu even alle rust achter de laptop. Een heerlijk weekendje zo, ondanks de zorgen ;)

10858566_10203031660621219_6986591421467010631_n

De dag dat het MOEST gebeuren

Zondag 7 december, ik geloof dat de laatste weken de angst voor deze datum hoe langer hoe groter werd…..  Waar de voorbereiding voor het vorige toernooi vooral gedomineerd werd door trots dat ik überhaupt mocht gaan vechten was dat nu een heel ander verhaal. De afgelopen weken merkte ik wat het met je doet wanneer je een idee hebt tegen wie je moet gaan vechten. Beter gezegd, ik merkte wat het met mij deed….. De mega controll freak in mij werd goed wakker geschud. Ik heb zoveel filmpjes gekeken….. jezus echt niet normaal meer. Eindeloos analyseerde ik de beelden van miss H, vooral het idee dat zij zoveel meer ervaring als ik had….. brrrr. Er was maar 1 ding wat bezit nam van mijn gedachten, die snelle trappen richting het hoofd. Zwaar knock out gaan omdat ik zo een trap zou moeten incasseren, en dat uiteraard in de eerste ronde zodat iedereen kon zien wat een joke ik eigenlijk was. En als je zo gaat denken dan word je niet veel leuker voor je omgeving kan ik melden. Menig keer kreeg ik de opmerking van Jer dat ik de spanning echt los moest gaan laten en ja dat wilde ik heel erg graag maar het lukte mij simpelweg echt niet. Beter gezegd vrijdag had ik voor het eerst in weken het gevoel een Joyce waardige training afgewerkt te hebben, dat het weer goed zat in het koppie zeg maar, en dus durfde ik mijn vermoeden uit te spreken naar Erwin: ‘Miss H wordt mijn tegenstandster he?’ Zijn respons terug legde mij nog veel meer lam, ‘Om miss H moet je je minder zorgen maken dan om miss C’ De mogelijkheid die ineens uit de lucht donderde, miss H is een leuke vechtster, ze is goed. Maar miss C, die ik ook ken uit de selectie trainingen, is vele malen feller en gaat echt voor de kill zeg maar…… Dat zij mijn tegenstandster kon zijn liet het idee van miss H verbleken: FUCK!!! Nee echt niet!

Na een zoals gezegd redelijk ontspannen zaterdag brak de zondag aan. Ik had echt slecht geslapen, de nacht gedomineerd door nachtmerries dat ik essentiële dingen steeds kwijt was. Om kwart voor 7 geef ik het op, ga mij douchen. Wederom merk ik dat het in mijn hoofd gewoon niet goed zit. Ik ben misselijk, mijn hart bonst in mijn keel en een dingetje wat nooit een probleem is: namelijk mijn tandenborstel vanaf de douche in de wastafel mikken mislukt jammerlijk. Ergens weet ik gewoon al dat het simpelweg mijn dag niet gaat worden. Het is daarom fijn richting de locatie te rijden zodat ik niet meer kan denken aan mogelijke vlucht manieren. Wanneer ik eenmaal in de auto zit is het ontzettend fijn Jer met zijn nuchterheid naast me te hebben. Hij geeft me tientallen tips en blijft herhalen dat ik uit mijn rust moet vechten. De navigatie geeft veel te snel naar mijn zin aan dat we de sporthal bereikt hebben. Toch is het leuk om wanneer we uitstappen ontzettend veel bekenden te zien. De afleiding van iedereen gedag te zeggen deed mij bijna vergeten waarom ik hier was, om te vechten idd. We lopen de hal in, ik klamp me bijna aan Jer vast, maar het moment is echt daar: de vechters worden van de supporters gescheiden. Tijd om te gaan wegen, tijd voor de vleeskeuring zou ik bijna zeggen. In karate pak op de weegschaal en ik maak geen grapjes, je gewicht werd gewoon met stift op je hand geschreven….. tot zover dat stukje privacy hahaha. We gaan de zaal in, het is er druk, weinig plek om je even ontspannen voor te bereiden. Uiteindelijk is er de indeling van de jeugd poules waar blijkt dat iedereen zo ingedeeld is dat er veel gegarandeerde prijzen zijn. Maakt hun prestatie niet minder maar maakte de druk wel groter bij mij….. Ik had dus een kans geen prijs te hebben… als bijna de enige… *slik*

De jeugd weet waar ze aan toe zijn maar voor mij is het een heel ander verhaal. Ik hoor dat mijn partij pas na de pauze is, na 2 uur dus ergens terwijl het nu tegen 12-en loopt…. Weet niet tegen wie, weet nog steeds niet precies wanneer en de onzekerheid maakt mij gestoord. Ik loop rond, kijk partijen, probeer mijn focus vast te houden maar dat lukt niet. Ik voel geen drive, voel geen vertrouwen, enkel dat drukkende gevoel van niets…… van faalangst. Een kort gesprek met Pris en Erwin doet helpen maar al snel groeit de onzekerheid weer.  Het idee dat ik mijzelf zo ongeloofwaardig zou gaan maken groeide met de minuut….. als enige zonder prijs…… eruit in  de eerste ronde….. knock out…. De beelden zijn niet meer uit mijn hoofd te krijgen. De pauze helpt, en ook het echt even bezig zijn met het opwarmen van een jeugdlid is fijn. Maar dan ineens roept onze verzorger uit het niets: ‘Joyce jij bent de derde partij!’ Heb zeggen en schrijven nog een minuut of 5 om warm te worden. Ik pak mijn springtouw maar ik kan gewoon niet springen, mijn spieren zijn verkrampt, ik heb het ijzig koud. Ik roep naar een ervaren jeugdvechter van ons dat hij moet helpen met opwarmen. Dat doet hij maar ook hier merk ik dat ik niet in mijn flow zit. En dan moet ik al naar de mat, niet klaar…. Verre van klaar. Het is mijn geluk dat de partij voor mij nog bezig is en dat er voor mijn neus een grote vent zonder pardon knock-out getrapt wordt….. Dat is niet ideaal kan ik melden wanneer je al zo in de stress zit voor je eigen partij. Uiteindelijk sta ik klaar met Erwin bij de mat, mijn tegenstandster is een Belgische, groene band denken we, bruine band wordt het. Erwin geeft duidelijke instructies en ik ga de mat op.

De partij begint, ik kijk, jawel Jer zijn woorden gaan door mijn hoofd vecht vanuit je rust. Hoor mensen mijn naam roepen en het geeft weer iets van energie, hard stompen, ow ja die ellenboog…. Hij is raak, ik voel het maar tegelijk voel ik dat ik niet genoeg opgewarmd ben. Mijn longen staan in brand, ik ben leeg, heb mijzelf opgeblazen. De snelheid gaat omlaag ik wacht af, jawel dat voel ik zelf ook….. En dan ineens is daar die hoge trap, FUCK! Ik ontwijk hem maar net, wat een beginnersfout. 2 minuten zitten erop, ik zie dat ze pijn heeft, verdomme ik weet dat ik zoveel sterker ben maar ik ben gewoon helemaal leeg. Dat het gelijkspel zou worden, ik wist het gewoon al… Het is zo een dag dat alles de verkeerde kant op rolt. Pris zit aan de zijkant, ik kijk haar aan, ‘Joyce je moet! Anders verlies je op gewicht!’ Nog altijd doen mijn longen immens veel zeer, ik ben misselijk en duizelig…. De omgeving vervaagd en ik vraag me oprecht af of ik nog een partij tegen dan wel miss H of miss C in de eventuele volgende ronde zou overleven…. Eerlijk denk ik van niet. De tweede ronde….. nee het zit nu echt fout in het koppie het is klaar, ik blokkeer en ik wil eigenlijk echt niet meer. Wil dat de hel van de brandende longen stopt. Dus niet genoeg effort, ik gaf het al op voordat de verlenging echt goed en wel bezig was….

De velenging is klaar en jawel weer een gelijkspel en dan is daar de meest zure beslissing die je voor kan stellen. Ik verwachtte namelijk nog een 2-de verlenging van 2 minuten. (vraag me af of ik dat volgehouden had eerlijk gezegd ;) ) maar omdat ik meer dan 5 kilo zwaarder ben dan mijn tegenstandster is het gewoon klaar. Mijn gevoel is dubbel…. heel erg dubbel….. blij dat de stress en de hel van de longen eindelijk klaar is….. Maar ik baal dat ik gewoon niet goed genoeg ben, ergens is er dus een licht gevoel van frustratie. Ik loop de mat af en dan is er ook nog even de golf feedback van Pris en Erwin die ik even moest slikken. Je luistert niet he? Er kwam helemaal niets uit…. Wat was je aan het doen? De zwartheid neemt bezit van mij….. Ja ik heb het verkloot….. hadden jullie anders verwacht? Ondertussen komt ook de lichamelijke reactie op gang van onopgewarmd zoveel van mijzelf te vragen. Ik heb het benauwd en blijf maar hoesten, weet dat het nooit lang meer kan duren voordat ik zwaar over mijn nek ga. Ik vraag mijn maatje die foto’s maakt beneden of hij alsjeblieft Jer voor mij wil halen. Ik vecht tegen de tranen, tegen het overgeven, terwijl de jeugd komt en blijft praten tegen mij. ‘Je hebt goed gevochten Joyce! Wanneer moet je nou weer?’ Ik wens ze alleen maar weg en wanneer Jer eindelijk naast me staat is het klaar. Bij hem kan ik mijn tranen toelaten, bij hem mag ik zwak zijn en dus kwam alles er letterlijk uitzetten. Hierna was ik ietsje opgeknapt al hoest ik nog steeds verschrikkelijk. Ik geniet nog redelijk van de andere partijen maar kijk op tegen de aanstaande prijsuitreiking. Ik sta met lege handen……. en dat doet zeer. Ik begin weer te malen terwijl de een na de ander het podium op geroepen wordt… Ik besef me dat ik echt vele malen sterker was als mijn tegenstandster. Failure, failure, FAILURE!!! De gemene kritische stem in mijn hoofd draait overuren. Ach Joyce had je dan ook ooit verwacht dat je hier goed genoeg voor was?? 

We gaan uiteindelijk met zijn allen nog een hapje eten. We zitten gezellig aan een tafel en ik geniet van mijn heerlijke wijntje. We maken grapjes maar 1 van die grapjes van een van onze zwarte banders knalt me over het randje. Het was echt niet lullig bedoeld deze opmerking, hij moet even in context geplaatst worden van dat wedstrijdvechters nu eenmaal bepaalde privileges hebben. ‘Ja maar Joyce jij bent afgeschreven als wedstrijdvechtster’ Tranen schieten in mijn ogen en ik keer weer in mijzelf. Zie hoe alle aandacht naar de winnaars gaat, niemand die zich bekommerd om mij……. En na wijntje nummer 2 is het klaar. Ineens knak ik: ‘Ik ben ook een immense faillure, een nobody……’ zeg ik tegen 2 moeders en Jer. Ik heb gehuild niet normaal meer en gelukkig was er toen even de peptalk die ik zwaar nodig had. Het heeft echt wel flink moeite gekost om mij over deze klap heen te zetten. Maar na 2 dagen is het redelijk gelukt. Ik heb er wel even gestaan en dit is ook een immens stuk ervaring wat ik meeneem. Sport is succes en falen, succes hebben is simpel en puur genieten. Maar door falen word je mentaal vele malen sterker en dat is waar ik echt nog mijn allergrootste winst kan pakken als het om deze sport gaat :)

10801777_749102005183501_5803832135511404532_n

I can do it!

5 weken zijn echt voorbij gevlogen…… Ik weet het nog als de dag van gisteren dat ik ineens hoorde dat ik weer een toernooi zou gaan vechten…. en wat voor 1! Een toernooi van mijn eigen bond en waar gestreden kan worden om de titel van Nederlands kampioen. Wil ik die titel hebben? Ja fucking echt wel!! En dus heb ik getraind….. ow mensen wat heb ik getraind…. 5 weken lang 5 keer in de week knallen. Eindeloos technieken oefenen, mijn conditie nog wat verder verhogen. Waar ik vorige keer redelijk onbevangen een toernooi in ging is dat nu een compleet ander verhaal. Ik ben beter voorbereid maar hierdoor weet ik ook veel beter wat er potentieel fout kan gaan. Jawel de doemdenker in mij is de laatste weken overactief en vandaag is het echt niet normaal meer……

Gewoon even een toernooi vechten….. yeah right! Twee meiden met tig jaar meer ervaring als ik, die zelfs op jeugd EK’s hebben gestaan…… zij zijn potentiële tegenstandsters. Ze zitten bij mij in de poule….. En zij kunnen goed hoog trappen….. mijn grootste angst; knock-out getrapt worden….. En ik zou het helemaal verschrikkelijk vinden om dat in de eerste ronde mee te moeten maken….. Continu zijn er de meest heftige beelden in mijn hoofd. Vechtend tegen lady C en lady H, ik ken ze beiden persoonlijk. Heb tegen beiden gespard wat super leuk was…… Maar toen ging het nergens om, toen hoefde de ander niet neer en nu moet dat wel. Ik ben sterk, dat is iets wat ik heel erg goed weet…… Maar ik weet ook dat ik traag ben, statisch, lomp…….. Hoe kan je het dan van die super ervaren jumping sprietjes winnen???

Alles wat ik hierboven schrijf maakt dat ik wil vluchten, dat wil ik eigenlijk al 3 weken. De gevechten beheersen mijn gedachten 24/7, het maakt me rusteloos en angstig. Niet dat het ook maar iets van zin heeft….. Want uiteindelijk gebeurt er toch wat je nooit en te nimmer verwacht, dus waarom zou je het nog proberen te voorspellen? En als iets eng is dan vliegt de tijd tot aan dat moment voorbij…… Alsof 7 december ineens de dag gaat zijn dat alles echt anders is ofzo….. Alsof het leven dan ophoudt te bestaan……. Ik weet dat het onzin is, ik bedoel mocht ik in het meest negatieve geval die gevreesde knock-out meemaken dan zal ik daar echt wel even goed beroerd van zijn maar daar houdt het ook mee op.

Ergens wil ik nu mijzelf een keiharde trap onder mijn kont geven: schijt hebben aan de waarschuwende woorden tijdens trainingen dat mijn tegenstandsters echt zoveel beter gaan zijn. Dat kan wel zo zijn maar is dat dan een garantie voor de winst? Wie zegt dat ik niet ineens een top dag heb puur omdat ik dit zo graag wil….. kijk wat mij dat opleverde tijdens de Fjällräven Classic. Ook daar dacht iedereen dat ik het niet kon. Verdomme ik kan het WEL! Ik kan zoveel meer dan dat mensen denken als ik er echt voor wil gaan. En ik WIL Nederlands kampioen worden, damn echt zo onwijs graag. Ik wil laten zien wat ik kan, dat ik niet die eeuwige opgever ben. Ik WIL vlammen morgen, keihard gaan mij laten leiden door het vuur in mijn lijf.

Het is nog minder als een dag voordat ik zal weten hoe het verlopen is. Ik heb vandaag alles wat wedstrijden is naast me neer gelegd en heb een top dag samen met mijn mamsie gehad. Heerlijk naar de thermen maar helaas niet in de sauna’s (wat een mazzel dat ik het zei en van Erwin te horen kreeg dat het de meest rampzalige voorbereiding kan zijn) nee ik heb lekker gezwommen, heb een heerlijke massage gehad en heb vooral veel gepraat met mijn mamsie. Ik kon het toernooi helemaal loslaten maar nu thuis: KABAM de zenuwen komen 10x zo hard terug. Ik blijf mezelf vragen wat is het ergste dat er kan gebeuren? Er in ronde 1 uitvliegen? Knock-out gaan? Dus met andere woorden niet goed genoeg zijn? Het enige wanneer ik het echt verpest is als ik niet 100% geef, dat gaat morgen nodig zijn en dat kan ik. Ik kan afzien als het moet, als de beloning er aan het einde naar is…..

Lieve lezers duim voor me……. Hopelijk kan ik hier morgen iets heel moois delen :)

aaa-hell-yes-poster

Ik ben anders & I love it!

Vandaag is weer zo een dag dat ik Jer finaal de plaatsvervangende schaamte modus in kan laten schieten. Mijn liefste die leeft onder het motto ‘doe alsjeblieft normaal dan doe je al gek genoeg’ heeft aan mij toch echt wel een hele slechte. Normaal? Nee dat plakkertje past niet echt op mij en dat zou ik ook niet willen :) Ik ben anders en I love it! 

Ik kan met volle overgave echt tot tranen aan toe lachen, ja heel erg hard. Dat is ongepast op sommige momenten, zeker als je in een zakelijke vergadering zit. Maar ik kan er gewoon niets aan doen, gebeurt er iets grappigs of ik denk ik aan iets leuks….. jawel ook de zakelijke Joyce komt niet meer bij van het lachen. Een uitspraak die ik vaak op het werk krijg is: ‘Oei Joyce geen waterproof mascara? You are so scrued!!’ en ze hebben gelijk moehahaha

Mijn bijnaam is niet zonder reden het kattenvrouwtje ;) Dat je continu gekke stemmetjes op zet en knuffelt met je eigen tijgers is uiteraard logisch maar ik doe dat dus zo een beetje met iedere kat die ik tegenkom. Kan jullie verklappen er wonen veel katten bij ons in de buurt en dus kan het wel even duren voordat je de supermarkt bereikt met al die onderbrekingen ;)

Ik dans en zing, overal als het even kan. In de auto, al trommelend op mijn stuur, op en neer bewegend op de beat vreemde handen bewegingen makend :) Maar een auto is nog redelijk beschermd, ik doe het dus ook op de fiets met koptelefoontjes in hahahaha lekker vals dus. Tijdens sporttrainingen, ow jawel ik zing, spring, headbang graag mee op de muziek :D Op mijn werk, ach what the hell natuurlijk doen we dat daar ook :D

Met 33 jaar doen we niet meer continu aan selfies in de meest onmogelijke poses aldus mijn geliefde: you wanna bet!!?? I LOVE selfies, hou er nog veel meer van ze te delen via social media. Weten jullie waarom? Omdat ik eindelijk mijzelf kan accepteren en waarderen voor wie ik ben en dat mag de hele wereld weten; tot vervelens aan toe :D En daar kan bij vlagen best een beetje zelfspot bij zitten hoor ;)

Kleur, kleur en nog eens kleur :D Ik ben al iets rustiger geworden, want ik zweer het jullie deze dame heeft fluorescerend roze haar gehad, jawel moehahahaha. Beter gezegd met die kleur haar heb ik mijn eindpresentatie op het MLO gehouden, hoe erg! Stoplicht rood, spierwit, inktzwart, paars….. noem het maar ik heb het in mijn haar gehad. Dat doe ik niet meer maar kleur en opvallende kleding….. tja het is wie ik ben. Bepaalde outfits zijn echt legendarisch bij mijn collega’s, heb zelfs iemand die speciaal naar mij toe komt als ik mijn (het doet bijna zeer aan je ogen) fluo roze truitje aan heb met dito sjaal. Dan kijkt ze mij aan en zegt ze: ‘Dank je wel Joyce, nu ben ik echt weer wakker’ dat is toch geweldig?

En als laatste ik sta ik met kinderlijk enthousiasme in het leven: kan mij laten over spoelen door dingen die ik zoooooo mooi vind (en ja zo reageer ik dan ook echt) Op vakantie is het aantal keren ‘Wauw!!! Oh fuck Jer kijk dan hoe mooi!!’ amper te tellen, en Jer wordt daar een beetje moe van. Ik vind het echter heerlijk, alles tot in de max te ervaren. De hoogste pieken, de diepste dalen: dat is voor mij leven.

This is me, this is Joyce :D

10847888_10202985400144736_4034603636122427355_n

[Cursus Material] Mindfulness Week 6

Liefde voor jezelf…..

Vandaag was moeilijk…… heel erg moeilijk. Ik merk dat ik door de mindfulness trainingen mij hoe langer hoe meer bewust word van welke emoties er de godganselijke dag door mijn stromen. Meestal is dit een kalm beekje wat best grappig is om naar te kijken: objectief mijn gevoelens zien is best grappig. De eeuwige drive naar de beste te willen zijn, mijn vertedering op momenten, mijn zelfspot en mijn intense geluk bij vlagen; dit zijn de leuke dingen om naar te kijken. Maar wanneer jij je meer bewust wordt van alle emoties betekend dat ook de heftige emoties. Het moment dat het lijkt alsof er werkelijk een tsunami over je heen spoelt. Normaal gesproken kon ik mij er voor afsluiten als deze emoties even niet uitkwamen en dan kwam de klap 3 keer harder op het moment dat ik het wel toe kon laten. Maar nu……. het afsluiten gaat gewoon echt niet meer. Als de tsunami besluit te komen dan komt hij of ik het nou wil of niet….. en vandaag was daar een perfect voorbeeld van.

Ik had vorige week in de gaten dat Roxane werkelijk overliep van de drukte, dus wat bood ik aan? Een stuk werk van haar over te nemen om haar wat te ontluchten, tot grote dankbaarheid van haar kant. Zo gezegd zo gedaan en dus nam ik vandaag haar rol even waar in het grotere projectteam. Zorgde dat alle benodigde informatie verzameld werd en had eigenlijk maar 1 vraagje aan haar. Ik open nog in de vergader zaal de communicator: Roxane is beschikbaar, mooi! Ik stel haar de vraag en haar reactie is dat ze het niet begrijpt wat ik bedoel. Ik loop anders wel een minuutje langs, dan lossen we het gelijk op :) reageer ik terug. Haar reactie? Ik wil nu niet met je praten Joyce, los het zelf maar op. En die reactie hij was echt too much. Natuurlijk snap ik dat het weer het raken is van mijn grootste pijnpunt, iemand die mij afwijst voor mijn gevoel, maar ik vond het ook gewoon ronduit bot hoe ze reageerde. En ja de tsunami begon te golven, de woede vlamde door mijn lijf. Het was gewoon pijnlijk te voelen hoe de woede zich door mij heen vrat. Dit alles was vlak voor de pauze en tijdens de pauze vrolijkte Maaike mij op, echter direct na de pauze hebben we een sessie met de hele afdeling. Ik zie Roxane met een bijna arrogante lach staan en dan is het helemaal klaar, ik ontplofte van binnen het werd letterlijk zwart voor mijn ogen. En dan mindfull blijven denken: Ik omarm deze emoties, ow ik ben boos….. maar dat mag……. het is goed dat ik me zo voel, hoef er niets mee. Ach mensen flikker toch op! Dat gelul….. voelde me gewoon klote en ik wilde dat gevoel direct kwijt…. en dat ging natuurlijk niet. Uiteindelijk moet ik gewoon weglopen naar de toiletten om mij 3 minuten lang op mijn adem te focussen terwijl ik alleen in het donker ben….. pas toen werd ik weer een beetje rustig.

Nodeloos te zeggen dat ik niet echt stabiel richting de cursus vertrok hierna. We beginnen de cursus met de bewustwording van hoe we ons momenteel voelen. En dat liet me al merken dat ik er eigenlijk helemaal niet bij stil wilde staan, ik voel me moe en emotioneel. Beter gezegd de emoties zijn zo sterk dat ik kou door mijn lijf voel stromen. Tijdens de meditatie komen nog mensen binnen en ik hoor dat iemand vlak naast me komt zitten, Roxy ik weet het zeker. Meditatie zit erop, ogen mogen weer open en Roxy en ik geven elkaar direct een knipoog. We spreken het huiswerk door en dan gaan we door met het volgende onderwerp. Kindness staat er levensgroot op de flipchart. De cursusleidster begint haar verhaal, dat wanneer we pijn voelen het een soort eerste pijl is die al lastig zat is om te ervaren. Echter er is een tweede pijl, de pijl van de zelfveroordeling, die de pijn nog veel erger maakt. De kritische stem die roept dat het logisch is dat ik pijn heb, dat ik ergens niet veel beter verdien als dat…… Ken ik dat? Neee hoor…..ahum….. te erg dus. En de discussie gaat verder wat hier nou tegen helpt en dat is dus liefdevol naar jezelf zijn. En dat gaan we direct even oefenen met de kindness meditatie.

Deze meditatie is doodsimpel maar mensen hij vloerde mij finaal. Het bracht de tranen naar de oppervlakte en een intense kou in mijn lijf. Het verhaal is dat je iemand waarvan je veel houdt in gedachten neemt en tegen die gene zegt dat je hem / haar een leven zonder strijd/ pijn toewenst. Dat je veel geluk en liefde toewenst. So far so good, ik had gekozen voor mijn moeder en het was geen enkel probleem haar die dingen toe te wensen. Maar dan moet het zelfde doen terwijl ik mijzelf in gedachten neem en dan knalt de leegte en de emotie mijn lijf in. Mijzelf die dingen toewensen…. het doet gewoon echt zeer…. Zeer omdat ik het mijzelf niet toe kan wensen, dat dit zo een strijd is voor mij…… en ik vind dat zo erg! Ik keer in mijzelf, zelfs Roxy kan ik gewoon niet meer toelaten na de meditatie. Gelukkig zit de bijeenkomst er zo goed als op en is daar enkel nog het afsluitende gedicht. Dat was de volgende klap al is het verhaal nog zo mooi:

Before you know what kindness really is
you must lose things,
feel the future dissolve in a moment
like salt in a weakened broth.
What you held in your hand,
what you counted and carefully saved,
all this must go so you know
how desolate the landscape can be
between the regions of kindness.
How you ride and ride
thinking the bus will never stop,
the passengers eating maize and chicken
will stare out the window forever.

Before you learn the tender gravity of kindness,
you must travel where the Indian in a white poncho
lies dead by the side of the road.
You must see how this could be you,
how he too was someone
who journeyed through the night with plans
and the simple breath that kept him alive.

Before you know kindness as the deepest thing inside,
you must know sorrow as the other deepest thing.
You must wake up with sorrow.
You must speak to it till your voice
catches the thread of all sorrows
and you see the size of the cloth.

Then it is only kindness that makes sense anymore,
only kindness that ties your shoes
and sends you out into the day to mail letters and
purchase bread,
only kindness that raises its head
from the crowd of the world to say
it is I you have been looking for,
and then goes with you every where
like a shadow or a friend.

Het was de laatste klap en ik wilde hierna echt enkel nog maar alleen zijn. Alleen om te huilen wat dan natuurlijk weer niet lukte omdat ik blokkeerde. Ik rijd regelrecht naar mijn moeder en haar vriend vanuit mijn werk omdat ik niet alleen wil zijn (Jer was aan het trainen) Het laat me iets opknappen en de thuiskomst van Jer nog veel meer. Maar toch terwijl ik deze blog schrijf kruipt de leegte weer mijn wezen in…. De leegte om alles wat ik mis, zoals het gedicht zegt de dingen die je verloren hebt. Ik denk aan Leah en precies op dat moment stuurt zij mij een berichtje….. de persoon die ik even zo hard nodig had. Het geeft me weer vertrouwen, ons telefoongesprek plaatst vandaag in een ander perspectief. Het voelde voor mij alsof ik nog altijd geen stap verder was met mijn problemen. Leah liet mij inzien dat sommige aspecten misschien nooit verdwijnen maar dat je er beter mee om leert gaan. Het gaat (tergend) langzaam maar wel steeds een stukje beter….. En het herhalen van de vriendelijke woorden richting mijzelf, 2 x per dag een hele week lang, misschien laat me dat weer een stapje in de juiste richting maken :)

Another blogging tag

another-blogging-tag

Soms is het goed even een stapje terug te nemen en te bedenken waarom je iets doet. Dat is precies wat ik nu met deze tag ga doen die ik bij Carolien zag en even heel asociaal ingepikt heb ;)

Wat zou je aan je eigen blog willen verbeteren en wat wil je zeker zo houden?
Er is eigenlijk maar 1 ding wat ik echt zou willen veranderen en dat is het lettertype waarmee ik blog. Zelf ben ik een immense fan van speelse lettertypes maar ja WordPress wil uiteraard geld verdienen en om nou een extra pakket te kopen puur om mijn geliefde lettertype Commic Sans MS te gebruiken……. nee dat gaat me echt een stap te ver. Maar verder ben ik erg gelukkig met mijn lay-out; hij is erg Joyce :)

Doe je alles voor je blog alleen?
Ja mijn blog is mijn (lees 2 x mijn) kindje. Het is de uiting van de persoon wie ik ben, de uiting van mijn gedachten. En ja dat kan enkel door mij alleen gedaan worden.

Welk cijfer zou je je eigen blog geven?
Ik snap dat jullie mijn blog soms negatief kunnen vinden, dramatisch door de veelal lange verhalen. Maar persoonlijk ben ik verschrikkelijk trots op mijn blog. Mijn leven van de afgelopen 3 jaar staat hier vereeuwigd en ik ben geen enkele emotie uit de weg gegaan al zouden mensen er wat van kunnen vinden. Nee dit is mijn verhaal en ik ben er enorm tevreden over: dus gewoon een dikke 9 BAM. Waarom geen 10….. vanwege het lettertype en het feit dat ik vaak nog spelfouten in mijn eigen blogs terugvind, dat stoort me.

Verdien je geld met bloggen?
Hahahahahaha off course……. nee dus ;)

Wat vind je een nadeel van bloggen, als je iets zou moeten kiezen? Of: heb je wel iets minder leuks meegemaakt door je blog?
Ik vind het lastig deze vraag te beantwoorden want ja ik heb zeker iets minder leuks meegemaakt maar ik kan daar moeilijk een nadeel aan het bloggen aan verbinden. Alles is openbaar en persoonlijk heb ik daar geen enkel probleem mee, willen mensen deze verhalen tegen mij gebruiken? Ga gerust je gang, want ik weiger mijzelf nog te veranderen voor anderen. Het punt is dat je zit met de privacy van anderen waarover je schrijft en ik ben daar in het verleden enorm mee de fout in gegaan. Maar goed ik heb mijn les geleerd toen ik daar een reprimande over te verwerken kreeg. Dan maar werken met alter ego’s al vraag ik me oprecht af of mensen niet alsnog de personen kunnen verbinden aan mijn verhalen mochten ze mij IRL kennen ;)

Waardoor blijf jij hangen op een blog en wanneer klik je weg?
Ik blijf hangen door een schrijfstijl, door de verhalen. Ik ben zelf een blogger over een persoonlijke aspecten en het zal dus geen verrassing zijn dat ik zelf ook heel erg van dat soort blogs hou. Ik zoek naar diepgang en onderwerpen die ik herken. Waardoor klik ik weg? Vind het een lastige, dat doe ik namelijk niet heel erg snel omdat ik een wat selectievere groep mensen volg.

Heb je mensen leren kennen door het bloggen?
Ja!!!! Heel erg veel, hele leuke mensen :D Vooral de combi van bloggen en Twitter / FB maakt de interactie helemaal leuk. Tja een face to face ontmoeting maakt alles helemaal af he? Er zijn mensen die wel een plekje in mijn hart veroverd hebben na meerdere ontmoetingen Carrie / Esra, thanks for being you toppers!! <3

Wat vind jij van persoonlijk bloggen? Waar let je op bij de informatie die je deelt op je blog?
Nou stiekem heb ik hier dus al antwoord op gegeven. Ik vind het zelf dus geen probleem persoonlijk te bloggen, doe bijna niet anders. Mochten onderwerpen echt heel gevoelig worden dan knal ik mijn post achter wachtwoord en wanneer het echt een heel persoonlijk verhaal is schrijf ik het enkel privé voor mijzelf. En dat doe ik ook met oude posts, wanneer ik een moeilijke periode afsluit gooi ik weer een hoop dingen op privé. Maar stiekem mogen jullie wel alles van mij weten, enkel werk ik met alter-ego’s om mijn omgeving te beschermen.

Denk je nog lang door te gaan met bloggen en hoe zou je blog zich dan ontwikkelen, volgens jou? Wanneer zou je stoppen?
Mijn blog is zo een essentieel deel van mijn leven geworden, ja ik blijf echt nog wel doorgaan op dezelfde manier als nu! De enige reden voor mij om te stoppen zou zijn dat ik geen lol meer beleef in het schrijven maar dat zie ik niet zo 123 gebeuren eerlijk gezegd ;)

Zou je je blog verwijderen voor 50000 euro?
Ik zou nu natuurlijk no way moeten zeggen maar voor 50000 euro, ja hoor prima ik verwijder hem wel. Maar alleen nadat ik een back-up gemaakt heb zoals ik dat van mijn oude blog deed. En dan starten we gewoon weer opnieuw en heb ik een leuk bedrag om mooie reisjes te maken :)

Welke dingen gebruik jij om te bloggen?
Enkel en alleen mijn laptop waar de letters al half vervaagd zijn na ruim 3 jaar met vele aanslagen op het toetsenbord. En ik gebruik mijn FB account voor foto’s die gemaakt heb, of mijn telefoon. Heel basic dus :D En ideeën opschrijven? Nope daar doe ik niet aan. Ben een impulsief persoon en dus ook een impulsieve blogger ;)

Vind je het leuk om ook deze tag te doen voor jouw blog? Ik ben erg benieuwd naar jouw antwoorden!