De boodschap op 2 plekken

Tja waar moet ik eens met dit verhaal beginnen? Ik denk vorige week zaterdag, de dag die mij nog lang bij zal blijven. In mijn geliefde stad Barcelona was daar het eerste tikje van de kosmos. Wanneer je al voor de negende keer in Barcelona bent dan heb je al even vaak de Sagrada bezocht, echter deze keer was echt anders. De mensen van Facebook, Twitter en Instagram zullen het gemerkt hebben; deze keer maakte het bezoek aan de Sagrada een immense indruk op mij. Waarom?

Tja, ik liep daar naar binnen als toerist maar in 5 seconden stond ik daar als Joyce, de persoon die zo immens kan vechten met zichzelf maar tegelijk zo kan genieten van leven. De aanblik van deze kerk deed dat alles met mij. De schoonheid van dit bouwwerk, ik ben iemand die zich daar volledig door kan laten overspoelen. Maar ik was niet alleen en dus drukte ik het gevoel weg….. Ik schaamde me ervoor….. Schamen voor de ontroering die ik op dat moment voelde. Geloof me ik had het liefst helemaal alleen in deze ruimte geweest. Ik weet zeker dat ik geknakt was, dat de tranen over mijn wangen gerold hadden. Dat gevoel werd erger door de audio tour;

Gaudi saw this place where everybody was free to enter, to pray or simply to meditate. Once you have finished listening to this explenation take off your headphones and take a moment to reflect.

Ik zet de audiotour uit en ga op een marmeren bankje zitten, staar voor me uit en alles, werkelijk alles knalde naar de oppervlakte. Ik voelde heel veel positieve dingen maar de negatieve dingen overheersen. Ik zie maar 1 ding; hoe ik blijf vechten met het leven. Hoe ik eindeloos blijf geven, altijd…… maar ik nooit durf te ontvangen, er eigenlijk zelfs nooit om vraag, hoe ik me toch nog steeds klaarblijkelijk zo kan schamen voor mijzelf. Ik staar naar rode glas in lood ramen…Rood; de kleur van het vechten voor mij. Ik vecht letterlijk met het leven en op dat moment is er maar 1 ding wat ik wil. De eeuwige story off my life, ik blijf mensen zeggen dat ze zoveel voor mij betekenen maar verdomme waarom komt dat nooit terug….. Ik verbijt de tranen, wil niet knakken waar Leah bij is. Beter gezegd het voelt alsof ze me zo ie zo op dit moment liever niet in haar buurt wil hebben.

In stilte ga ik weer rondlopen, steeds kom ik weer terug bij de glas in lood ramen. Ik kijk naar de blauwe kant: kalmte, ratio maar ik word automatisch weer getrokken naar het vuur. De kleur van het gevecht; mensen mogen verdomme blij zijn met mijn aandacht! sneren mijn emoties. Het is duidelijk dat het mij kwetst nog altijd het gevoel te hebben zo niet gewenst te zijn als persoon. Ik heb het nooit verwerkt, ik onderdruk het en wanneer ik dan op een plek kom als deze, die mij zo raakt, dan lukt het onderdrukken niet meer. Ik voel de storm in mij oplaaien wanneer Leah weer naast me komt lopen, ‘Joyce gaat het?’ Kolere besef me nu thuis pas hoe hard dit een flashback naar Damian was, daarom knalde ik mijn muur zo hard omhoog… Damian kon dat ook zo goed, op het moment dat je echt op het punt van instorten stond vragen of het ging. Nooit heb ik om zijn troost durven vragen evenmin als dat ik het bij Leah kon nu ze voor me stond. Beter gezegd zoals altijd bij Damian was mijn reactie ook nu aanvallend, waarom blijf ik dat in godsnaam doen? Ik win er geen kloot mee….Ik denk dat het de redding was dat we de torens ingingen….. Het voorkwam een escalatie denk ik. Zie de foto onderaan deze blog, ik zie de emoties gewoon in mijn ogen….. deze foto zegt voor mij alles.

Zoals gezegd, we gingen de torens bezoeken en het gevoel ebde weg. Dat was tot de dag van vertrek, alles kwam weer naar boven. Voelde me klote omdat ik gewoon nog niet naar huis wilde, echt niet. Het voelde nog niet klaar en dan is het even slikken wanneer je reismaatje wel zo snel mogelijk naar huis wil. De twijfel aan mijzelf, boem weer kwam hij keihard naar boven. Hierdoor ben ik 1.5 dag lang niet op mijn best geweest…. Stilletjes, denkend, twijfelend en vooral met heel erg veel spanning in mijn schouders. Dat laatste daar kon wel wat aan gedaan worden met een massage en sinds gisteren weet ik dat toeval inderdaad echt niet bestaat. Een keer eerder, in 2013 heb ik een massage gehad toen ik zo overhoop lag met mijzelf en dat was van Diana, die mij toen even haarfijn analyseerde. Een massage die ik eigenlijk nooit vergeten ben omdat zij begon over Human Design en op haar aanraden ben ik er toen meer over gaan lezen. De tip in mijn leven als een zogenoemde Projector (het gevoel van anderen kanaliseren en begeleiden) is wachten tot mensen je vragen en de hulp / aandacht niet afdwingen. Het heeft voor mij toen zoveel verklaard en op een vreemde manier geeft het rust. Gisteren had ik dus weer een massage en al kom ik er zo goed als iedere maand, dit was voor het eerst sinds 2013 dat Diana weer voor me staat.

En ik kan zeggen dit werd weer een massage om nooit te vergeten. Mensen wat heb ik daar liggen vechten (goh dat doe ik veel he?) tegen de tranen. Ze is nog geen 2 seconden bezig wanneer ze zegt: ‘Waar ben jij toch zo enorm tegen aan het vechten?’ De sneer uit de Sagrada hij kwam direct weer omhoog zetten. ‘Het gevoel niets waard te zijn als persoon, vechten voor de acceptatie juist van mensen die de wereld voor mij betekenen… daar heeft mijn vader wel voor gezorgd…. En ik weet het, mensen mogen blij zijn met mijn aandacht, take it or leave it!’ ‘Dat zijn wel woorden vol agressie, dan vecht je dus nog steeds voor acceptatie. Kan je niet zeggen dat je bent wie je bent? Laat dat je mantra zijn…. niets meer niets minder’ Ik wil er direct tegenin gooien dat ik dan alsnog niet goed ben wanneer ze zegt, ‘Je hoeft het enkel maar te voelen dat je goed bent, je hoeft het niet te horen of te zeggen…..’ *slik* En mevrouw prikt lekker verder, ‘Misschien moet je ritueel afstand nemen van de strijd met je vader’ ‘Dat heb ik gedaan door mijn woede op papier te zetten en dat hardop voor te lezen voordat ik de brief in de zee gedonderd heb’ ‘Hmmm nou misschien was die brief nog niet diep genoeg, misschien mag je nog een beetje dieper’ Ik weet dat ik zelf geprobeerd heb dieper te gaan maar met de psych was dit alles wat naar boven kwam.

We praten nog wat verder en wanneer de massage erop zit zegt ze, ‘Misschien moet je het jezelf gunnen dat je eens kiest iets te doen waardoor JIJ verder komt. Jij bent er echt zo goed in anderen te beschermen, jezelf weg te cijferen….. En wanneer kom jij dan Joyce? Geloof me dat jouw zoektocht naar acceptatie door jezelf steeds faalt. Jij blokt de kans op die acceptatie zelf af’ En dan springen de tranen direct in mijn ogen want ik denk terug aan het moment dat Leah me vraagt of het gaat en ik die daarop ronduit agressief reageert….. Shit sorry meis….. waarom blijf ik dit toch doen?….. waarom stoot ik de mensen af die het diepste in mijn hart zitten? Het is zo weinig zinvol. Het was dus weer een behandeling met food for thought zeggen we dan en een behandeling die een staartje gaat krijgen. Want Diana haar dochter gaat naar Barcelona dus wilde ze graag de link van mijn reislog voor tips. Ze gaaf haar eigen site en mailadres; en op haar eigen site las ik vandaag dat zij ook healings doet om blokkades uit het verleden die je zelf niet boven tafel krijgt te verwijderen. En weten jullie, ik zit er echt enorm aan te denken het te gaan doen. Ik wil weten wat het is dat mij zo lam blijft leggen, welke actie van wie dan ook mij zo extreem laat reageren. Ik ben klaar met vechten, wil gewoon mijzelf kunnen zijn zonder al dat gedoe. Kunnen houden van mensen en vooral het toe kunnen laten dat zij ook van mij houden. Of een healing mij dat gaat geven? Geen idee maar wat kan het voor kwaad te proberen…..

IMAG2116_1

PLOG: The highlights of fantastic Barcelona

Hallo lieve lezertjes!! :) Ik ben weer bovenwater hoor :) Een heerlijk, nee heerlijk doet dit weekend geen eer aan, een fantastisch weekend Barcelona ligt achter me. Ik heb genoten…. ow mensen wat heb ik genoten! En het is niet te geloven dat mijn negende bezoek mij een hele andere kant van Barcelona heeft laten zien. Ik vond het geweldig dat Leah mij finaal uit mijn comfortzone donderde. Wat nou de Ramblas? Nee echt cultuur snuiven, het oude centrum bekijken. Genieten en snappen wat de bouwwerken van Gaudi nu echt inhouden, wat hij bedoelde met alles wat hij deed. Echt heel Barcelona zien en uiteraard genieten van super eten en Sangria :) Genieten van het gezelschap van Leah, waarom heb ik me ooit zo een zorgen gemaakt? Dit voelde gewoon zo vertrouwd, geen probleem what so ever gehad om volledig mijzelf te zijn. Heerlijk geshopt in het Desigual walhalla :) Te veel zooi gekocht maar alles staat even gaaf :)  Als we ook nog normale bedden met goede kussens hadden gehad was het weekend perfect geweest. Nu ben ik enkel een beetje heul erug moe van de korte nachten ;)

Ik heb morgen nog een flink stukje te tikken op mijn reislog, daar had ik de afgelopen dagen echt geen zin in. En ik heb besloten hier een PLOG te maken met de highlights van Barcelona, enjoy! Trouwens foto’s staan in random volgorde ;)

Barri Gótic 

Ik kan enkel de hele gotische wijk van Barcelona aanbevelen, leuke straatjes met kleine (goede) restaurants en barretjes. Overdag daar heerlijk winkelen en vooral de kerken bezoeken, mooiste wat we daar gezien hebben is zonder twijfel Santa Maria del Pi, wat een onmogelijk mooie kerk was dat!

IMAG2215

Sagrada Familia (buitenkant)

Tja de Sagrada, iedere keer weer wanneer ik bij de metro halte uitstap en dat immense bouwwerk voor mijn neus zie moet ik glimlachen. Ik vind het een hysterische kerk van buiten maar juist daardoor is ie zo onwijs mooi :) Zeker wanneer je naar de details kijkt ;)

DSC_7175

Sagrada Familia (de binnenkant)

Ja en daar was absoluut de verrassing van dit weekend. Ik ben ooit al eens met mijn broertje binnen geweest op een regenachtige dag; maar de Sagrada wanneer er zonlicht naar binnen valt. DAMN!! Heb ik ooit zo een mooi lichtspel gezien? Ik denk het niet, zo onwijs mooi! En door de audio tour horen hoe Gaudi dit alles bedoeld had, geen twijfel dit was mijn hoogtepunt van het weekend :) Overweldigend, geen andere woorden voor

Parc de Monjuïc

Dit is echt al jaren mijn hoogtepunt van Barcelona, als ik iets een mooie plek vind is dit het wel. De chaos van Placa Espanya, de fonteinen, en dan het grote bouwwerk op de heuvel. ik denk dat ik al ruim 500 foto’s van dit uitzicht heb maar deze keer stonden de fonteinen aan :) Waanzinnig!

DSC_7300

Arc de Triomf

Ok toegegeven we zijn er enkel langsgereden met de city tour (wat overigens een geweldige manier is om Barcelona te bekijken, waarom heb ik dat nooit eerder gedaan!?) maar het leverde zonder twijfel de mooiste foto van het weekend op! :)

DSC_7191

Casa Batlló

Ook zoiets wat ik nooit gedaan heb, Gaudi huizen bezoeken. Zonde zeg ik achteraf want ook Casa Batlló is zeker de moeite :) Gaaf huis, mooie vormen en dus een zeer geliefd foto object :)

Cocktailbar Tandem 

Een absolute aanrader vond Leah gisteren, ik ben van de cocktails maar zo als deze heb ik ze nog nooit gedronken. De hele setting, zo een nette tent. De bartender die met zoveel precisie (zonder kaart) de cocktails bouwt. Hier hebben we echt zitten genieten en de kosten? €17 waren samen kwijt voor 2 cocktails :)

De tapas 

Tja ik kan enkel maar eindigen met dat geweldig lekkere eten in Barcelona. De goede smaken en gewoon de hele ambiance waar je in zit te eten, nee heb de weegschaal nog niet bezocht ;)

Ja mensen bezoek Barcelona en je kan enkel stralen, kijk maar :D Wat heb ik genoten en kan niet wachten tot bezoekje nummer 10 :D

Barca here I come :)

Dag lieve volgertjes van mij, de komende dagen geen lange stukken van mijn persoontje. Nee de focus gaat van schrijven naar zon, tapas, mooie architectuur, shoppen en heel erg veel fun. Over een kleine 2.5 uur staat mijn vriendinnetje voor de deur gaan we er van tussen. Weersvoorspellingen zijn geweldig en ik heb er enorm veel zin in! Terug naar mijn tweede thuis, de enige plek ter wereld die ik al zo vaak bezocht heb :D Op naar Barcelona voor mijn negende bezoek :D En wanneer ik even wat foto’s terug kijk van de vorige keer kan ik alleen maar denken: was het maar vast 20 uur vanavond :D Tot over een klein weekje allemaal en geniet alvast van een sneakpreview, foto’s gemaakt in 2013 :D

Gesprek van coach tot pupil

Zoals jullie weten had ik van het weekend een toernooi, wat het gros niet weet is dat er een flink staartje aanhing voor mij. Ondertussen heb ik beelden van bijna al mijn partijen wat ontzettend leerzaam is om terug te kijken. Dat deed ik ook met de partij van afgelopen zaterdag want ik wilde heel graag weten waardoor ik zo liep te klooien met mijn tegenstandster. Ik voelde dat ik sterker was maar mijn aanvallen haalde te weinig uit. Echter toen ik terug zat te kijken zag ik ook de reactie van Erwin tijdens mijn partij, hij werd echt gefrustreerd en boos. Waarom!? Ik deed toch zo hard mijn best? Een automatisch gevolg is dat ik me weer een complete failure voelde en de hele handel nog veel groter opblies in mijn hoofd. Want ja…. had Erwin niet gezegd dat ik niet klaar was voor het echte werk? Was dat dan de reden dat ik zo’n lichtgewicht persoon tegenover mij kreeg? Kortom, de twijfel of ik wel geschikt ben voor het echte wedstrijd vechten: tadaaaaa ondanks mijn eerste plaats was hij er weer *zucht* Beter gezegd hoe meer ik die beelden keek hoe meer ik overstuur raakte en hoe meer ik gewoon wilde stoppen met het hele wedstrijd gebeuren op zich….Hier werd ik enkel dood ongelukkig van en voor wie deed ik het allemaal?

Dit gevoel kan met vlagen omhoog komen zetten en ik weet dat ik te hard zoek naar de acceptatie van Erwin. Waarom? Ik denk dat mijn broertje het gisteren perfect samenvatte:  ‘Jij vind het moeilijk dat Erwin rechtstreeks kritisch naar je is, evenals papa dat was en dus heb je liever contact over moeilijke zaken met Pris. Maar Joyce je zou juist met hem moeten praten momenteel! Wees eerlijk naar hem en check of je aannames kloppen’ Pfoe hij was niet de eerste die het zei maar wel degene die de vinger het meest spot on op de zere plek legde. Over moeilijke momenten praat ik idd enkel met Pris, vertrouw haar blind en in de beelden van mijn partijen val ook op dat wanneer zei wat zegt ik het zonder aarzelen doe. Maar met Erwin….. ow mensen wat vind ik dat moeilijk! Het is niet dat het aan hem ligt, in tegendeel ben dol op die man, maar iets maakt dat ik mij moeilijk geef aan kritische mannen in het algemeen. En dat is het hele punt, je moet blind vertrouwen op je coach en dat kan ik niet zolang ik niet eerlijk naar Erwin geweest ben. Damn….. Dus er zijn 2 dingen die ik uit de wereld moet helpen met een kwetsbaar gesprek, MOEILIJK! Maar toch besloot ik gisteren dat het moment toch wel daar was: tijd om eerlijk te zijn hoe moeilijk ik dat ook vond.

Uiteindelijk vertrek ik laat naar de zaal waar de training gehouden wordt, geen zin om eindeloos aan de kant te zitten gezien het feit dat mijn verkoudheid nog altijd hoogtij viert :( Ik loop de zaal binnen en gelijk is daar een plagerijtje van Erwin, dat moment gaf zo immens veel rust, moest er namelijk niet aan denken dat hij nog steeds pissig was om zaterdag en dan het gesprek aan te moeten…. Toch ben ik aan het einde van de training aan het treuzelen en ik moet even een schop onder mijn kont krijgen van de enige die weet wat ik nu wil gaan doen. Zucht… pfoe… oké ik ga al…. Ik loop op mijn hakken door de zaal waardoor mijn loopje zelfverzekerd lijkt, ik voel me echter alles behalve zelfverzekerd momenteel. Een laatste diepe zucht en dan toch maar praten. ‘Ehm senpai…. kan ik je 2.5 seconde storen, ik wil even praten over zaterdag’ Natuurlijk wil Erwin even naar mij luisteren en daar gaan we dan. ‘Ik had zelf het idee een redelijk goede partij gevochten te hebben echter toen ik de beelden terugkeek, te zien dat je zo getergd misschien zelfs wel boos was…… ik vond dat zo moeilijk en shocking. Ik snap ergens wel dat ik mijn tegenstandster direct had moeten overrulen en ik had op voorhand ook al gedacht aan alles wat ik wilde doen in de partij, maar het kwam er gewoon niet uit en dat is zo verschrikkelijk frustrerend. Ik weet wat ik kan maar ik merk ook dat ik sinds het toernooi zonder tegenstander voor mij verkramp’ ‘En wat is daar de reden van?’ En dan val ik even stil want zeggen dat hij niet tevreden is enzo… dat is makkelijk, maar vertellen dat ik het gevoel heb dat hij niet in mij geloofd…. pure hel.

‘Dat toernooi was een harde klap voor mij, ik dacht dat ik echt al heel veel verder was. Paar leuke toernooien gedraaid en dan horen dat sensai (Pris red.) denkt dat ik de gevorderde partijen aan kan en jij denkt van niet. Dat was even een harde klap in mijn gezicht, voelde alsof je niet in mij geloofde en dat speelt mij nu parten’ ‘Je moet zo zien Joyce dat de stap van de beginners naar gevorderden een lastige is voor volwassenen. Die stap is echt heel groot. Ik kan je nu op zo een toernooi neerzetten en dan ga je doen wat je nu ook doet, in je partij laat je je dekking zakken. Heb je ooit een echte goede hoge trap moeten incasseren?’ Ik schud mijn hoofd, nee dat is mij nog nooit gebeurt. ‘Wanneer je bij de gevorderden je dekking laat zakken lig je binnen no time knock-out en dan vecht je nooit meer. Dat wil ik voorkomen en die weg is lang en frustrerend dat snap ik’ ‘Maar hoe kan ik hier aan werken dan? Ik bedoel wat had ik zaterdag bijvoorbeeld dan anders moeten doen?’ ‘Ja zaterdag was een iets ander verhaal, je was gewoon niet in focus, de hele dag niet. En dan sta je vlak voor je partij aan de rand van de mat ook nog half te dansen, dan is je focus helemaal verdwenen. Ik zag het al aankomen en inderdaad ze kon je verrassen met die eerste trap waardoor je al zeker 30 seconden van de 2 minuten achter de feiten aan liep en dat stoort me dan. Ik weet dat je zoveel beter kan en daarom wil ik je verder helpen naar de gevorderden maar dan moet je er wel voor gaan’ Hmmm ja als hij het zo stelt, het is waar ik onderschatte alles daarom was ik zo ontspannen als wat en ik heb die spanning ergens toch nodig om goed te kunnen presteren. En daarbij was mijn warming up slecht, ging ondertussen ook nog bij Jer kijken, sprak met mijn moeder, met ouders….. nee dat is niet in focus zijn…..

Pris en mijn maatje komen er ook bij staan en dan is de grootste lading wel van het gesprek af. Toch krijgen we het er nog even over hoe moeilijk ik het vind mijzelf volledig aan Erwin te geven en reageer Pris met een geruststellende opmerking, ‘Joyce dat jezelf aan je coach geven is het moeilijkste dat er is, dat heeft tijd nodig!’ Het verhaal is meer dan duidelijk, ik moet het tijd geven en mijn tegenslagen het hoofd bieden. Wederom the story of my life: fall down 7 times get up 8….. Dat is hoe het altijd bij mij gaat. Zoals Jer het zo mooi zei: jij kiest nooit voor het geplaveide pad, nee grillige rotsen met punten kliffen dat is jouw route. En dat is waar zo gaat het heel mijn leven al en of het nou bewust is weet ik eigenlijk niet…. Laatste tip die ik meekreeg was dat ik moet stoppen mij te spiegelen aan anderen, die hebben namelijk allemaal hun eigen pad in karate. Hier werd geënt op Jer, want ja het frustreert dat het bij hem zo makkelijk lijkt te gaan….. Dat wil ik ook! Maar het is waar, mijn eigen pad, niet die van hem. Ik kom er ook wel, al duurt het misschien 2x zo lang: want ik ben letterlijk en figuurlijk een echte vechter!

It’s a quote tag :)

Zou nu in de auto naar Hamburg moeten zitten maar in plaats daarvan ben ik hoesterig en met erg weinig slaap thuis. Nodeloos te zeggen dat ik momenteel niet op mijn allerbest ben, ik baal namelijk had Sabine zo graag weer gezien. Anyways ook dit soort dagen hebben hun lichtpuntjes en dus Sammie, dank je we voor geven van deze tag. Vind hem leuk! Deze tag is door Maaike bedacht en bestaat uit 15 vragen, bij iedere vraag hoort een quote die samenhangt met de vraag. Nice :) Here we go!

The power of imagination makes us infinite – John Muir
Wat is de vreemdste droom die je ooit hebt gehad?
Vooral de gebeurtenissen na deze droom hebben hem altijd raar gemaakt. Ik droomde namelijk 2 dagen voor 11 september 2001 over een grote T-rex die stampte door de straten en gebouwen sloopte. Was een angstaanjagende droom die na de aanslagen van 11 september nooit meer uit mijn hoofd gegaan is; zo bizar.

Nothing is worth more than this day – Johann Wolfgang von Goethe
Wat was je favoriete moment van vandaag?
Het moment dat ik de keuze maakte niet eigenwijs te zijn en mij ziek te melden en dus niet naar Hamburg te reizen. Het is jammer zoals gezegd maar man wat een rust viel er gelijk over mij heen. Geen gestres meer omdat ik me niet 100% voel en omdat het zo belachelijk druk ging worden deze aankomende 8 dagen.

Success is often the result of taking a misstep in the right direction – Al Bernstein
Wat is je grootste blunder van de afgelopen tijd?
Ow hahahahaha, nou als ik vertel dat ik het voor elkaar gekregen heb mijzelf tegen de grond te trappen met een training ;) Ja dat is heel erg knap I know ;) Ik moest een switchtrap maken, dan trap je meerdere keren op normale snelheid, haal je hem terug en dan haal je vol door. Ik vind dat een heerlijke oefening maar deed hem zo fanatiek dat ik ineens mijn balans verloor en dus keihard achterover donderde, moehahahahaha charmant!

In the end, it’s not the years in your life that count. It’s the life in your years – Abraham Lincoln
Als je zelf een leeftijd mocht kiezen, hoe oud zou je dan willen zijn?
Goede vraag, ik denk dat ik deze leeftijd zou willen zijn. Door mijn levenservaring (dat klinkt heel oudbollig I know) zit ik zoveel beter in mijn vel en fysiek gaat het ook prima. Ja hoor blijf wel 34, prima leeftijd :D

Fantasy is a way of looking at life through the wrong end of a telescope, and that enables you to laugh at life’s realities – Dr. Seuss
In welk sprookje zou je mee willen spelen?
Jeetje wat een vraag mensen, ehm ik denk Jungle Book. Zo kunnen leven met wilde dieren en 1 zijn met de natuur. Vind het een mooi verhaal. Altijd gevonden ook eigenlijk :)

If one cannot enjoy reading a book over and over again, there is no use in reading it at all – Oscar Wilde
Welk boek heb je het vaakst herlezen?
Oh god daar gaat mijn reputatie moehahahahaha. Het is heel erg maar de 50 shades reeks, heb hem al 5x gelezen denk ik. Geen hoogstaande literatuur maar wat blijf ik het een fijn verhaal vinden :)

Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen
Wat zijn volgens jou onmisbare ingrediënten voor een feestje?
Mensen waar ik veel om geef, goede muziek, lekkere cocktails en lekkere hapjes :) Dat gezegd hebbende ben ik eigenlijk helemaal niet zo van de feestjes en zeker niet met grote groepen.

Sunset is still my favorite color, and rainbow is second – Mattie Stepanek
Wat is je favoriete kleur als je NIET uit de standaard kleuren mag kiezen?
Dat is een close call tussen metallic blauw (weet je wel van de verkeersborden) en voor de chemische personen onder ons, de kleur van Kaliumpermanganaat, waanzinnig! Felle en intense kleuren daar hou ik zou erg van :)

Fill your paper with the breathings of your heart – William Wordsworth
Op welk artikel dat je de afgelopen tijd hebt geschreven ben je het meest trots?
Die schreef ik echt heel kort geleden maar ik ben er echt heel trots op, gewoon omdat het zo recht uit het hart en zo typisch mij is: It’s ok being me :)

Music in the soul can be heard by the universe – Lao Tzu
Welk liedje heb je als laatst geluisterd?
Volgens mijn Spotify account was dat Martin Garrix met Forbidden Voices :D GE-WEL-DIG lekker nummer :D Ja ik luister niet enkel naar die hyper gevoelige krijg zo snel mogelijk tranen in je ogen muziek ;)

One that would have the fruit must climb the tree – Thomas Fullers
Voor welk eten mag je ‘s nachts wakker worden gemaakt?
Wakker maken voor eten? Doe maar liever niet, dat eten komt smorgens wel weer :) Maar als je mij vraagt wat ik zo goed als altijd wel zou kunnen eten dan is dat zonder twijfel sushi :D

You’re never fully dressed without a smile
Wat maakte je voor het laatst aan het (glim)lachen?
Onze tijger Grijpster :) wij hebben zo een voedsel dispenser en mevrouw wilde de lekkere brokjes hebben die ze even eruit aan het graven was moehahahaha, stom beest!

Always do what you’re afraid to do – Ralph Waldo Emerson
Wanneer stapte je voor het laatst uit je comfortzone?
Afgelopen zaterdag, iedere keer als ik voor groot publiek wedstrijden vecht doe ik dat. Zoals Jer het ooit zo mooi zei: Je kan je niet veel meer kwetsbaar opstellen dan dat je op de mat gaat staan en dat is waar. Je laat jezelf op de meest kwetsbare manier zien, vechtend tegen pijn, proberen te winnen van de storm waarin je beland. En voor iemand die altijd overal volle controle over wil hebben is dit enorm uit de comfortzone :)

Time you enjoy wasting is not wasted time – John Lennon
Als je nu een extra uur zou krijgen, wat zou je daar dan mee doen?
Als ik daarbij ook zelf zou kunnen bepalen waar ik dan ben dan zou ik in Zweden willen zijn een uur lang. Zittend op de vlaktes in de buurt van Sälka en weer helemaal tot mijzelf komen zonder enige invloed van buitenaf.

The world is a book and those who do not travel, read only one page – St. Augustine
Waar zou je ooit nog graag heen reizen?

Ow hebben jullie even? Ik ben een reis fanaat met nog een lange verlanglijst met als grootste wens Japan. Maar ook Nieuw Zeeland, Zuid Afrika en Costa Rica staan enorm hoog op mijn lijstje.

Ja fijne tag dit en ik speel hem graag door :) Ladies Sweet & Sassy, Marion en Carrie enjoy :)

De winst die niet als winst voelde

Jawel gisteren was een spannende dag voor zowel Jer als mij, de dag van onze clubkampioenschappen was aangebroken. Voor mij weer meer ervaring opdoen, voor Jer zijn eerste wedstrijd ooit. Zal eerlijk toegeven dat de ochtend niet heel gezellig was vanuit beide kanten en dat is logisch denk ik. Iedere keer wanneer je weer de mat op stapt voor wedstrijden is dat een reden voor spanning in je lijf, je leert er beter mee omgaan maar helemaal weg is het nooit. Denk dat het ook ergens een noodzakelijk kwaad is, immers je gooit jezelf open voor iets waar het gros van de mensen zo hard mogelijk voor wegrent: vechtpartijen, pijn…. ergens roept alles in mijn lijf nog altijd dat ik compleet gestoord ben dit steeds weer op te zoeken. Lees wel dat heb ik enkel tijdens wedstrijden, dat gevoel is zo anders als met trainingen. Misschien door de talloze ogen die op je gericht zijn, misschien door het gevoel te MOETEN presteren. Ik zou het niet weten maar het feit ligt daar, iedere wedstrijd weer zorgt voor (een niet geheel onplezierige moet ik toegeven) spanning in mijn lijf.

Na een halve aanvaring vertrekken Jer en ik hongerig richting de zaal. Zeker ik was aangekomen de afgelopen weken, tja emoties en feestdagen, een dodelijke combinatie voor mijn gewicht en dus was ik ruim 5 kilo zwaarder dan dat ik me opgegeven had, 1.5 kilo zwaarder dan ik op mijn lichtst was. Aangekomen in de zaal moeten we ons inschrijven en krijgen we een heus rugnummer, VET! Ik mag gaan vechten met nummer 012, Jer met 019 op zijn rug. Op naar de weging en daar blijkt dat de honger niet helemaal voor niets geweest is, ik heb er in 4 dagen toch nog een kilo vanaf weten te krijgen. Nee niet op gewicht dus maar wel beter dan dat het was ;) Snel pak aan met rugnummer erop getaped en dan richting de zaal om snel mogelijk iets te eten :) En dan begint voor mij het leukste van zo een dag, het karatewereldje is niet onwijs groot en als je zoals ik graag praat en spontaan bent dan heb je al vrij snel leuke contacten. En wanneer je die hebt is het vooral heel erg leuk iedereen weer te zien en zo spendeerde ik dan ook de eerste 2 uren van de dag: gezellig pratend met alles en iedereen maar met een licht weeïg gevoel in mijn maag. Ook houd ik veel Jer in de gaten die zich voor alles en iedereen afsluit en bij hoog en laag beweerd NIET nerveus te zijn. Het oogt zo anders allemaal maar goed het lijkt me zinloos daar nou ruzie om te gaan schoppen op zo een dag ;)

Dan ineens wordt er omgeroepen dat de partij van Jer en van mij flink naar voren gehaald worden. SHIT!! In haast bel ik mijn moeder en ga dan maar als een razende opwarmen. Ondertussen gaat mijn telefoon weer, moeders dat de weg afgesloten is.. Jahaaa mam dat weet ik! Ongeduldig leg ik de route uit, knal weer oortjes in en ga weer door met mijn warming up. Ik onderbreek mijn routine om te kijken naar Jer zijn eerste wedstrijd tegen een redelijk gevorderde vechter. De wedstrijd waarvan hij vooraf zei dat helemaal in zijn hoofd had hoe hij deze wilde gaan vechten. Mijn liefste kwam er gisteren ook achter dat alles in je hoofd heel erg leuk is maar dat het onwijs moeilijk is dat toe te passen in de wedstrijd. Maar die ow zo getalenteerde vent van mij, die dat zelf niet inziet, deed het zo netjes. Gewoon een eerste plaats en damn wat ben ik trots op mijn mannetje! Niet gek veel later staat mijn moeder gewoon in het gebied waar enkel de vechters mogen komen, moehahaha ow die moeder van mij, LOVE her :D Ik stuur haar en haar vent weer terug naar de tribunes en dan is het al tijd om zelf de mat op te gaan. Mijn gevoel? Ik weet het eigenlijk niet zo goed, ergens baal ik dat ik een 10-de kyu graad zonder enige wedstrijd ervaring die ook nog eens 12 (achteraf gezien 16) kilo lichter is als ik. Onderschatting ligt zwaar op de loer en de supporters die roepen dat ik dit klusje hoe dan ook ga klaren maken dat gevoel niet heel veel minder. Tegelijk is er intens veel spanning in mijn lijf die toeneemt terwijl ik samen met Erwin naar de mat loop. Waarom ik zo nerveus ben? Ik weet het niet, geloof dat het gevoel er altijd geweest is voor iedere wedstrijd weer, het gevoel dat je ieder moment zwaar over je nek kan gaan….. BAH!

Het is nog even wachten en dan sta je daar weer op de lege vlakte met al die mensen om je heen. Als wit word ik als eerste naar het midden geroepen, mijn tegenstandster volgt niet veel later. We buigen 3 maal en gaan dan klaar staan voor het gevecht. Ik besluit af te wachten omdat haar helemaal niet ken en wil weten wat ze kan. Hoe groot is mijn verrassing als ze met een perfect geplaatste trap naar mijn buik begint, damn he! Wauw. Ok ik moet me even herpakken maar ik merk dat ik moeite heb mijn normale spel te maken. Ik stoot te hoog wat mij mijn eerste officiële waarschuwing ooit oplevert… ik weet het ben niet handig bezig. Ik had in mijn hoofd wat ik wilde gaan doen maar het kwam er gewoon niet uit. Waarom sta ik zo te vechten met deze dame? Het duurt tot de laatste 30 seconden en dan lukt het mij te doen wat ik moet doen, kopje om en haar vol naar achteren werken. Het zal helpen dat ze echt helemaal kapot was en mijn conditie goed is ondertussen. Ik zie Jer al juichen voordat de daadwerkelijke uitslag gedeeld word door de scheidsrechters dus het zal wel goed zitten. En idd ik pak de partij maar moet Erwin ook gelijk geven dat ik niet in mijn eigen spel zat, dat merkte ik zelf ook heel sterk. Wat dan weer zo grappig is, is dat de mensen allemaal naar mij toe komen: ‘Goede partij Joyce!’ ‘Goed gevochten Joyce!’ En ik? Ik ben vooral heel erg moe en knal voor de verandering een astma aanval in, jezus ik bleef maar hoesten tot in eindelijk buiten stond, toen knapte ik weer een beetje op.

Dus ja ik pakte de eerste plaats gisteren maar ik weet niet, voel me niet tevreden.(nadat ik een filmpje heb gezien ietsje meer tevreden red.) Ergens fluistert er een stemmetje; is dat omdat je misschien toch de bevestiging wil hebben dat het wel goed ging? Wellicht is dat het, maar ik weet gewoon dat ik zoveel meer kan dan dit. Het was echt knetter frustrerend dat het er niet zo uitkwam als dat ik wilde. Ik denk dat ik voornamelijk tegen mijzelf vecht met dit soort wedstrijden (hmmm met de techniek in deze sport in het algemeen denk ik zelfs hahaha ;) ), ik weet wat er allemaal inzit maar het komt er gewoon niet uit zoals ik het zelf graag zou willen. Des al niet te min pak ik deze ervaring ook weer mee en ik weet gewoon zeker dat er een dag gaat komen dat ik wel compleet tevreden ben. Fall down 7 times, get up 8: blijkbaar moet is het mijn manier in deze sport, overal veel moeite voor doen, blijven knokken en in mezelf blijven geloven. Maar vooral keihard blijven genieten want geloof me, genoten heb ik deze dag!

It’s ok being me :)

Ik zou vandaag een tag invullen maar er is een besef wat al een paar dagen door mijn hoofd zoemt en ik wil er heel graag over schrijven :) (momenteel is het vooral een zwerm van losse woorden door mijn hoofd dus ik hoop dat er iets zinnigs uitkomt aan het einde haha)

Het is by far het meest besproken onderwerp van mijn 2 jaar durende therapie geweest: de immense afkeer die ik naar mijzelf had. Ik probeer wel een terug te denken of ik nou altijd zo een last van zelfafwijzing heb gehad en ik denk dat het vooral gegroeid is in mijn school periode. Alles wat ik ben, ik werd er intens mee gepest en niet eventjes…. nee van groep 5 tot de 4-de klas Mavo: 7 jaar lang dus. En iedere dag groeide weer een stukje het besef idd niets waard te zijn zoals ik toen was; stil, verlegen, teruggetrokken, dacht over alles na, had mijn fantasie wereld om mij overeind te houden, verloor mijzelf altijd in muziek en schreef graag. In die jaren groeide de overtuiging dat het alle eigenschappen zijn die ‘de kansloze zieltjes van de samenleving’ hebben. Want de mensen die wel het aanzien hadden op school waren degene met de grote bekken en die door niets of niemand geraakt werden. En dus was de oplossing simpel: ik zwoor mijzelf te veranderen voordat ik naar het MBO ging, ik zou populair worden!

En mijn aanpak werkte, die werkte buitengewoon goed zelfs. Het eerste jaar, ik was DE populaire meid van de klas; aanspraak van alles en iedereen en ik versierde de 2 mooiste mannen van de klas op respectievelijk het introductiekamp en het klassenfeest. Alles wat ik altijd gewild had maar ik voelde me ergens nog leger dan daarvoor. Toch heb ik de act jaren vol gehouden, jaren lang mijzelf voordoen als die extraverte zelfverzekerde bitch. Graag het hoogste woord hebbend en overdreven vrolijk doen. Het gaf mij amper voldoening maar mensen accepteerde mij eindelijk en daar was het mij volledig om te doen. Van 1997 tot 2005 leefde ik op deze manier en toen werd Damian mijn manager. Hoe meer mijn immense crush voor hem luwt, hoe meer ik enkel maar bewondering voor zijn opmerkzaamheid kan hebben. Je moet het maar zien dat je geen stoere dame voor je neus hebt maar een dodelijk onzekere 24-jarige met een immense haat naar zichzelf. Damian zal altijd de eerste blijven die mij zei dat ik goed was zoals ik ben, een opmerking die mij toen enkel keihard raakte omdat ik niet wist wat ik ermee aanmoest. Maar ik weet heel erg zeker dat deze specifieke opmerking de start is geweest van mijn 10 jaar durende verandering. Van de verandering terug naar de echte ik.

Het is een heftige reis geweest, schitterende momenten die afgewisseld werden met de grootste terugvallen en daarmee gepaard heel erg veel tranen. Steeds weer een stapje verder komen en dan toch weer afglijden door je onzekerheid. Zou het echt zo zijn dat ik gewoon compleet mijzelf MAG en KAN zijn? Het klonk bijna ongeloofwaardig….. Want er zijn altijd aspecten aan mijzelf geweest die ik verafschuwde. Waar ik mij hoe dan ook voor schaamde en waar ik mij schuldig over voelde. Maar ook die kant ben ik meer en meer gaan laten zien naar mensen: ja ik ben een ramp met geld, ja ik heb last van eetbuien als ik mij klote voel, ja ik heb ontzettend snel warme diepgaande gevoelens voor mensen, ja ik ben ontzettend emotioneel en ja ben bi-schierig waardoor ik ook echt wel flink geraakt worden door vrouwen. En met name het laatste is altijd mijn grootste geheim geweest, naar alles en iedereen. Kom op he, al 16 jaar (zo goed als ;) ) een relatie hebben, dan kan dit gevoel niet. En bi zijn….. hoe kansloos wil je hem hebben? Iedere keer bij dat besef had ik weer mijn bewijs: zie je wel ik ben zoooo kansloos! En dan donderde ik weer een gat in en volgde er tig emotionele blogs.

En van de week gleed ik weer heel erg ver weg totdat ik besloot niet meer weg te lopen van die kant in mij. Omdat ik voorzichtig aan steeds meer mensen ben gaan vertellen hoe diep Roxane echt gezeten heeft durfde ik het nu ook aan over mijn verlangens te praten tegen Jer. Iets wat ik nooit heb willen doen, bang hem te kwetsen met iets aan mijzelf wat ik zo intens haat. Bang voor een woeste, misschien wel neerbuigende reactie…. En normaal is dat altijd een reden geweest om mijn mond te houden maar van de week was daar ineens de gedachte: ik wil in mijn relatie volledig mijzelf kunnen zijn en kunnen laten zien, compleet met al mijn onmogelijkheden. En wanneer Jer deze niet kan of wil accepteren dan zijn wij niet de juiste personen voor elkaar. Jawel lieve lezers, ineens was daar het punt dat ik mijzelf met al mijn stomme idiote kansloze dingen kon omarmen. Die dingen zijn namelijk niet stom en kansloos, die dingen maken mij wie ik ben. En ik wil nooit meer doen alsof ik een ander ben. Weten jullie waarom? Omdat de persoon die ik ben uniek is en ik nu kan zeggen dat oprecht met heel mijn hart van HAAR houd, meer dan van wie dan ook! (EINDELIJK! heb soms gedacht nooit op dit punt te komen :) ) En Jer zijn reactie? Hij wijst die kant minder hard in mij af dan ikzelf altijd deed, heel bijzonder ;)

Moment1

[Tag] The domestic goddess

Kreeg ter plekke een lachstuip toen ik zag dat Marion mij genomineerd had voor deze tag want ik al heel eerlijk zijn: ik ben alles behalve een perfect housewife. Ik denk dat het gross van de dames zal zeggen: Hoe kan je zo leven Joyce? Nou dat kan prima hoor, heb gewoon 30000 andere bezigheden die ik vele malen belangrijker vind dan een perfect schoon huis. Maar goed jullie zullen wel snappen wat ik bedoel na het invullen, here we go! :D

DE WAS
In de droger of aan de waslijn?
Wisselend, over het algemeen gebruiken wij het wasrek dan wel de deurposten in onze slaapkamer (daar hangen met name de karatepakken te drogen ;) ) maar wanneer ik snel iets droog wil hebben dan gooi ik het in de droger. Met name de handdoeken en de sokken. Ja want ik wil wel zachte handdoekjes hebben hoor :) Helaas denkt Jer er niet altijd hetzelfde over en hebben we nog wel eens van die keiharde handdoeken die bijna kunnen staan, bah!

Sorteren of alles bij elkaar?
Wij sorteren tussen bont en wit, doodsimpele reden is wederom onze sport. Die pakken moeten smetteloos wit zijn en die wassen we vaak ook iets heter als de rest met speciaal wit wasmiddel. (Ja Marion dat maakt wel degelijk wat uit want er zitten dingetjes in die wit reflecteren ;) )

Eén soort wasmiddel of verschillende soorten?
Verschillende soorten van 1 merk; ik heb kleur en ik heb wit wasmiddel zoals gezegd. Beiden van Robijn want die vind ik echt super lekker ruiken ;)

Eén wasdag of elke dag een wasje?
Twee wasdagen; wij wassen altijd in het weekend. Met uitzondering van, daar gaan we weer onze mooie witte pakjes hahaha.

Kleding strijken: ja of nee?
Ja ik strijk wel maar maak er niet zo een hele strijk avond van, nee een enkel kledingstuk wat ik wil dragen op dat moment. Aangezien ik ontzettend laks ben met de was opvouwen is dat ook de slimste optie denk ik ;)

KOKEN
Makkelijk of culinair?
Wisselend, ik ben dol op koken en Jer sinds een paar jaar ook. Hebben we weinig tijd dan koken we ‘makkelijk’ (lees veel groenten en een stukje vlees met rijst of quinoa) maar soms hebben we echt zin even uitgebreid te koken en dan halen we echt alles uit de kast :)

Weekboodschappen of meerdere keren per week?
Zaterdag is een chaos vanwege het feit dat ik dan de boodschappen haal, gezellig samen met mijn mams even rondje supermarkt en markt :) Dat wil niet zeggen dat ik verder niet meer in de winkel kom, soms heb ik toch nog andere dingen nodig, lijstje zou misschien wel handig zijn ;)

Vaak hetzelfde per week of veel nieuwe dingen proberen?
Veel nieuwe dingen proberen gaat ver, maar we proberen wel eens andere recepten ja :) Vind ik altijd wel leuk en daarbij gaat steeds hetzelfde mij echt tegen staan.

Eten bewaren of weggooien?
Ik beken schuldig wij gooien echt te veel weg, ik plan niet en dus koop ik vaak te veel. En daarbij wil het meer dan eens voorkomen dat we toch ineens uit eten gaan….. Dat moet eigenlijk veranderen maar zie dat niet zo 123 gebeuren als ik heel eerlijk ben ;)

Aan tafel eten of op de bank?.
We aten altijd op de bank maar sinds 4 jaar hebben we een eettafel en vind ik het veel fijner daar te eten. Is ook even een momentje dat je echt met elkaar kan praten over de dag die voorbij is, heerlijk!

POETSEN
Stofzuiger of swiffer?
Ik vervloek dat ding maar noodzakelijk: stofzuiger. Iets met niet nadenken over de kleur banken met 3 katten in huis. En nee ik ben heel eerlijk ik stofzuig echt niet iedere dag. Heb wel wat beters te doen. 1 keer in de week zorg ik dat alles weer haar vrij is en zie hier ook de reden dat ik altijd in huispakken rondloop. Daarmee boeit het me totaal niet dat er haar op blijft zitten ;)

Kant-en-klare natte doekjes of zelf een sopje maken?
Kant en klaar, ideaal!

Zelf ramen lappen of door de glazenwasser laten doen?
Ehm…….. ehm…….. als ik zeg dat de ramen aan de buitenkant nog nooit gewassen zijn sinds we hier wonen…… ;) Je kan er onmogelijk bij en eerlijk gezegd stoort het mij niet en mijn liefste al helemaal niet ;) Ja daar zijn wij heul erug laks in ;)

OVERIG
Iedere ochtend je bed opmaken of laten voor wat het is?
Bed opmaken?? Was dat?? Nope dat doe ik nooit hahahahaha

Met de hand afwassen of de vaatwasser?
Godzijdank hebben we een vaatwasser want ik HAAT de afwas. Echter het probleem verplaatst zich nu want het in en uitruimen van dat kreng vind ik ook dikke ellende. Gevolg? De afwas staat alsnog op het aanrecht moehahahahaha ;)

Een opgeruimd of rommelig huis?
Sinds wij de nieuwe meubelen hebben oogt het een eind opgeruimder. Maar praat met Jer en hij al zeggen dat ik de grootste rommelmaker ooit ben en dat is waar. Er is altijd een spoor door het huis te vinden waar ik geweest ben. Ik vind dat er in een huis geleefd wordt en dat mag je best zien. Daardoor is het bij ons vaak rommelig totdat Jer het zat is (met name de keuken) of ikzelf (en dan wordt er even overal grondig gepoetst hahaha)

Wie doet het huishouden: jij of partner?
We doen het beiden, met her en der wat eigen taken. Boodschappen en was opvouwen (als ik er zin in heb!) zijn mijn standaard taken, Jer brengt altijd de vuilniszakken weg. En verder doen we de dingen gewoon als het uitkomt ;)

Ach het valt eigenlijk nog wel mee, deze vragen zijn goed te beantwoorden zonder over te komen als een compleet zwijn moehahahahahaha. En nu mag ik iemand taggen en die keuze is makkelijk, LJ ik ben enorm nieuwsgierig hoe jullie dat doen :)