Zo kwetsbaar….

Wanneer je zo een immense stap maakt dan verwacht je van zijn levensdagen niet meer dat er nog een avond gaat volgen zoals die van gisteren. Hij kwam onverwacht en was wreed pijnlijk… het heeft me ook uren gekost om in te zien dat ik niet een immense terugval had maar dat ik nu een belangrijke stap voorwaarts gemaakt heb. Want trust me zo voelde hij gisteren totaal niet…

Om dit verhaal te kunnen uitleggen moet ik een stukje delen waar ik misschien 1 keer heel basaal over geschreven heb. Het moment dat ik het gevoel heb dat iemand weg stapt, is het moment dat er een letterlijk een monster in mij wakker gemaakt wordt. De emoties die bij mij los komen zetten zijn zó pijnlijk dat de enige respons die mij er doorheen trok (jaren) het ombuigen van de pijn naar woede is geweest. Op zo een moment hels worden en er alles aan doen om de focus weer op mijzelf te krijgen. De aandacht weer af te dwingen en lukt dat niet dan de ander te ‘straffen’: jawel de volledige dynamiek van mijn pa die ik zo ontiegelijk erg vervloek. In 2013 door de situatie met Roxane werd ik me er van bewust dat ik het gedrag even hard kan hebben en sinds die tijd drukte ik die reactie (als hij omhoog kwam) altijd zo hard mogelijk weg. Beter gezegd die hele manier van reageren leek weg te zijn de laatste maanden :D THANK GOD!! Ja hoe een shock is het dan gisteren te moeten ervaren dat deze kant, ondanks dat je het écht niet meer wil er toch nog onwijs sterk kan zijn….

Het is ergens tegen half 10 wanneer ik Lé een super fijne dag toewens en de chat dicht donder. Ik weet dat er een dag met weinig interactie gaat zijn aangezien zij met een wederzijdse vriendin op pad gaat. En de eerste paar uren merk ik dat het toch wel weer een keertje goed is om mijn focus vol op het werk te hebben. Ik verzet bergen werk maar gaande de tijd komt er een soort onrust naar boven zetten. Ik blijf mijn telefoon checken… zo zinvol ahum… en iedere keer dat er geen enkele notificatie is word ik rustelozer. Het besef landt aardig dat ik ondertussen de chat zo een fijne gewoonte vind, het is een geweldige uitlaatklep voor mij. Ja dat was ie toen met Roxane ook… Roxane…. Jemig waar komt die ineens weer vandaan? De gedachte aan Roxane sneert pijnlijk door mijn hart en ik blok de gedachten gelijk af… No way… die kant gaan we mooi niet op! Tijdens de pauze neemt het rotgevoel weer af, ik praat met de gasten om me heen en geniet van het zonnetje. Weer ontspannen en vrolijk ga ik achter mijn bureau zitten en zowaar hoor ik de notificatie van de chat aanspringen. De dames hebben een groepschat aangemaakt en vragen of ik de volgende keer ook mee ga :)

In het begin van de chat ben ik enthousiast maar dan komen er foto’s en groeit het gevoel… oef hier sta ik buiten. Ik zucht een keer diep, praat op mezelf in dat dát niets zegt over de verstandhouding die ik zeker met Lé heb, die zit meer dan goed…. Maar toch…. Ik voel me wankelen en ik ben daarom zo blij dat Lé me buiten de groepschat aanspreekt. Ik denk dat ze aan mijn antwoorden in andere chat merkt dat ik het toch wel lastig heb. Het gesprekje 1 op 1 is prettig en ik kalmeer weer iets. Daarbij is het voor mij tijd om naar huis te vertrekken want ik heb een avondje wellness met mams op de planning staan. Ik rijd naar huis en zie dan berichtjes over lol tussen de 2 ladies op twitter. Ik reageer er lacherig op maar de leegte begint me echt te overspoelen.. Dit doet écht zeer…. En waarom? Het slaat nergens op! Ik wil niet dat mensen het alleenrecht eisen wanneer ze met mij omgaan, hoe kan ik dan in GODSNAAM dat nu zelf doen!? Ik maan mijn gedachten tot stilte wat lukt, maar de leegte is mijn lichaam in geknald, voel me zo klote….. Zodra ik dan ook het welness center in wandel knal ik mijn telefoon helemaal uit. Niet meer denken, afstand, ontspanning please!

De avond is heerlijk, echt genoten met mijn mamsie :) Ik zet de telefoon weer aan en ja dan is er geen verbergen meer aan. Ik zie hoe een fijne dag die twee toppers gehad hebben en natuurlijk ben ik daar blij om en gun ik ze dat van harte (rationeel) Maar jezus man… dat gevoel…. het deed fysiek pijn, letterlijk. De steken door mijn hart…. die eenmaal thuis hun hoogtepunt vonden. De afleiding van mamsie weg, de duisternis van de slaapkamer… Ik lees wat, sluit mijn ogen en zowaar val half in slaap totdat er een soort alarm in de binnentuin klinkt: wakker…. En dan gaat het fout, ik kan mijn ratio niet meer vasthouden en ik voel de woede, de onmacht zijn weg naar mij vinden. Ik ben boos en waarom!? HET SLAAT NERGENS OP!! maar het is exact wat ik voel, woede in combinatie met ontzettend veel verdriet. En die wordt erger wanneer ik op Twitter gooi dat ik niet kan slapen en Lé in eerste instantie niet reageert terwijl ze wel online is. Oké zoek het dan maar uit…. dan is het klaar vanuit mij! Snap dan dat ik je nodig heb nu….. En letterlijk nog geen 2 minuten later springt de chat aan, Lé die een losse opmerking maakt. En dat is nou net wat ik even niet kan hebben omdat ik zo stuk zit. Maar het gesprek komt uiteindelijk tot de kern en al snel rollen er tranen over mijn wangen.

Dat is totdat de deur van de slaapkamer open gaat en Jer binnenkomt. Er maar 1 ding wat ik wil, dat die verrotte leegte verdwijnt want dat heeft de chat met Lé nog niet voor elkaar gekregen. Jer gaat naast mij liggen en slaat zijn armen om mij heen en ik land. Voel me rustiger worden waardoor nu het schuldgevoel en de frustratie richting mijzelf naar boven knallen. Toch besluit ik wanneer Jer nog even naar beneden gaat om Lé eerlijk te vertellen over mijn gedachten deze avond. En shocking er is nog begrip ook…. We praten tot kwart voor 1 en dan is mijn batterij van de tablet leeg. Ik ga slapen met een weer war van gevoelens in mij. Ik ben ergens zo gefrustreerd… hoeveel is er veranderd als dit gevoel nog altijd omhoog komt zetten? Het is zo verschrikkelijk onterecht dat ik me zo voel…… ik wil mensen niets misgunnen…. De nacht is kort en ik word moe wakker. En wanneer ik Lé deze ochtend spreek begint het besef te landen…. Ja de avond was verdomde heftig maar dit is oude pijn die er JAREN gezeten heeft. Dit was de eerste keer dat ik er vol doorheen ging zonder dat ik de verstandhouding liet klappen. Dat ik Lé weer toe kon laten, haar kon toevertrouwen wat ik voelde terwijl ik het zelf ook niet wil… Wauw hoe een stap is dat!?

De afgelopen weken zijn al non stop een aaneenschakeling van dit soort doorbraken en dus kan ik het alleen maar helemaal eens zijn met Maaike die vanmorgen zei: ‘Dat jij en Lé zulke goede vriendinnen zijn geworden is geweldig voor jullie beiden, jullie helpen elkaar’ en weten jullie, dat is zo verschrikkelijk waar! Ben er zelf ook dolblij mee, weer een stap verder…. Weer een stap dichterbij voorgoed afrekenen met die helse pijn van vroeger<3

Vaarwel veilige uitvlucht….

Ik heb het bloggen heel bewust een week compleet losgelaten. Want jemig wat een week is dit geweest. Ik zeg zonder twijfel dat deze week lood en loodzwaar is geweest. Maar dat ik er zoveel sterker uitgekomen ben, niet in de laatste plaats doordat ik zoveel steun heb gehad hier doorheen te gaan. Carrie die me vrijdag nog gezien heeft zal het beamen, het gaat meer dan goed met mij. Ik straal :D Maar ik moest echt even door de zure appel heen. Gaat geen korte blog worden maar zo een doorbraak verdiend echt de woorden.

Een week geleden ergens tegen een uurtje of 10 stonden daar ineens de woorden die ik zelf niet eens in de mond had durven nemen. Die de vloer onder mij wegvaagde en die mij deden realiseren… Fuck gewoon weer!! Ow ja Bie hij was spot on… meer dan spot on.

Ik zit hier ook twijfelend te denken, euh, Zou Joyce verliefd zijn? Mijn hart bonst in elk geval niet zo snel bij gewone vriendschap. Ik hou even mijn hart vast

Ik staar naar de tekst… mijn hart slaat als een bezetene.. Ik switch terug naar mijn chat window met Lé en ik twijfel. Zal ik de bom laten vallen? Als er iets is wat ik mijzelf gezworen heb, is dat ik nu ondertussen sterk genoeg ben om alles open te houden. Ik weet ondertussen wat het effect is wanneer ik mijn mond hou en mijn gedachten met mij aan de wandel gaan… Maar dit delen betekend ook toegeven aan mijzelf dat de minste geringste blijk van acceptatie dit met mij blijft doen.. Het voelt als falen, ik wil dit niet meer! Hartslag nog sneller….

Het lijkt alsof het gesprek tot stilstand komt, mijn zinnen zijn in 1 klap haperend en traag maar ze zijn er wel. Ergens weet ik gewoon zeker dat ik dit niet alleen voel, dit zit er van 2 kanten. Nog heel erg veel enger! Maar ik wil dit bespreekbaar maken…. De roze olifant in de kamer benoemen. Wat hebben we er aan als we niets zeggen geeft het enkel veel spanning, zeker vanuit mij. Manage expectations, wees eerlijk Joyce. Ik besluit de reactie van Bie te kopiëren nadat ik zeg dat de reacties op mijn blog nu beginnen te komen. Hoe eng ik dit ook vind nu spring ik in het diepe. De reactie bevestigd wat ik al dacht, jawel ik ben niet de enige…. FUCK ok…. Dit is gaat echt een chaos worden…. Ik knal gelijk de stress modus in, alles giert op orkaankracht door me heen. Ow mijn god wat gaan we nu doen? En dan slaat het besef me ineens lam, we staan zo weer tegenover elkaar. Ik ben bijna in staat thuis te blijven echt waar. Dan maar niet trainen, mensen gaan dit aan mij zien. Mensen gaan hier iets van vinden… En wie zijn er de dupe? Ja Jer en haar mannetje…. Dat kan gewoon echt niet, dit verdienen ze niet. En dan stelt Lé voor om voor de deur van de sportschool op elkaar te wachten, het weerzien zonder de rest. Ja dat trek ik wel, hoop ik…. Ik heb het nog altijd ijskoud, mijn hart raced als een bezetene, hyper ventileer half en zit te trillen. Toch knal ik mijn witte pakje aan en stap met zonnebril op de auto in. Gewoon gaan, klaar.

Ik ga bewust wat later weg, heb geen zin de eerste te zijn die aankomt. Weet hoe dat gaat, mensen komen aan; ‘Waarom sta je nog buiten Joyce?’ Dat is het hele punt he? Ik ben zo open over alles en ineens voelt het alsof ik dat niet meer kan zijn…. En dat stoort me enorm, want idd Lé zegt het ook al, we doen echt niets fout. Het is zo waar maar ergens is de angst voor veroordeling rete sterk, voor afwijzing, voor onbegrip… Het is dan ook fijn dat ik als tweede aankom, dat Lé met een andere moeder staat te praten, oef even een rustpunt in deze chaos. Ik sta echt te kloten met parkeren, moet wel 5x steken en rij steeds de stoeprand op…. Gaat lekker! Het is een hels gevecht van binnen, alles zegt vluchten wanneer ik uitstap en Lé mijn kant op komt. FUCK IK KAN DIT NIET! Ik druk het gevoel weg en geef haar een knuffel, de knuffel met enorm veel gevoel, mijn hemel. Heb ik ooit zo sterk de emoties van een ander gevoeld, denk het niet…. Het overspoeld me…. Compleet. Ik geef haar een kus op de wang, ik weet dat ik nou eenmaal niet de persoon ben die het gevoel even simpel deelt met de ander. Hoop dat dit kleine gebaar laat merken wat het ook met mij doet… Veel, heel erg veel. Misschien is het daarom ook wel dat ik heel even mijn zonnebril optil, mijn veilige muur verwijder. Ik glimlach, het is echt goed meis, geloof me. En hierna ben ik kalm, de spanning verdwijnt uit mijn lijf. Het is goed, ik ga me hier niet meer schuldig om voelen beloof ik mezelf nu. Ik geef gewoon veel om haar, niets meer niets minder. En een stap verder, no way die gaat er niet komen gezien onze beide partners, die staan zonder twijfel op nummer 1, zoals altijd.

Na dit intense moment volgt ruim 24 uur waarin we veel contact hebben. We chatten veel met elkaar om deze situatie inzichtelijk te krijgen. Om te bepalen hoe nu verder. Ik geef toe dat ik geniet van dit gevoel, de acceptatie en wereldschokkend voor mij de openheid in de hele situatie, dat vind ik denk ik nog het fijnste van alles. Ik hoef niet te gissen naar de andere kant, nee die is gewoon overduidelijk. Het kantelpunt is er maandagavond laat nadat ik op twitter gedeeld heb dat er onverwacht ineens weer interactie met Leah was. En de reactie van Lé was intens… waar ik enorm van schrok. Ja linksom of rechtsom, ik geef enorm veel om Leah, die zit zo diep daar komt iemand niet even 123 aan. Ik zeg via de chat enkel het woordje RELAX! maar de volgende ochtend blijkt dat die woorden niet opgeleverd hebben wat ik zou willen. Ik ga het lab op, neem mijn laptop mee en ga om half 8 in de ochtend het gesprek met Lé aan. Ik denk veel tijdens het chatten en vooral het woordje TE blijft terug komen. Het gaat allemaal TE diep, het gaat TE snel en het is TE intens…. Ik denk terug aan Willem… Als iets TE is Joyce handel je vaak uit emotie, uit je stoornis zoals je het zelf graag noemt. Ik benoem een eerste keer deze gedachte maar pas de tweede keer komt hij bij Lé aan.

Ik vraag me zelfs af of dit gevoel nu echt is of dat ik puur handel uit het gevoel geaccepteerd te worden. Denk eerlijk gezegd het laatste…..

Lé vraagt me het uit te leggen en terwijl ik aan het tikken ben denk ik ineens KABAM… ik handel écht puur uit het gevoel van acceptatie…. Wederom knalt de paniek omhoog… Oh shit… zij voelt meer…. wat nu!? Wil haar niet kwetsen…. Gelukkig is er al snel de geruststelling… jemig… heb ik ooit in mijn leven iemand gevonden die zo hetzelfde reageert als ik? Zo gelijkwaardig dat zelfs deze respons overeenkomstig is, hoe is het mogelijk!? Het besef land bij ons alle 2, die vlinders… het is fake… een echte illusie. Maar wat wij dan wel hebben? Schiet mij maar lek, ik ben het redelijk kwijt. Lé wil face 2 face afspreken en dus besluit ik woensdag vanuit mijn werk naar haar huis te vertrekken. We maken een lange wandeling en gaan uiteindelijk midden in de polder ergens zitten. We praten nu écht met elkaar, proberen elkaar echt te snappen. En dat is intens maar wel heel erg fijn én op de juiste gronden voor een keer :D Uiteindelijk komen we weer bij haar thuis en hangen we samen op de bank, ik sla mijn arm om haar heen en zo zitten we eigenlijk alleen maar. Het doet me ergens terugdenken aan vroeger, aan de tijd dat Tristan en ik nog zo een intense vriendschap hadden. Hij is de enige geweest met wie ik zo een band ooit deelde, daarna heb ik het onbewust denk ik afgeblokt of zo.

Dat besef maakt me ergens al heel erg wankel, verdrietig, leeg.. Ik geniet van het moment maar tegelijk is het knokken voor mij niet te knakken. De avond / nacht en de donderdag die volgen zijn zwaar. Ergens ben ik nog steeds heel happy om alles wat we nu bereikt hebben: van een utopie naar echtheid. Maar aan de andere kant voel ik me leeg. Het besef is keihard mijn hoofd in gerold dat ik jaren…. van 1994 tot nu…. enkel in een droom geleefd heb. Verstandhoudingen onmogelijk gemaakt heb; want ook dat besef heb ik door Lé gekregen. Hoe moeilijk geef ik mij echt? Het wantrouwen is gigantisch… dan is het zoveel simpeler om de lat voor de ander ten eerste zo hoog te leggen dat deze nooit bereikt wordt en ten tweede voor jezelf een droomwereld te creëren om de eenzaamheid te ontvluchten. De eenzaamheid die ik zo erg voel in het echte leven. Want de realiteit is, op Jer na hecht ik me gewoon niet aan mensen. Dat besef is alles overheersend…. En nu had ik het totaal plaatje gevonden en besluit ik dat ik die droomwereld niet meer wil. Dat die droomwereld voor goed gaat verdwijnen… Iedere keer als ik daar aan denk ben ik ergens onwijs trots maar aan de andere kant slokt de leegte mij op…. het voelt als rouw anders kan ik het gewoon niet omschrijven.

De hele middag / avond loop ik met de ziel onder mijn arm. Zou zo graag even zelf kunnen hangen zoals Lé gisteren bij mij deed. God hoe lang geleden is het dat ik troost toegelaten heb? Ik kan met de dag niet eens meer heugen als ik eerlijk ben… Zelfs tijdens de training wanneer we elkaar zien lukt het me niet, er zijn te veel mensen en vooral de priemende blik van Erwin doet me blokkeren. Maar Lé, ze weet het, ze ziet aan me en voelt aan me dat ik compleet naar de klote ben. Met moeite laat ze me naar huis vertrekken waar de volgende klap wacht. Jer die zijn oude afwerende reactie heeft op mijn emoties, hij blokt me keihard af waardoor ik me nog rotter ga voelen. Ik ben zo geneigd dan toch die droomwereld weer op te zoeken, vlinders ipv dit verdriet. Maar nee… ik weet dat ik hier doorheen moet en dus sluip ik naar boven. Huil ik onder de douche, chat ik met Lé die zoals altijd een immense steunpilaar is. Kruip tegen Jer aan wanneer hij op bed komt te liggen, en chat weer verder met Lé zodra hij slaapt. Ik ben enorm kwetsbaar, was echt helemaal niets meer…. gewoon kapot, geknakt. Ik ga uiteindelijk slapen omdat mijn ogen enorm veel pijn doen van het huilen en lezen echt een hel is.

Ik slaap zowaar goed, ik voel me oprecht beter wanneer ik wakker word en ook Jer lijkt weer vrolijk godzijdank! En Lé, ze heeft weinig geslapen, ergens toch alert op een berichtje van mij omdat ik er zoo doorheen zat. Vind ik echt super lief, al heb ik wel gezegd dat ze echt aan haar eigen slaap moet denken. Ik zou vrijdag nog thuiswerken maar ik kan me er na 2 uur niet meer toe zetten. Jer is aan het sporten en ik? Ik wil Lé enkel een knuffel geven voor haar steun de afgelopen avond. We spreken dus nog heel even af (en dat is het enige frustratiepuntje naar mijzelf wat ik nog heb, WAAROM kan ik daar nou niet eerlijk over zijn naar Jer?….. omdat hij die band niet snapt… daarom… ik weet het wel…) en daar in de zon aan een meertje in de buurt van mijn ouderlijk huis kon ik het eindelijk weer toelaten. Iemand die zijn/ in dit geval haar arm om mij heen slaat en mij laat leunen. Ik heb mijn ogen gesloten en heb enkel genoten van het gevoel van geborgenheid en veiligheid.

Het is een rollercoaster geweest de afgelopen week maar ik ben er nu achter dat ik mijzelf jarenlang te kort gedaan heb. Door mensen op voorhand al af te blokken, door te zorgen dat er nooit een echte connectie kon zijn. Door de vluchten in een droomwereld… Deze week heb ik onbewust de angst recht in de ogen aangekeken en heb ik besloten dat het echte leven zoveel meer waard is. Mensen oprecht toelaten en genieten van een band. Genieten van een band zonder er utopia van te maken en te vluchten in vlinders. Want dit mensen… dit is 100x meer waard geloof me <3

Gezien worden

Na een korte warming-up is de groep gesplitst, vandaag heb ik gekozen voor gevechtstraining en dus staan we klaar bij Erwin. Het is een bewuste keuze vandaag met Lé te gaan trainen. Na even een intense clash vorige week en hels confronterende week die volgde is alles wat ik wil, dit gewoon achter mij laten. Erwin laat iedereen tegenover elkaar staan. ‘We gaan werken op kracht, je gaat zo tegenover elkaar staan en zet op mijn teken je handen tegen elkaar en gaat duwen. Dat is alles. Blijf elkaar aankijken en kijk wie het sterkste is. Het zal niet gaan om de kracht maar om het mentale knopje’ Mijn maag is gelijk een weeïge knoop, dat is confronterend zeker na gisteravond…. Ik zucht diep, zet mijn linker been naar voren houd mijn handen klaar voor het contact. ‘Ichi!’ Ik sla mijn blik op en voel hoe het contact er gelijk op werkelijk ieder vlak is, want het is niet enkel het raken van onze handen. Niet enkel de blik die versmelt, maar nee de connectie is terug en ik kan enkel denken aan het bankje in het donker een avond eerder.

Na een kleine 2 uur op de bank thuis voel ik me rusteloos worden. De gesprekken zijn ontwijkend, we weten beiden waar we het over willen hebben, waarom ontwijken we dat onderwerp dan? ‘Zullen we een stuk gaan wandelen?’ Ja buiten zijn, in de schemer waar alles niet zo hels confronterend voelt…. dat is wat ik wil. Ik stuur Jer even een sms dat Lé en ik naar buiten gaan en ik trek mijn jasje aan. Al snel lopen we buiten en ik voel me opknappen. ‘Is toch vreemd dat het zoveel fijner voelt als je buiten bent’ merk ik na nog geen 2 minuten op. Uiteraard is de reactie begrip en herkenning hoe kan het ook anders. Met iedere stap die we zetten wordt het gesprek dieper en de plek waar ik heen wil is bijna in zicht. Ik stop aan de plas vlak achter mijn huis en dan specifiek het plekje waar 2 bankjes staan. Van de week sloeg ik op tilt door de oprechte connectie die er tussen ons beiden was en ergens wil ik mezelf opnieuw confronteren met hetzelfde. Gewoon omdat ik weet dat mijn reactie gebaseerd was op angst en ik diep mijn hart weet dat ik zo graag wil springen.

Eerst steggelen we nog een beetje over de muggen die ons vergezellen, het voelt toch nog ergens gespannen. Het veiligste is voor mij ook om mijn focus te verleggen naar het meer links naast me. Lé doorziet me als geen ander, lijkt me soms beter te kennen dan mijzelf en daardoor voel ik me zo weerloos als ze mij aankijkt. Maar haar aankijken is wat ik mijzelf dwing te doen wanneer ze vorige week ineens weer aanroert. Ow mensen wat werd ik giftig! Waar ging het over? Dat ik met haar wilde trainen maar dat een dubbele afspraak roet in het eten gooit, waar ik haar al voor waarschuwde. Haar reactie had ook weinig met het voorval te maken, dat snapte ik zelf ook als geen ander. Dat is wat mijn ratio me voor bleef houden…. Je snapt het gevoel van afwijzing Joyce…. je kent hem zo goed…. Natuurlijk ken ik dat gevoel… Maar dan nog alle begrip in de wereld is bij mij verdwenen wanneer je dan voor het sparren naar iemand toe loopt en dat zij zich nu van mij weg draaide. Het triggerde in mij exact hetzelfde gevoel en nu was Lé niet meer de enige die pissig was.

Ze kan niet weg en ik kijk in die woeste ogen, wellicht met een even felle blik. ‘Hajimee!!’ Ik zie haar beweging en voel hoe haar rechter been de binnenkant van mijn bovenbeen raakt. De trap is raak, flink raak en dan word ik helemaal hels. Ik zwaai zelf mijn rechter been naar achteren en raak haar dan vol op haar bovenbeen, perfect geplaatst snoeihard, voor mij het teken dat ik echt hels ben… alleen dan kan ik dat. ‘Relax!’ zeg ik in een snauw. ‘Nee ik ben pissed!’ de worden klinken eerder als een snik dan een felle uithaal. Ik voel een steek door mijn hart, godver Lé je kent me beter dan dit! Ik bedoelde het echt niet zo….. ‘Reageer het dan maar op mij af…’ Ik zeg het alsof ik de strijd opgeef, wees maar boos op me. Stoot en schop maar tegen me, die fysieke pijn is te doen…. maar het mentale wat ze nu met mij doet…. too much… Ik wil haar pijn niet meer zien want dan zie ik mijn eigen pijn en dat is precies waar ik even absoluut niet aan wil denken. Karate is de plek waar ik dat juist los kan laten…

‘Die opmerking van jou Joyce gooide mij uit die modus’ Ze heeft die zin deze week al meerdere keren uitgesproken. Zij had de lading in mijn woorden perfect opgepikt en steeds dacht ik dat ze schrok van hoe erg ik naar de fysieke pijn toe bewoog. Ik kijk haar aan terwijl die zin weer na galmt. ‘Joyce weet je waarom? Omdat ik me ineens besefte wat ik deed, ik deed jou pijn. En ik wil je geen pijn doen want ik houd van je’ Je kan een zin horen…. maar je kan hem ook voelen…. op dat bankje in de halve duisternis, damn ik voelde hem. Voelde hem dieper dan ik hem ooit gevoeld heb in mijn leven. De zinnen landen, vloeren mij volledig en dan is het enige wat ik wil haar armen om mij heen voelen. Dat is veilig op dit moment want je kan me niet kwetsbaarder hebben dan nu. Dit is alles in nog geen tiende van een seconde. Zo soepel is ze dwars door mijn laatste muur heen geknald. Ik laat het niet toe dat mensen mij die woorden laten voelen…. ik kan het niet…. of moet ik zeggen: ik kon het niet. De afstand is nu verdwenen en we weten beiden dat onze vriendschap op een heel diep niveau aanbeland is, na nog geen 4 weken… 4 weken en Lé heeft voor elkaar wat het gros van de mensen gewoon niet lukt. Waar mensen de moeite niet voor lijken te willen doen. Wat ik zelf niet toelaat.

Het uur wat volgt, het is een van de meest bijzondere uren uit mijn leven geweest. Twee meiden die beiden hun fair share of shit mee gemaakt hebben. Die beiden het vertrouwen in de medemens aardig kwijt zijn geraakt in de jaren…. We konden elkaar laten zien hoeveel we om elkaar geven. Want ook dat durfde ik aan, niet schrijven maar zeggen. Op het moment dat Lé haar muur omlaag gooide, dat was het moment dat ik het meende. Die persoon daar houd ik me heel mijn hart van. Het is eng, het is jezelf enorm kwetsbaar opstellen en maar het vertrouwen hebben dat deze vriendschap wel goed gaat verlopen. We weten beiden dat er geen garanties zijn, dat er momenten gaan zijn dat je elkaar evenals vorige week onbedoeld kan kwetsen. Maar wij zijn zo eerlijk tegen elkaar dat ik weet dat we er ook wel weer uitkomen.

Mijn groene ogen ontmoeten haar blauwe ogen, ik voel me kwetsbaar en sla mijn blik neer. Onzeker… zij heeft de echte Joyce gezien… Lang niet zo stoer als dat ik mensen graag wil doen geloven. Ik heb het zwaar, voel me wankelen… Haar greep van enkel haar duim verstevigd, alsof ze enkel wil zeggen: Kom op Joyce je kan dit. In plaats van even te laten zien dat ik net een stapje zwakker ben is daar even het bewijs van steun. Dankbaar kijk ik heel even op, dit is hoe vriendschap zou moeten zijn. En verdorie wat voelt dat goed… al is het nog zo onwennig en eng <3

Mijn 10 allermooiste vakantiefoto’s

Het is vakantie voor heel Nederland, op het werk wordt het steeds stiller en de wegen zijn momenteel echt een droom! (rond idiot ‘o clock gewoon zo goed als verlaten ;) ) Het moge duidelijk zijn ik werk de zomer door om vervolgens in oktober weer een reisje met mijn liefste te gaan maken. Waarheen? We weten het nog totaal niet, we willen ultra last minute boeken en dus zien we wel waar we heen gaan. Dus leuke vooruitzichten maar ik geef grief toe: het is met weemoed dat ik hoor waar iedereen heen vertrekt ;) Misschien is het daarom wel waarom ik vanmorgen door mijn foto mapjes op mijn externe harde schijf aan het bladeren was. Ow ja ik was ook op zoek naar een foto van een regenboog ;) En dat bladeren leidde tot een idee; eens wat mooie plaatjes hier delen van mijn reizen. Zeg even mijn ultimate top 10 :)

10: De machtige Alpen (St Jean d’Arves, Frankrijk)

In 2008 ging ik voor het eerst naar een echt hooggebergte toe. Ik weet nog heel goed hoe ik me voelde toen ik deze foto maakte. Ik voelde me nietig onder zoveel kracht uit de natuur. Schitterend!

1p

9: See the sun rise (Djerba, Tunesië)

Een van de eerste echte strandvakanties die Jer en ik hielden. We kozen voor Djerba en al was het niet echt mijn bestemming ik heb wel iedere ochtend weer intens genoten van de opkomende zon aan het strand. Ja daar zette ik de wekker voor; schitterend!

18

8: Stars & stripes (New York, USA)

De wapperende Amerikaanse vlag op de Brooklyn bridge, je zou niet verwachten dat het mijn favoriet is van een reis naar New York maar toch is het zo. De nabewerking door enkel de vlag kleur te geven maakt hem gewoon zo gaaf :)120223_DTMNY_16

7: De ruige rotsen van Ponta sao Lourenco (Madeira, Portugal)

Tja wat kan ik zeggen over deze foto, heb er een prijs mee gewonnen; stond er mee in de Telegraaf :D Het was 1 van de meest indrukwekkende vergezichten van een loodzware wandeling aldaar.

3 (2)

6: De nevelige vroege ochtend (San Gimignano, Toscane, Italië)

Deze foto doet het ware uitzicht van die ochtend echt geen eer aan. Ik heb daar gestaan met open mond, tranen in mijn ogen en kippenvel over mijn hele lijf. Misschien wel 1 van de allermooiste ochtenden die ik ooit meemaakte <3

6

5: Serene rust op een beladen plek (Hell Fire Pass, Kanachaburi Thailand)

Een bezoek aan de hell fire pass is gewoon beladen punt. Je bedenken wat daar allemaal plaats gevonden heeft…. vreselijk! Maar voordat we begonnen aan de wandeling daar was er een uitzichtpunt met een kleine schaal voor offers. Het is 1 van mijn favo foto’s van die reis. En wat ik van mijn reisgenoten weet waren er meer die hem konden waarderen :)

DSC_5719

4: Goedemorgen wereld! (Alpen, Zwitserland)

Een foto uit het vliegtuig onderweg naar Milaan. Het was vroeg en ik zat te knikkebollen, maar toen de zon zijn licht begon te schijnen over die witte toppen! Damn zo onwijs mooi! Ik was gelijk klaarwakker ;)

Alpen 2007

3: Vallend water (Isère, Frankrijk)

Meestal neem ik de moeite niet voor een statief, maar zowaar met deze wandeling had ik hem vastgemaakt aan mijn fototas. En wat een geluk want deze beeldschone foto kwam eruit. De beweging van het water en de flairs bovenin, het heeft iets dromerigs, had die plek overigens ook!

DSC_3515

2: De natuur reageert op mijn autofocus (Playa del Carmen, Mexico)

Wederom een foto waarmee ik in de prijzen viel :D Een zeer nieuwsgierige toekan reageerde op het geluid van mijn autofocus door steeds dichterbij te gaan zitten. Tot dit punt, heel voorzichtig glurend achter een plantje nog geen 20 centimeter van mij af, briljante foto. Vind ik zelf ook nog steeds!

DSC_6590

1: Een compositie uit duizenden (Sálo, Gardameer, Italië)

Een wandeling terwijl het begint te schemeren. Toch maar voor de zekerheid spiegelreflex mee want de lucht kleurt zo mooi. Dan is daar ineens die stijger en zowaar er is een muurtje waar ik mijn camera op kan leggen. Sálo in de verte, de zachtheid van de lucht, de rotsen, de stijger. Het plaatje klopt gewoon voor mij en ik denk dat het altijd mijn persoonlijke favoriet zal blijven. Echt zo een foto voor een zen tijdschrift :D

120515_RIVA_15

In de naam van wanhoop

Het is zonder twijfel het onderwerp waar ik hier het meeste over schrijf. De momenten dat voor mijn gevoel iemand wegstapt en ik steeds weer een gat in gezogen word. De helse onzekerheid dat je niet goed genoeg voor iemand bent dat jij je weer vergist hebt in de verstandhouding op zich.  Nooit heb ik gesnapt dat een verstandhouding kan klappen door het feit dat je juist zoveel om iemand kan geven, ik bedoel dat is toch alles waar het om draait? Liefde, wederzijds respect, lol, begrip…. Ik WEET dat ik dat altijd geef in mijn verstandhoudingen. Waarom loopt het dan steeds fout? Geloof me wanneer ik zeg dat ik het nu weet en dat ik deze verklaring echt nooit en te nimmer aan heb zien komen. Hoe ik er achter ben gekomen? Dat is eigenlijk voor het verhaal irrelevant.

Ik heb zelf nooit geweten dat je de bedoelingen van iemand sterk kan voelen. Dat je ineens voelt wat de intenties zijn van iemand met bepaalde woorden, met gedrag. Is diegene oprecht, wil die gene er beter van worden of wat dan ook. Sinds ik er meer op ben gaan letten valt het me steeds meer op dat ik redelijk tot zeer goed in kan schatten welke gedachten er bij mensen in hun interactie met mij zit. En over het algemeen is dat prima want zelfs al wil iemand er zelf beter van worden dan mag dat van mij. Zolang het mij geen pijn doet of dat het niet volledig tegen mijn normen en waarden in gaat. Maar er kan nog een reden zijn en die reden was de aanleiding waarom ik het stuk Spiegeltje spiegeltje van de week schreef. Want er is nog een hele zwik gevoel wat achter gedrag kan zitten: noem even verdriet… voel ik dat en doet iemand er echt toe voor mij dan troost ik. Noem even woede…. mocht dat er zijn dan probeer ik die woede weg te krijgen door te de-escaleren mijn ow zo grote kracht.

Maar wat doe je met wanhoop? Gewoon pure onvervalste wanhoop? Als jij de persoon bent die dat weg kan nemen…. Als je weet hoe je het weg kan nemen…. (ja die kennis had ik) Dan is het ergens zwaar onlogisch dat je blokkeert en afwerend wordt. Maar dat was exact wat er gebeurde… En ineens reageerde ik als de personen waar ik zulke woeste stukken over geschreven heb. Hoe konden ze!? Ik gaf toch oprecht om ze? Nu vraag ik me af…. was dit niet puur de reactie vanuit mijn angst alleen komen te staan geweest dat ik wanhopig zocht naar het bewijs dat iemand ook veel om mij geeft. Het bijna willen afdwingen…. Ik moet niet ouwehoeren want ik WEET dat het de kern is. En jullie willen niet weten… dat besef maakt me zo verdrietig… Heb ik niet verstandhoudingen die echt goed waren gesloopt met dit gedrag? Had ik nog close kunnen zijn met Damian? Had de escalatie met Roxane nooit plaats hoeven vinden? Kan mijn vriendschap met Leah ooit nog een echte kans krijgen na mijn acties? Zijn er mensen met het bloggen die terecht afgehaakt zijn? Ik weet gewoon dat ik het verkloot heb en dan…… dan rollen de tranen nu echt over mijn wangen.

Ik weet dat ik het echt niet expres heb gedaan, dat het nooit mijn intentie geweest is mensen te kwetsen. Dat ik enkel puur reageerde vanuit een oer gevoel wat sterker was dan mij… Maar veranderd dat de feiten? Nee natuurlijk niet….  Het verleden kan ik niet meer veranderen maar de toekomst wel. De blinde vlek is niet volledig blind meer, wanneer ik handel uit wanhoop dan is de dwang uit liefdevolle woorden en daden zo duidelijk op te pikken…. Shocking om te realiseren, fijn dat ik nu een keuze heb het anders te doen.

Never-force-yourself

Spiegeltje spiegeltje aan de wand

Een spiegel in de letterlijke zin van het woord heb ik jaren het meest confronterende gevonden wat er is. Maar die woorden, die opvatting neem ik nu terug. Een letterlijke spiegel is simpel: je kijkt erin en als je je best doet kan je er voor kiezen enkel de dingen aan jezelf te zien die je mooi vind…

Een spiegel in de figuurlijke zin van het woord blijkt vele malen heftiger te zijn. Ineens is er geen keuze meer; wanneer dit type spiegel voor je geplaatst wordt zal je jezelf zien zoals je echt bent… Vooral wanneer je negatief geraakt wordt……(het gevoel van woede, verdriet of ongemakkelijkheid)….. dan weet je dat het ook ergens in jezelf zit.

Eigenschappen die je probeert weg te drukken, die je probeert te vergeten…. Stiekem zijn ze er altijd…… Wachtend op het moment dat jij een ander even ziet leven met jouw zwakte. Dat je zelf voelt wat dat gedrag met je doet… Ik ben eerlijk het is niet altijd negatief. Maar wanneer dat het wel is, dan is het moment even daar. Het moment dat ik mijzelf vervloek dat die eigenschappen ook bij mij horen. Maar ondertussen kan ik er naar kijken… en het re-de-lijk accepteren geloof ik.

Spiegeltje spiegeltje aan de wand….. met jou heb ik de weg naar echte zelfreflectie in mijn hand…. (en crisis wat is dat confronterend!)

9ae277012f7de486ab1a72079b6202f5

Quality time met mijn liefste

Zaterdagen…. meestal zijn dat de drukste dagen van mijn week. Boodschappen, trainingen en negen van de tien keer nog een afspraak in de avond. Gisteren was daarop geen uitzondering eigenlijk maar toch was het wel een hele fijne dag, een dag vol quality time met Jer <3

Ik had me er op ingesteld dat bij afwezigheid van mijn moeder ik nu alleen de boodschappen moest halen. Maar nee :) Ik sta onder de douche en Jer komt de kamer uit met hele schattige slaperige oogjes, awww! ‘Ik ga ook mee’ gromt hij, gezellie! Al snel lopen we samen eerst door de supermarkt en dan samen door de stad / over de markt. We besluiten zondag (vandaag) lekker mosselen te gaan eten en dus halen we even de verse schelpjes. We halen ook nog een smoothie waar ik een nieuwe combi heb gevonden die werkelijk TE verslavend is :) Lees hier de combinatie van de eeuw wat mij betreft: ananas, venkel, bietjes, appel en gember (het liefst redelijk veel :) ) hmmmmm zo onwijs goed!

Boodschappen in huis is het spullen strijken en op richting Berkel voor de training. De training waar we eigenlijk beiden een beetje getergd vandaan komen. Ik voel eerst een beetje het ‘oh fuck daar gaan we weer’ gevoel maar daarna besef ik me dat een leven zonder emoties voor een emotioneel type als ik gewoon godsonmogelijk is. Dus accepteer dat de emoties er zijn en idd zowaar ik kalmeer alweer redelijk snel. Bij Jer heeft het even wat meer tijd nodig maar door een open gesprekje samen knapt ook hij weer op, gelukkig :) Eenmaal thuis ligt hij op de bank te gamen terwijl ik een beetje zit te tweeken aan mijn manuscript. Ik wil het weer oppakken maar merk dat nu het schrijven over de moeilijke periode met Roxane aangebroken is ik ernstig uitstelgedrag vertoon. Zonde want het verhaal is goed daar moet / wil ik echt wat mee….

Na het eten is het tijd voor een feestje van een collega van Jer. Ik zou in eerste instantie niet meegaan en naar de verjaardag van Nienke haar vent gaan in mijn eentje. Maar Jer heeft me bijna gesmeekt of ik toch alsjeblieft mee wilde… Zucht, ik haat het om Nienke teleur te stellen want die trekt zich dat enorm persoonlijk aan. Maar goed oké, denk dat ik niet de enige ben die graag bij haar partner is… Dus we vertrokken gisteren samen richting Wateringen. Ik verwacht naar een woonhuis ;) Maar de navigatie stuurt ons een industriegebied in…. ehm WTF!? Dat gevoel groeit nog meer wanneer we een rij loodsen voorbij rijden en uiteindelijk stoppen bij de grootste van de rij. Er staan mensen buiten en er hangen ballonnen… oké dan we hebben een feestje in een loods daar ben ik dus niet op gekleed met een spierwitte outfit ;)

Uiteindelijk is het binnen gezellig, we praten met de collega’s van Jer. Zo leuk eindelijk gezichten te zien bij de namen die ik zo vaak hoor. En voor hun was dat net zo :) Jer heeft het klaarblijkelijk continu over mij op het werk dat vond ik echt zo schattig :) Ook nu kijkt ie me stralend aan met zijn grijsblauwe ogen omdat hij een compliment over zijn outfit kreeg, een outfit die ik voor hem verzonnen had. De band tussen ons lijkt zich de laatste dagen nog meer te verdiepen, ja dat was mogelijk :) Na een beetje dansen op de top 40 klappers van dit moment gaat de muziek over in smartlappen en dan ben ik het zat. Niet mijn muziek en de gesprekken enkel over de plizie beginnen langs mij heen te gaan. Dus tegen half 11 vertrekken we naar huis. We hebben een goed gesprek in de auto, zo goed dat we op de parkeerplaats voor ons huis zeker nog 45 minuten doorpraten. Toch heerlijk als dat kan met je partner :)

Eenmaal binnen schenkt Jer voor ons beiden een 15 jaar oude rum in en bestellen we een pizza (ow en daar heb ik nu spijt van mensen! jeetje mijn buik is van slag :( ) En dat moment daar is het moment dat ik me besefte dat dit een echte verbinding is met iemand, echte liefde. Als je zo jezelf bij elkaar kan zijn, als het leven zo echt is :) Dan weet je dat je al 16,5 jaar de liefde van je leven bij je hebt <3

[Tag] The wonderful world of Instagram

Dus er is al even een tag over dit ow zo verslavende medium :) Ik weet niet of Beautylab de gene is die hem in het leven geroepen heeft maar daar heb ik iig de vragen vandaan gesleept nadat ik de tag bij de mensen die ik volg ook al eens voorbij zag komen :) So here we go!

Wat is je Instagram gebruikersnaam, en waarom?

Mijn gebruikersnaam is @jolusje en waarom? Combinatie van voor en achternaam zonder compleet alles weg te geven ;)

Hoeveel foto’s post je gemiddeld?

Te veel? hahahahaha Maar ben wel redelijk actief en ik vraag me oprecht wel eens af waarom. Het heeft denk ik alles te maken met het feit dat ik foto’s van mijzelf eindelijk mooi kan vinden en ook mensen graag deelgenoot maak van mijn sport wat nog redelijk onbekend is onder het grote publiek ;) Maar hoeveel? Denk een stuk of 4 makkelijk per dag :)

Laat je favoriete Instagramfoto zien.

Zo eens even denken wat is mijn favoriet….. Jeetje vanuit 668 berichten (in nog geen jaar….ernstig moehahaha) 1 foto kiezen… Er zijn er meerdere met Jer uiteraard, eentje met Leah die me enorm dierbaar is maar uit privacy overwegingen deel ik die hier niet ;) (mijn account op Instagram is ook afgeschermd ;) )Dan kies ik er 1 van mijzelf die ik echt geweldig vind, Joyce de vrouw :D

IMG_20150627_154834

Laat de Instagramfoto zien met de meeste likes.

Ook dat is even een no go, de meeste likes is er 1 met Jer gemaakt op Thassos <3 Dus dan gaan we voor de gedeelde tweede plaats met beiden 19 likes :D Beiden foto’s van mijn geliefde sport :) De eerste foto is gemaakt net nadat ik water van ongeveer 4 graden boven 0 uitkwam: mijn nieuwjaarsduik dit jaar. Ik kan nog lachen maar de tering wat was dat koud!!

IMG_20150103_151208

De tweede foto is gemaakt tijdens de club kampioenschappen kata begin dit jaar. Ik zit hier te kijken naar mijn broertje die zijn kata loopt en ik weet niet waarom maar die foto vind ik zo onwijs mooi. Hij straalt tegelijk spanning (kijk maar naar mijn rechter vuist op de grond) en rust uit ;) Mijn volgers vonden dat blijkbaar ook :D

IMG_20150112_160701

Welke apps gebruik je in combinatie met Instagram?

Ik gebruik er eigenlijk maar 1-tje en dat is Photogrid, puur omdat het formaat van de instragram foto’s echt een drama is…. ;)

Welke celebrities volg je?

Geen enkele, vind het veel leuker het leven van ‘echte’ mensen te volgen. Die glitter en glammour… het is zo gemaakt allemaal. Volgende vraag dus ;)

Welk Instagramfilter gebruik je het meest?

X-pro III vind dat zo een verschrikkelijk mooi filter :) Het geeft je foto’s een bepaalde rauwheid en daar hou ik enorm van :) Zoals deze foto :)

IMG_20150614_180944

Welke hashtags gebruik je het meest?

Mijn top 3:

  1. #goedemorgen want tja ik wens bijna dagelijks iedereen een goede morgen met een foto of een quote ;)
  2. #justme ik heb heel erg veel foto’s van mijzelf ;) Als het nou gaat om een outfit of gewoon dat ik iets leuks aan het doen ben, ik deel het ;)
  3. #kyokushin ik deel zoals gezegd ook heel erg veel van mijn sport en daar hoort deze hashtag gewoon bij :)

Laat je laatste Instavideo zien.

Een instavideo delen…… kan dat!? Hoe moet dat in godsnaam!? Ehm laat maar…. ik zal vertellen wat er op staat ;) Een stukje uit de training afgelopen dinsdag waar we met 54 man op mijn tel stoten moesten maken. Gruwelijk tof :) Als jullie nieuwsgierig zijn is dat een goede reden mij te gaan volgen moehahahahaha :D Edit: geef ik nog valse informatie ook ;) Het was een filmpje van onze rode tijger die met een doos in de weer is ;)

Welke dierenaccounts volg je?

Wederom geen…..

Welke (grote) bedrijven volg je?

Het wordt saai maar ook hier is het antwoord geen :)

Heb je veel familieleden op Instagram?

Actieve familieleden? Mijn twee tantes en een aangetrouwde nicht :) En mijn broertje maar die is niet actief meer ;)

Dat was ie alweer helaas ;) Mochten jullie hem leuk vinden, neem hem gerust over :)

Die beeldschone ochtend

Een klein streepje licht genereert schemer in de kamer…. Ik staar naar mijn wekker, hoe laat is het? De cijfers zijn in een waas: 05:02… Pfoe vroeg…. en ik ben wakker. Ik weet dat ik tot laat een meeting heb maar toch besluit ik me te gaan douchen en iets over half 6 loop ik het huis uit. Het valt me op dat de dagen alweer korter aan het worden zijn, de zon staat nog niet aan de hemel al breekt de dageraad wel overduidelijk aan. Op de weg is het uitgestorven, een enkele verdwaalde meedeweggebruiker die net als ik de zomermaanden doorwerkt. In een kleine 5 minuten bereik ik de rotonde na de rondweg van zoetermeer en knal ik de provincialeweg richting Rotterdam op.

Het is nevelig, boven de slootjes van de weilanden hangen wolkjes en de velden lijken zilver van kleur. De weg slingert verder terwijl ik mij vergaap aan het uitzicht. Dit is verreweg het mooiste moment van de dag. De natuur in al haar pracht :D Nog een kleine 5 km verder begint de lucht rood te kleuren. Ik ben vroeg… heb de tijd aan mijzelf… zonder twijfel gooi ik mijn auto aan de kant bij zo een pech plekje. Ik stap uit en loop het weiland naast me in. Voor me weer zo een waas van zilver over het gras waar koeien liggen. Ook zij staren naar de horizon waar de zon bijna boven zal rijzen als die mega grote roode bal <3

Ik sta daar in het veld, in mijn nette kleding. Mijn schoenen en spijkerbroek worden vochtig maar het kan me niets schelen, dat droogt wel weer. Ik maak een foto gewoon om dit beeld nooit te hoeven vergeten. En daarna sta ik er enkel maar… Ik kijk minuten lang hoe de natuur tot leven komt. Hoe de wereld rood / goud kleurt door die immense bal. De koeien kijken met mij mee…. stoïcijns en ook zij zagen dat het een beeldschone ochtend was <3

IMAG6877

Zijn wie je werkelijk bent

Men spreekt wel eens over een wedergeboorte; ik heb dat altijd zo een overtrokken uitdrkking gevonden. Zelf gebruikte ik hem ook wel eens en dan kwam ik altijd na een paar dagen tot de ontdekking dat het misschien even zo gevoeld had maar dat al snel de vaste drek weer de boventoon ging voeren. Dus ik houd nog een beetje een slag om de arm… Want ja ik voel me echt anders, mijn leven gaat echt anders.

Ik had al geschreven over mijn zaterdag, maar jeetje dat is echt enkel het topje van de ijsberg geweest :) De afgelopen dagen…. wauw echt jeetje wauw! Het is alsof ik voor het eerst echt kennis maak met de persoon die mijn omgeving altijd gezien heeft. Hoe vaak hebben mensen tegen mij gezegd dat ik zo een leuke sterke persoonlijkheid ben….. eindeloos. En toch de twijfel en de onzkerheid bleef, zeker wanneer er iets gebeurde waardoor ik ‘bewijs’ kreeg dat ik terecht twijfelde. Omdat ik vrijdag al merkte hoe veel er voor mij veranderde door die chart van mij heb ik van de week besloten het boek aan te schaffen om mijzelf nog wat verder uit te diepen en stiekem ook een beetje mijn omgeving ;) En hiermee viel echt alles maar dan ook alles op zijn plek. Jer en ik, wauw…. ik snap onze relatie nu zo goed. Passie enzo is het niet en zal het ook nooit worden omdat wij het simpelweg geen van beiden in ons hebben….. jawel zie hier zonder twijfel het meest bizarre stukje aangeleerd gedrag bij mij…. gespiegeld van mijn moeder zonder twijfel.

Grappig genoeg is seksualiteit niet geactiveerd bij mij en ergens klopt die enorm want ik kan echt niet mee zitten als er op dat vlak weken geen interactie is. Knuffelen, dat is een ander verhaal ;) Jer en ik, wij zijn op 1 heel klein dingetje na compleet gelijk… onze krachten zijn gelijk, onze zwaktes zijn gelijk. En dus ja wij hebben een hele diepe band, maar het is niet passievol. En we hebben geen van beiden de drive voor nageslacht dus geen kinderen… logisch :) En nu snap ik eindelijk dat dit is wat IK zoek, wat IK de perfecte verbinding met iemand vind :) Damian… ook zo een pracht verhaal, die heeft me zo kunnen raken, zo diep kunnen komen omdat hij ook hetzelfde type als Jer en ik is. Ja dat levert intense banden op, op geestelijk niveau vooral want iets anders heb ik nooit bij hem gevoeld, ook dat wordt hierdoor verklaard. Roxane… ja dat is een ander verhaal. Ik heb me echt in haar vergist want haar type persoonlijkheid is voor iemand als ik killing, op ieder vlak zijn we elkaars tegenpolen en dat botst…. Enorm. En Leah…. :) Het die chart van haar maakt zo duidelijk wat de achtergrond van haar opmerkingen is, namelijk hetzelfde als bij mij: overcompenseren voor iets wat er niet is en bij de omgeving wel. Eigenlijk gelijk aan mijn vader…. gevolg? Frustratie naar beiden is weg… het zegt niets over mij als persoon namelijk. Dat heeft het ook nooit gedaan :)

Tja en dan mijzelf, damn he! Ik ben echt in detail gedoken omdat ik wil gaan leven volgens deze standaarden. Deze week lukt dat heel erg goed…. Ik ben dan echt een ander mens; toegankelijker zonder twijfel, liever, opener, zelfverzekerder, opportinistischer….. Ik heb echt de mooiste gesprekken met mensen gehad gewoon puur omdat ik stil was en ineens hoorde dat mensen een opening gaven. Vandaag was by far het meest bijzondere gesprek met de beste vriendin van Roxane. Wat een eerlijk en diepgaand gesprek was dat, genieten! Ook zo iets, ik sta blijkbaar ‘Open’ Dieren kruipen tegen mij aan, kinderen klampen zich aan mij vast…. prachtig te ervaren :D En ik heb geen angsten meer, durf te springen en eerlijk te zijn over wat IK wil in het leven. Op 1 vlak heb ik dat altijd enorm moeilijk gevonden…. als de dood op te geven wat ik heb…. Maar ik merk dat die emotie verdwenen is, ik wil verder in het leven. Dus ik heb dat eerlijk tegen Haily gezegd, want ja ik heb het over mijn werk. Een super goed en open gesprek gehad maandag en wat denken jullie? Dinsdag gooide ik de internal job site open… en daar stond ie! De functie waar ik al jaren op hoop! Mijn eigen rol maar dan in marketing :D

En ineens was het niet moeilijk meer te springen maar was dat enkel logisch. Omdat mijn profiel liet zien dat ik onwijs goed ben in toevaltreffers is de overtuiging dat deze voor mij is. Omdat mijn profiel liet zien dat ik leidende capaciteiten heb kan ik ook ineens leidend deze situatie ingaan. Ik kan mijzelf sterk presenteren, ik kan oprecht geloven in het feit dat ik een meer dan gemiddelde kans heb op deze baan. In plaats van alles wat er fout kan gaan zie ik ineens alles wat er GOED kan gaan :) En dus heb ik besloten te solliciteren op deze baan, heb ik alle lijnen uitgezet om mijn kans zo groot mogelijk te maken. En het voelt alsof ik op een punt van verandering sta. Er zijn legio redenen dat mense kunnen zeggen: Ja maar Joyce stel nou dat….. Nee… ik heb geleerd dat mijn intuïtie de sterkste eigenschap is die ik heb en die zegt nu: er gaat iets veranderen. Ik zeg oprecht: DEZE BAAN IS VAN MIJ! punt! En op deze manier leven, dat is hoe mijn leven altijd had moeten zijn. Ik leer nu eindelijk zijn wie ik echt ben <3

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 79 andere volgers