[Cursus Materiaal] Mindfulness: De resultaten

Afgelopen najaar had ik het geluk ingeloot te worden in de cursus mindfulness op mijn werk. Welkom in de wondere wereld van het mediteren en het bewust worden van het alles wat je voelt, proeft, hoort en denkt. De cursus duurde voor mij 6 weken (miste helaas de laatste 2 bijeenkomsten) en bij vlagen heeft alles best wel zijn impact op mij gehad. Dat begon ergens al met de questionnaire die ik op voorhand in moest vullen. Vragen die mij deden inzien dat ik inderdaad wel iets beter in mijn vel zit: maar ik ergens pas op de helling naar boven stond. Het deed me ten eerste beseffen hoe ontiegelijk diep ik gezeten heb de afgelopen jaren, hoe onzeker ik was en hoeveel afkeer ik naar mijzelf kon voelen. Denk je immers maar in, nu voel ik me 300% beter maar op de 10 puntsschaal scoorde ik nog een schamele 6. Ik dacht dat de questionnaire er met name voor bedoeld was om de mensen uit de groep een beetje in te kunnen schatten, als leidraad voor de cursusleidsters zeg maar.

De cursus begon en deze heeft er met name voor gezorgd dat ik mij bewust geworden ben van de eindeloze stroom zelfdestructieve gedachten die ik zelf altijd voor waar aangenomen heb. En als ik dan in zo een gedachtestroom vast zat dan reageerde mijn lichaam daar ook intens op, hartkloppingen, woede uitbarstingen, veel tranen, kort lontje, trillen…. ga zo maar door. Altijd heb ik gedacht dat het nou simpelweg een beetje is hoe ik als persoon ben en dat ik er maar mee moest leren leven mij zo te voelen. Echter tijdens de cursus leerde ik zoveel dingen, vooral hoe krachtig het is om je ademhaling te gebruiken om te kalmeren. Om werkelijk op een moment dat alles je overspoelt te zeggen: oké niets autopiloot even pauze, wat gebeurt er nou eigenlijk? Wat denk ik? Wat voel ik? En vooral: het is prima dat ik het voel. Geen waardeoordeel van het is stom, slecht, eng of what ever, nee het is wat het is: een gevoel. Het zelfde met gedachten, zonder waardeoordeel het is enkel een gedachte. En die realisatie heeft mij behoorlijk veranderd al is het alleen maar omdat ik me niet meer schaam voor wat ik denk en voel. Nee dat is er nu eenmaal en weten jullie wat: dat is prima :D

De cursus zat erop en ik moest weer een questionnaire invullen, ik dacht voor de cursusleidsters en voor mijn werkgever om te zien wat de effecten waren van deze weken. Ik vulde hem in en ging door met mijn leven: met een crisis periode door Roxane die toen net haar vertrek aankondigde. Vier weken geleden was daar opeens weer een mail van het mindfulness- team, of ik wederom de questionnaire in wilde vullen. En toen werden mijn ogen al lichtelijk geopend want al was alles toen echt klote (2 weken voor het vertrek van Roxane en ik zat echt stuk) ik merkte wel dat mijn gedachten realistischer waren dan daarvoor, positiever. Dat ik hoe dan ook hier doorheen zou komen al was er nu verdriet en ja dat verdriet mocht er zijn. Positief om mij dat te realiseren op zo een emotioneel moeilijk moment. Toen ik de hele lijst ingevuld had stond er dat ik binnen een paar weken een rapport met de resultaten kon verwachten en jawel deze zat vandaag in mijn inbox :) En zal ik eens wat zeggen: WAUW!! Ja serieus, ik voelde al dat deze cursus veel effect heeft gehad maar ja ik ben en blijf een R&D persoon: ik wil graag grafiekjes en getalletjes ;) Nou bij deze dan en overtuig jullie zelf :) 3 metingen, 1 voor, 1 net na en 1 een ruime maand na de cursus in een crisis periode. Zou ik de lijst nu invullen dan zullen mijn scores ongetwijfeld nog beter zijn :D

Plaatje nummer 1: Dat laat zien in hoeverre je stress ervaart. Wat mij hierbij heel erg positief verraste was dat ik een hoger stress level had voor de cursus, toen ik me voor mijn gevoel prima in mijn vel zat, dan met laatste meting juist in de crisis met Roxane :D

Mindfulness 1

Plaatje nummer 2: Dit laat zien in hoeverre je depressieve, nervositeits en of stressklachten ervaart. En ja hier werd ik helemaal happy van, want mensen kijk eens! Ik ben de depressieve gevoelens kwijt :D Jawel ik weet en vooral VOEL dat ik het leven zo mooi vind! Maar ook de zenuwen en stressklachten: alles is gewoon verminderd :)

Mindfulness 2

Plaatje nummer 3: Dit gaat er om in hoeverre jij je vermoeid voelt, dat het leven je te veel wordt. Hoe hoger je score hoe vermoeider jij jezelf eigenlijk voelt. Hoe meer het leven te veel voor je is. Heel eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik zo ie zo hoger zou scoren op deze schaal, maar blijkbaar trek ik het toch allemaal wel goed en heb ik energie genoeg. Zeker met dank aan mijn sport zou ik zeggen :)

Mindfulness 3

Plaatje nummer 4: Hier draait het om hoe goed jij je gedachten kan focussen op 1 onderwerp en  hoe goed je tussen onderwerpen kan switchen. Dat ik hier goed zou scoren wist ik zeker aangezien ik hier geen moeite mee heb en nooit gehad heb ook. Al zit ik nog zo verrot in mijn vel als ik echt moet dan kan ik me heel goed afsluiten voor alles en in full focus zijn. En idd mijn scores zijn hier goed maar ook zelfs nog iets verbeterd ;)

Mindfulness 4

Plaatje nummer 5: Hoe goed kan je observeren, omschrijven, iets werkelijk ervaren en dat alles zonder waardeoordeel. Kijk die eerste drie dingen heb ik altijd goed gekund, zeker het omschrijven is mijn sterke kant en dat weet ik. Zie mijn blog maar :) Maar dat zonder waardeoordeel, pfoe wat heb ik daar mee gestreden! Maar op zekers dat ik daar de grootste winst gepakt heb, kijk maar naar mijn balkjes :D

Mindfulness 5

Plaatje 6: Zou jij jezelf omschrijven als een gelukkig persoon? Voel je jezelf gelukkig? En wederom was dit een verrassende voor mij, want ow mensen het was zwaar tijdens de laatste meting. Maar ondanks het grote verdriet voelde ik me toch gelukkig en nu ik terugdenk aan dat moment klopt het ook wel. Zolang Roxane uit mijn buurt was voelde ik me idd gelukkig met mijn leven :)

Mindfulness 6

Plaatje 7 en de laatste: Dit toont links in hoeverre je positief gedrag laat zien (enthousiasme, allertheid ect) en aan de rechterkant negatief gedrag laat zien (woede, onrust ect) En ja hier zag ik heel duidelijk de Roxane situatie in terug want de woede vrat mij op dat moment weg samen met de onrust. En daardoor was er gewoon minder ruimte voor die positieve kant van mij. Wel heel fijn te zien dat de positieve kant altijd overheerst bij mij :D

Mindfulness 7

Tja mindfulness, je kan het zweverig gezever vinden maar ik ben overtuigd. Daarbij is het boeiend jezelf eens in grafieken weergegeven te zien want het geeft enorm veel inzicht in hoe je als persoon in het leven staat. Dus conclusie: als jullie ooit de kans krijgen, of jullie twijfelen nog, doe het gewoon :) Met mindfulness kan je enkel winnen is mijn conclusie! :D

Bizar veel voldoening

Gisteravond had ik even een non-internet avondje. Laptop is niet open geweest en ik heb op de bank tv liggen kijken. Wat zeg je nou Joyce? Tv kijken? Jazeker! Iets wat ik eigenlijk maar heel zelden doe, ben niet zo een tv loerder. Maar gisteren had ik eigenlijk niet zo veel zin om van de bank af te komen waar ik lekker omringt werd door mijn pluisjes. Daarbij is het mijn PMS periode en ik had gisteren echt 0,0 nodig om finaal uit mijn dak te vliegen. Is het dan legaal je te buiten te gaan aan een zak Lays met paprika smaak? Ik vind van wel, al leverde dat vanmorgen een hele fijne 2 kilo extra op de weegschaal op…. zucht! Maar als ik dan toch zo op de bank hang dan wil ik ook wat leuks kijken. Jer zit boven achter de computer en ik besluit onze Ziggo demand bibliotheek eens even uit te pluizen op zoek naar een leuke film. Uiteindelijk zie ik in de betaalde sectie The Hunger Games Mockingjay part 1 staan: ja die gaan we kijken :)

Ik vond de film dus echt briljant, ik weet niet waarom maar iets in het verhaal raakte me keihard. Nou ja ik weet wel waarom eigenlijk, het strijden voor waarin je geloofd het is de kern van het verhaal en ja ik ben de grootste idealist die je tegen kan komen ;) Dus het gevolg was dat ik bijna 3/4 film met tranen in mijn ogen heb zitten kijken. Dat lag echt enkel aan de tijd van de maand, serieus ;) Ahum hahahaha. Dus film is afgelopen en ik vertrek maar eens richting bed aangezien we vannacht toch echt een uurtje minder hebben aan slaap. Jer is al compleet knock-out en dus ga ik maar lekker naast hem liggen en sukkel ik al snel in een even diepe slaap. En ik droom (misschien getriggerd door de film..), glashelder….

Ik zit achter mijn bureau op het werk wanneer ik ineens om me heen enthousiaste kreten hoor. Wat is er nu weer in godsnaam aan de hand? Collega’s drommen samen bij de deur en ik heb weinig zin mij in de drukte te mengen en ik ga dus gewoon door met mijn werk. Het geroezemoes verminderd en ineens is daar de zachte stem die ik geen miljoen jaar meer verwacht had te horen. De felle sneer van pijn trekt door mijn lijf wanneer ik het zachte, ‘Joyce?’ hoor. Wanneer ik opkijk staan mijn ogen vol tranen. Het doet zo een zeer Roxane weer voor me te hebben staan nadat ze zo neerbuigend met mij om is gegaan, op zoveel vlakken. ‘Oh Joyce….’ Ik sta op, nog altijd met kolkende emoties van binnen en ik zie hoe Roxane een stap mijn kant opzet. Ze wil mij omhelzen zoveel is duidelijk te zien.

Zodra haar hand vlak voor me is pak ik deze hardhandig beet. WTF denkt ze nou? Dat ze dit ongestraft kan doen? Zo met mij omgaan? Mij zo hard kwetsen en dan gewoon weer doen alsof er nooit wat gebeurt is?? Ik kijk haar aan, nog altijd met tranen in mijn ogen terwijl ik haar hand vast heb. ‘Don’t…. you….. dare… to…. touch ….. me’ Mijn stem is ijzig, de woede heeft het gewonnen van mijn verdriet. De liefde voor mijzelf heeft het gewonnen van de liefde voor haar. ‘I am sorry….’ Ze stapt dichterbij en dan is het klaar. Met mijn vrije hand zwaai ik naar achteren ik sla haar snoeihard tegen de grond. ‘Get lost with your fucking I am sorry! You should have thought about it 2 years ago!’

Ik schrik wakker, miauw…. miauw….. MIAUW!!! Het geluid van 1 van mijn tijgers heeft mij uit mijn slaap gerukt. De beelden uit mijn droom keren terug, damn wat gaf die uithaal veel voldoening. Ook al was deze niet echt, het voelde echt heerlijk. Het uitspreken dat ik boos ben, het zeggen dat ze op moest donderen. Alles voelde even goed! Het was maar een droom dat weet ik heel erg goed. Maar het voelt voor mij alsof ik nu ook onbewust afrekende met het gevoel voor haar. Dat ook onbewust het zelfrespect het gewonnen heeft van de afkeer naar mijzelf die Roxane mij zo hard kon laten voelen. En weten jullie die klap sloeg eigenlijk de twijfel uit mijzelf weg. Goh en dat allemaal met een droom ;)

Het verhaal van de ring

Het is een bijkomstigheid van het afvallen wat een irritatiefactor werd: mijn ringen die continu aan het schuiven zijn rond mijn vingers. Ja ook die zijn behoorlijk in omvang afgenomen en dus zijn de ringen die ik heb te groot geworden. Voor 1 van mijn ringen betekend dat oppassen dat ik hem niet verlies. Het is een witgouden ring die ik kocht met de erfenis van mijn vader. Heb nu ook maar besloten dat ie kleiner gemaakt moet worden en bij de juwelier bleek dat ik bijna 2 maten gedaald ben….. damn he! Het is dus geen wonder dat mijn andere, vaak zeer opvallende bling bling, ringen zo onwijs draaien. Ik wist dus dat er een andere ring moest komen en dan bij voorkeur een echt zilveren want ik had een neppert gekocht die groene afdrukken geeft op mijn ringvinger, grom!

En nu wilde het toeval dat er een bakje lag waarin allemaal ringen zaten met zilver en zirkonia wat ik gewoon geweldig vind. Nu was het nog veel fijner dat deze ringen max €20 waren wat ik nog wel een leuke prijs vond. En dus ging ik een beetje passen omdat ik nou niet direct iets zag waarvan ik dacht: wauw! Misschien is dat omdat ik niet goed keek want ineens reikt de verkoopster (die mij ook heel erg goed kent ondertussen) mij een ring aan. Nog steeds keek ik er niet goed naar maar hij zat wel perfect en had schitteringen van de vele steentjes: oké doet u die maar :) Een prijsje met 3 cijfers wordt eraf gehaald (jemig!) en voor €20 issie van mij :) En zeg eerlijk hij is mooi of niet?

IMG_20150326_150334

Echter hoe meer ik naar deze ring kijk hoe meer ik inzie dat hij hij wel voor mij gemaakt lijkt te zijn. De eindeloze verbinding tussen de hoge pieken en diepe dalen (de witte en de zwarte steentjes) ow ja dat ben ik. Maar juist door de ring zo te dragen dat de witte steentjes boven zitten laat me steeds herinneren dat ik die zwarte kant steeds meer ontgroei. En dat ik als de witte steentjes mag sprankelen. Beter gezegd dat ik zelfs in de donkere perioden al sprankelde, kijk maar naar de zwarte steentjes. Het is toch mooi dat de verkoopster precies deze ring in mijn handen duwde? En dan zat ik gisteren naar mijn ring te kijken met muziek aan en toen begon het nummer wat in Frankrijk eindeloos op de radio was en wat heerlijk klonk. Het nummer wat ik nu ik de songtekst eens op kon zoeken de cirkel rondmaakte. Als dit nummer niet over mij gaat dan weet ik het niet meer. Twee aspecten die ineens op mijn pad komen waardoor ik besef: Alles wat er in de afgelopen tijd gebeurt is…. ik ben er enkel sterker van geworden en straal daardoor nog meer dan ervoor :) Zou bijna zeggen, dank je wel Roxane :)

Sia- Elastic Heart

And another one bites the dust
Oh why can I not conquer love
And I might have thought that we were one
Wanted to fight this war without weapons

And I wanted it, I wanted it bad
But there were so many red flags
Now another one bites the dust
Yeah let’s be clear, I’ll trust no one

You did not break me
I’m still fighting for peace

I’ve got thick skin and an elastic heart
But your blade it might be too sharp
I’m like a rubberband until you pull too hard
I may snap and I move fast
But you won’t see me fall apart
‘Cos I’ve got an elastic heart

And I will stay up through the night
Let’s be clear, won’t close my eyes
And I know that I can survive
I’ll walk through fire to save my life

And I want it, I want my life so bad
I’m doing everything I can
Then another one bites the dust
It’s hard to lose a chosen one

You did not break me
I’m still fighting for peace

I’ve got thick skin and an elastic heart
But your blade it might be too sharp
I’m like a rubberband until you pull too hard
I may snap and I move fast
But you won’t see me fall apart
‘Cos I’ve got an elastic heart

Mijzelf hervonden

En dan zijn er zomaar 6 dagen voorbij gevlogen en zit ik weer thuis…. Dan zit je zomaar weer achter je laptop en is het uitzicht weer de standaard betonblokken van je straat. Het is even een behoorlijke omschakeling moet ik zeggen want ow mensen wat was het fijn weer terug te zijn op mijn geliefde plek. Wat is het daar toch makkelijk alles in perspectief te zien en je te realiseren dat het leven is wat je er zelf van maakt en dat het enkel een keuze kan zijn het leven mooi te maken / te laten zijn. Zoals altijd heeft Fréjus het knopje weer omgezet maar deze keer ging dat niet geheel zonder slag of stoot en dat is bijna letterlijk te nemen. Laat ik voorop stellen dat ik een geweldig weekend gehad heb, genietend van de omgeving en het leven als god in Frankrijk. Oké het weer kon zeker beter maar goed er zijn ergere dingen in het leven :) Ach weten jullie, lees mijn reisblogje maar dan snappen jullie wat ik bedoel met het weekend was fijn :)  Maar er zijn ook 2 dingen gebeurt waardoor ik nu echt anders in mij vel zit, een explosie en een besef.

Dus ik vluchtte echt weg uit Nederland omdat ik afstand moest hebben van alles…. met name van de herinneringen van Roxane. Alles heel leuk en aardig maar misschien is Frankrijk niet de meest slimme optie, ik zeg: juist wel. En dat bleek al toen ik nog geen half uur aan het sturen was over de Franse wegen. We hadden de Franse radio aan en er kwam een luisteraar in de uitzending: hoe bizar klein is de kans dat die dame met voor en achternaam hetzelfde heette als Roxane. BOEM ja ze zat daardoor gelijk in mijn hoofd: alsof de kosmos wilde zeggen vluchten voor je gedachten niet toegestaan Joyce. En dat deed ik dan ook maar, ik heb niet aan mijn manuscript gewerkt of oude blogs terug gelezen. Ik kan namelijk aan het verleden niets veranderen. Maar het nu, wat doet het met mij dat ik zo eerlijk ben geweest en er geen enkele reactie terug is gekomen? In het verleden was er zoveel twijfel en woede geweest maar nu kon ik ook eindelijk naar mijn eigen zwakte in deze kijken. Hoe vaak heb ik openheid gegeven (omslachtig maar toch) en hoe vaak reageerde Roxane? Wat is er dan in godsnaam nog de meerwaarde aan het nogmaals te proberen? Ineens zag ik zelf ook in dat het weer het stalkerige afdwingende gedrag is van mijn stoornis…. En dat besef deed mijn hele gevoel kantelen. Weer het besef, Roxane staat hier helemaal buiten: wat ze ook doet het haalt de leegte niet weg. HET ZIT IN MIJ!

Die gedachte was er eigenlijk al de eerste middag en dus kon ik mooi eens gaan kijken of ik als persoon gewoon gelukkig met mijzelf kon zijn. Zonder de bevestiging van anderen, gewoon genieten van alles wat op mijn pad komt, en zal ik eens wat zeggen: dat was verbazend simpel :) Zelfs terwijl ik door de stortregen in Monaco liep voelde ik me eigenlijk volmaakt prima. Nee de wereld / kosmos is niet tegen mij omdat het regent: het is gewoon nat maar dat doet niets af aan het gevoel wat ik heb. Doet niets af aan het feit dat ik genietend en vol zelfvertrouwen door die stad kan hobbelen. Het werd zo duidelijk dat je jezelf klein kan praten (daar ben ik altijd meester in geweest) maar ook jezelf dus ook groot kan praten. Serieus het is even simpel :) En dus voelde ik me steeds beter met Monaco dus als gezegd als hoogtepunt. En precies op dat hoogtepunt moest er even een ander pijnpunt weggenomen worden. Een ware explosie tussen Jer en mij: en nu was mijn grens echt bereikt wat jullie zullen snappen wanneer ik de situatie even schets:

We liepen dus door de regen op zoek naar een lunchtentje. Ik wist er een aantal te zitten maar het gros was nog niet open aangezien het zo vroeg in het seizoen is. Degene die ik vond konden allen rekenen op zeer kritische afkeurende blik van mijn liefste. Dus ik stelde voor nu meer naar de bovengelegen delen van Monaco te lopen waar ‘ergens’ (ja sorry voor mij was het ook al 5 jaar terug…) een winkelcentrum was, wat met boordjes aangeduid werd. We lopen maar het spoor loopt dood, Jer is ondertussen al echt niet meer te genieten en verknald ook mijn dag. Ineens zeg ik: ‘Joh schat alsjeblieft, probeer een beetje positief te blijven’ Weer die getergde blik en dan de opmerking, ‘Als we zo ronddolen kan ik net zo goed in de garage gaan zitten’ Dit is geen ongewone reactie van Jer, beter gezegd dit is schering en inslag en daarmee speelt ie enorm op mijn gemoed. Dit raakt me altijd keihard…. voelt alsof IK dan alles verkloot en dus faal. Maar nu bleef dat gevoel achterwege, we zaten nou eenmaal in een onbekende omgeving en dat je dan niet altijd direct de weg vindt: tja fact of life! Ik reageerde dus cynisch: ‘Dan ga je toch lekker?’ En serieus Jer draaide zich om en liep woest van mij weg, jawel gezellig op vakantie en dit is zijn oplossing voor een discussie…. WTF!? Een split second denk ik me om te draaien en de andere kant op te lopen maar ik heb de autosleutel en hij het parkeerkaartje dus ik loop achter hem aan.

Niet een keer kijkt hij om of ik wel volg, het interesseert hem blijkbaar 0,0 maar dit keer kan ik dat echt niet als mijn schuld zien. Echt niet gewoon, ik vind Jer zijn reactie eigenlijk het toppunt van kinderachtigheid en manipulatie. Hoe kan dat iets over mij als persoon zeggen? Beter gezegd hoe kunnen zoveel van zijn gedragingen ooit mijn schuld geweest zijn? Want dat is wat ik standaard voel in mijn relatie: ik verkloot het en daarom is Jer zo hard en zo afstandelijk naar mij. Ik ben gewoon niet goed genoeg voor hem, dat is wat zijn gedrag mij continu laat voelen. Waarom blijf ik mijzelf kwellen en dit gedrag accepteren? Waarom eis ik niet de liefde van HEM in plaats van dat ik zo angstvallig anderen claim en stalk. Ja lieve lezers daar zit het pijnpunt en oei wat kwam hij ineens naar de oppervlakte daar in het verre Monaco.  We stappen samen de auto in, Jer zegt nog altijd geen woord en ik knal vol gas Monaco uit, oei ik was echt furieus: geen tranen nee echt niet dit was een stap te ver. VEEL TE VER! Uiteindelijk zet ik de auto aan de kant net buiten Nice en Jer kan enkel zeggen: ‘Sorry die reactie was overtrokken….’ Tja en toen barstte de bom bij mij het moest er gewoon uit.

Niets geen pijn door Roxane, nee pijn door hem! Door zijn immers kritische reacties op wie ik ben en hoe ik doe. NOOIT, serieus echt nooit de opmerking dat ik mooi ben, dat ik leuk ben, dat hij van me houdt. Ja als ik zeg, ik hou van je dan krijg ik een snelle: ik ook van jou terug. Zeker de opmerking van Leah dat ze mij ALTIJD een mooie vrouw heeft gevonden…. dat heeft bij mij te veel geraakt. Ik zei ook letterlijk tegen Jer: ‘Die opmerking had ik van mijn partner moeten krijgen en jij zegt gewoon doodleuk dat ik onaantrekkelijk ben’ ‘Ja anders had je nu 125 kilo gewogen!’ ‘Maar nu ben ik dat niet en nog kan je niet zeggen dat ik mooi ben, echt wat doe je nog bij mij. Als ik niet goed genoeg voor jou ben dan moet je gaan voor wat wel aan je eisen voldoet, maar ik weiger mijzelf nog te veranderen! Ik ben prima zoals ik ben!’ Met die laatste zinnen rollen de tranen over mijn wangen maar ik voel het nu ook, hij moet mij anders gaan behandelen anders is het gewoon klaar. Ik accepteer dit echt niet meer, ik ben het waard om van te houden! Meer dan waard zelfs, beter gezegd hij mag zijn handen dichtknijpen met mij.

Eerst zijn er nog de reacties van hem dat hij continu moe is maar dan eindelijk knal ik door zijn muur heen. ‘Als ik 16 jaar met iemand samen ben is dat omdat ik van die persoon hou en ja ik vind je mooi, lief en weet ik veel wat. Zeker nu je afgevallen bent zie je er super uit, dat weet je toch zelf ook wel?’ Kijk en daar zit dus de kern tussen ons beiden: Jer vind dat ik uit zijn gedrag op moet maken dat hij al die dingen voelt. Ik wil dat hij het zegt, de grap is dat hij het ook doet maar dan tegen zijn collega’s wanneer hij over mij praat. Daar komen we weer: angst voor kwetsbaarheid van mijn vent…. hij is gigantisch…. Ontzettend moeilijk om mee om te gaan, zeker als je zo erg aan jezelf kan twijfelen als ik. Toch denk ik dat mijn groeiende zelfrespect hier enorm gaat helpen. Willem (psych) heeft altijd gezegd dat het de doodsteek voor onze relatie zal zijn, maar ik denk dat juist door gewoon steeds meer voor mijzelf op te komen en de grenzen aan te geven ik Jer in kan laten zien dat zijn gedrag destructief is voor wat hem blijkbaar zo dierbaar is. Zijn gedrag laten zijn wat het is aldus hem: een losse opmerking die over het algemeen niet heel handig gekozen is…. We gaan het zien.

Het is een heftig verhaal dat snap ik, maar ik ben blij dat dit gebeurt is. Ik ben blij dat ik voelde dat hij te ver ging en dat ik nu zelfs bij iemand die mij zo dierbaar is, en waar ik de angst zo sterk heb hem te verliezen, aan kan geven dat ik dit niet accepteer. Ik geloof dat ik mij in jaren niet zo sterk heb gevoeld als op dat moment. En tja dan is het hele verhaal met Roxane ook direct in perspectief; het stelt niets voor ;) Jawel ik heb mijzelf weer helemaal hervonden :)  En wees gerust na de explosie was het weer gezellig tussen ons beiden op wat kleine kibbel momentjes na ;)

Blogdate in het Zoetermeerse

Het is iets wat ik afgelopen dinsdag nog uitsprak naar Suus: ‘Ik moet wel een paar dagen voordat ik op vakantie vertrek vrij zijn want stoppen met werken betekend onherroepelijk hoofdpijn…’ En zo geschiede het dus, ik werd gisteren (en nee toeval bestaat dus echt niet moehahaha) evenals mijn date exact 5:40 uur wakker. Mijn hoofd bonst en ik heb moeite helder te kijken. Oh jippie het is echt vakantie hoor! Ik probeer nog te slapen maar het is compleet zinloos, lig te draaien en wil Jer ook niet wakker maken. Ik ga dus naar beneden, mooi de tijd om te bloggen en om blogs bij te lezen. Nou uiteindelijk komt het er op neer dat ik enkel een beetje naar mijn scherm zit te staren. Waarom voel ik me nou precies vandaag, op de dag dat ik een date heb waar ik zo naar uitkijk, als een complete vaatdoek? Gatver! Ik ga maar even boodschappen halen en wanneer ik terugkom raak ik nog even in gesprek met mijn Belgische blogdinnetje via de chat. Het doet me goed, misschien moet ik toch maar aan mijzelf toegeven dat ik nu even de terugslag heb van de afgelopen maanden. Door ons fijne gesprek ben ik de tijd een beetje uit het oog verloren: SHIT!! Marion komt al bijna aan op het station! Even in een flinke haast spullen bij elkaar rapen, mijn vent een kus geven en ietsje harder als strikt noodzakelijk richting Zoetermeer Oost rijden.

Het is een maf idee dat iemand van het bloggen, al is Marion ondertussen voor mij een hele andere categorie geworden ;) dat snappen jullie vast wel, dadelijk in mijn woonplaats is. Eenmaal op het station is het 1 minuut voordat de trein aankomt, ruim op tijd dus ;) Het echte perron kan ik niet meer op door die irritante poortjes dus ik wacht maar vlak achter de poortjes waar ik al snel gespot wordt :D Snel de auto in want ondanks de goede voorspellingen is het freezing door die stomme mist. Doel van onze date is uiteraard het weerzien maar ook de Primark en dus besluit ik mijn auto maar onder de winkel te parkeren. Al snel kunnen we de Primark in en ik neem me voor: geen kleding: ik heb het allemaal niet nodig. Het enige wat ik moet hebben is een sport BH waar mijn borst bescherming in kan en dan in het wit omdat het nou eenmaal protocol is in het karate ;) (loop zelf al 2 jaar met zwart, eigenwijs?? Nee hoor!) We lopen rond en ik hou me sterk, wel overtuig ik Marion een broek te kopen die gewoon zo onwijs haar is. Ik bedoel toen ik hem zag was daar automatisch het beeld dat zij die broek aan had, zo goed past ie ;) Weer iemand uit haar comfortzone gedonderd moehahah. Eenmaal bij de BH’s vind ik de witte uiteraard niet leuk. Nee de knalroze met een wit randje en de grijze met een knalroze randje zijn zoveel cooler!!  En god wat vervelend nou, die witte zijn er niet in mijn maat, heb het echt geprobeerd hoor! Eerlijk!! We moeten er beiden heel hard om lachen :)

Wanneer we verder lopen zie ik een geweldige blouse, ow die zou perfect zijn voor in Frankrijk. Lichtgroen, zachte hele lichte stof, een gave ketting die eraan vast zit. Ik ben verliefd! Nee Joyce geen kleding…. Ja Joyce wel kleding dus en waar hebben we het over €13,- moet kunnen. Zie ook weer een te leuke sjaal voor €5,- (heb er immers nog niet genoeg ahum..) Dan gaan we naar boven op pantoffel jacht voor Marion en op de roltrap hoor ik ineens ‘Dag Joyce’ Op het moment dat wij naar boven rollen, rolt mijn moeder naar beneden met tig bikini’s in haar hand ;) Later kan ik Marion en moeder ook daadwerkelijk even aan elkaar voorstellen, leuk! En ik word vervolgens aan tig collega’s voorgesteld ook leuk. Zonder pantoffels toch maar afrekenen en dan maar elders jagen naar de hulpstukken voor warme voeten. We brengen wel eerst de aankopen naar de auto, dat scheelt weer. Ik sta voor de auto, steek mijn sleutel in het slot van de kofferbak en krijg hem niet omgedraaid…. WTF!? Nog een keer proberen… Ondertussen vraag ik me af of er misschien misschien mensen gepoogd hebben in te breken. KLOTEZOOI! Dan maar via de knop op het dashboard pogen dat kreng open te krijgen. Ik steek mijn sleutel in de zijkant en kijk dan op de achterbank, Een doos? Een grote doos?? Ik heb helemaal geen doos in de auto! Ik schiet in de lach en zeg dan ‘Oh krijg de pest dit is mijn auto helemaal niet!!’ Dit was even een fikse lachbui waard kan ik melden, jezus wat een blonde actie!! Maar mijn hoofdpijn is ondertussen echt vergeten :D

Lekker pratend wandelen we door het centrum, we stoppen bij The Body Shop, De Hema, De Schoenenreus en dan heb ik honger, geen wonder want het is half 1 geweest. ‘Voorkeur om ergens te gaan eten?’ vraag ik Marion. Wanneer het antwoord nee is, waar ik stiekem al op hoopte, sleep ik haar mee naar een geliefd tentje van mij: Queen of Hearts.  We gaan lekker in een hoekje zitten waar banken om de tafel heen staan en tja dan raak je wel weer in gesprek. En dan bedoel ik ook echt in gesprek. Zal ik eens wat zeggen, dat was even wat ik echt nodig had. Nodig om alles echt even los te kunnen laten. Vooral het begrip dat ik Roxane alsnog die laatste mail gestuurd heb doet mij immens goed, want ik weet hoeveel mensen er iets van vinden wat natuurlijk ook mag. Net als vorige keer verwonderen we ons weer over hoeveel gelijkenissen wij in ons leven hebben. Hoe beter wij elkaar leren kennen hoe meer het mij verwonderd. Ik vind het super maar bijzonder is het natuurlijk wel :) Door ons fijne gesprek, fijne lunch en fijne warme choco vliegen de uren voorbij. Jeetje het gaat al richting half 3 en ik moet half 5 de deur weer uit voor mijn training. Met nog een laatste stop bij de Bristol waar dan uiteindelijk alsnog sloffen gevonden worden ;) en bij de Specsafers waar een bloedsacho wijf stond zit onze blogdate er helaas weer op.

Even parkeerkaartje betalen, GDV daar kon je dus niet pinnen, KANSLOOS! Eerst geld halen (waardoor Marion haar trein mistte op 30 seconden :( ;) )  en dan moet er uiteraard nog een vereeuwiging van onze date op foto komen, voor het mooiste beeld van Zoetermeer, ahum ;) Eenmaal op het station is daar het warme afscheid en is het weer op naar huis. De hoofdpijn heeft plaats gemaakt voor een glimlach en een oprecht gelukkig gevoel. Jawel dit was weer zo een heerlijke dag, evenals de vorige keer en ongetwijfeld evenals de volgende keer :) Marion, lieve schat, wederom dank je wel voor een super dag. Het was echt onwijs gezellig :D Dikke kus meis xxxx

(mochten jullie wat meer in beeld willen zien hoe de dag was, zie hierbij de plog van Marion)

Vluchten naar de rust

Vanmiddag om 15 uur hield ik mijn pasje voor de poortjes en wist ik: een hele week rust ligt nu voor me :) Jawel lieve lezers ik heb vakantie en oh mensen wat ben ik daar hard aan toe! De afgelopen 9 weken…Er is zo ontzettend veel gebeurt… En dan heb ik het natuurlijk over de emotionele HEL door het afscheid van Roxane. Het is weer zo een periode geweest dat ik eigenlijk megod niet weet hoe ik er doorheen gekomen ben. Hoe ik toch nog heb kunnen werken (soort van, want mijn productiviteit is de laatste 2 weken hoger geweest dan in 2 maanden bij elkaar… ;) ) en nog als een bezetene heb kunnen trainen om wedstrijdfit te worden / blijven.

Ik zeg heel eerlijk dat ik wel mijn uitvluchten veelvuldig ingezet heb, te veel geld uitgegeven en het eten? Ach mensen hou op het ging echt nergens over! Nog geen ww punt geteld de afgelopen weken, mijn kop stond er gewoon echt niet naar. Daarbij ik merk dat troost eten toch nog altijd een geweldige uitvlucht is wanneer je je zo verrot voelt. Lekker eten, guilty pleassure eten…. het zet de gedachten stil. Het maakt dat je de emoties even niet voelt. En nu is Roxane al 2.5 week weg, heb ik mijn hart gelucht via de mail en moet het maar eens klaar zijn. Het wordt tijd mijzelf weer echt te herpakken en weer normaal te doen, met geld én met eten.

Dus het is nu zaak alles echt af te gaan sluiten en achter mij te gaan laten. En waar kan ik dat beter doen dan op de plek waar ik mij zowel in 2010 als in 2013 weer terug vond? Ik kon daar de situatie met Damian afsluiten en toen alles met Roxane begon kon ik ook daar beseffen wat het echt was tussen ons beiden. Dat mooie plaatsje aan de Cote d’Azur, de plek van het echte goede leven en tegelijk de grootst mogelijk confrontatie met alles waar Roxane voor stond in het leven. Ow ja dit gaat wel even slikken worden bij aankomst, om die typische uitspraken weer te horen. Maar ik weet dat het mij uiteindelijk verder gaat helpen. Zoals ieder verblijf in het prachtige Fréjus mij verder geholpen heeft.

Ik kan niet wachten daar vrijdag heen te vliegen vluchten want eerlijk is eerlijk ik MOET gewoon even weg; iets wat ik al zag aankomen half januari toen ik Jer voorstelde dit weekendje weg te boeken. Ik heb de weken afgeteld tot dit punt, het punt dat ik eindelijk toe mag (misschien wel moet) geven aan de moeheid en het verdriet om het loslaten. Dat ik eindelijk op het punt kan gaan komen dat ik zeg: het is een afgesloten hoofdstuk ook qua emoties. Dan is die omgeving waar zo van hou de perfecte troost. En he, misschien valt het allemaal heel erg mee en ik heb ik er al direct vrede mee, wie zal het zeggen?

Voordat ik vertrek heb ik nog 2 dagen thuis en het is fijn dat mijn vakantie morgen start met een waanzinnig weerzien waar ik immens veel zin in heb! Morgen heb ik weer een date met Marion in de planning (oh hell yeah!) en donderdag ga ik eens even een beetje ruimen in huis en mijn tasje inpakken. En dan ben ik klaar mijzelf weer te verliezen in de droom omgeving die de Cote d’Azur heet, god wat een straf :D :D

De dag dat er niet gevochten werd

Vrijdag op het werk kreeg ik van een collega de vraag of ik stiekem niet opgelucht was dat ik een dag later niet hoefde te vechten, immers ik vertrek vrijdag op vakantie en dat wil je toch niet geblesseerd doen? Ik kan het mensen niet uitleggen die zelf niet een sport als de mijne beoefenen dat blessures nou eenmaal part of the deal zijn en dat het mij dus echt niets had uitgemaakt met pijnlijke benen het vliegtuig in te stappen. Die pijn is een soort van constante geworden, er is altijd wel iets wat beurs of stijf is hahaha. Ik legde haar ook uit dat het vooral zwaar balen was, 1.5 maand lang heb ik mij klaar gestoomd voor dit toernooi, snoeihard getraind, mijn grenzen steeds weer verlegd en het voelt gewoon goed. Dus nee opgelucht was ik niet maar de wedstrijdspanning was wel direct verdwenen. Niet meer naar Zeeland om te vechten, maar gewoon trainen en daarna als toeschouwer alsnog die kant op. Het enige waar ik vrijdag nog een beetje erg mee in mijn maag zat was het feit waarom ik niet zou vechten, ik merkte aan mijzelf dat ik echt enorm de ziekte er over in had dat ik niet goed genoeg bevonden was voor gevorderd en daar moest ik misschien maar eens eerlijk over babbelen.

Mijn zaterdag verloopt verder zoals gewoonlijk en tegen 12 uur komen we in Berkel aan voor de training. Het is een vreemd gevoel; bijna de hele club is in zeeland en ik sta in de koude zaal in Berkel.. De training start, we zijn toch nog met 20 man, en ondertussen zijn er de updates hoe mijn maatjes het doen: mooie resultaten. Ondertussen is onze training weer loodzwaar maar wel super lekker, ik voel dat ik in goede doen ben vandaag. He verdorie had ik maar kunnen vechten…. het had echt goed gekomen….  Ik druk de gedachten weg en richt mij weer op de training waar Pris even een leuke twist aan geeft: ‘Ja Joyce zou vandaag vechten in Zeeland en dus gaan we haar hier gewoon maar even 2 keer 2 minuten laten vechten. Ik sta tegenover Rutger, fijne vent om mee te trainen, gaat ook altijd vol en ik knik naar hem. ‘Hou er rekening mee, 2 minuten is lang…..’ We beginnen en weer het gevoel, het gaat allemaal zo makkelijk en zo als vanzelf… Weer druk ik de gedachte weg. Besluit me vooral te focussen op het besef dat ik toch echt niet zo rampzalig slecht in deze sport ben als dat ik in mijn onzekerheid van de week dacht. Het is fijn daadwerkelijk te voelen en zelf te ervaren hoeveel beter ik eigenlijk geworden ben, die twijfel slaat nergens op!

De training zit erop, ik ben doorweekt van het zweet en ga dus razendsnel douchen. Wanneer ik weer de zaal inkom blijkt dat het eigenlijk zinloos is nog 2 uur te rijden (heen en terug) aangezien al onze vechters al geweest zijn. Er is contact met Erwin want de vraag is toch echt of ik wil komen, wat blijkt nou? De organisator had speciaal voor mij een beker laten maken en die wilde hij graag aan mij uitreiken op het toernooi. Ik ben sprakeloos…. jeetje speciaal voor mij? Ik vind het super tof maar is het niet een beetje too much? Uiteindelijk wordt besloten dat Erwin de beker voor mij meeneemt en strijken, Pris, Pris haar moeder, Jer, Bas en ik neer in het restaurant naast de sporthal. We hebben open gesprekken en met Pris kan ik eindelijk goed praten over hoe alles voor mij voelt, het MOETEN bij vlagen in deze sport. Mijzelf zo graag willen bewijzen door de harde woorden van mijn vader: ‘Vechtsport daar ben jij totáál niet geschikt voor!’ Pris kijkt me aan, ‘Het draait niet om het winnen Joyce, het draait om inzet, toewijding er voor willen gaan en dat doe je allemaal. Kijk eens waar jij vandaan komt en waar je nu staat, verlies dat nooit uit het oog. En wat Erwin gezegd heeft, dat moet je in context plaatsen, hij zal nooit zeggen dat je niet goed genoeg bent maar wel dat het nog te vroeg komt’ Haar woorden geven rust en idd plaatst alles in perspectief.

De uren glijden voorbij en al snel zijn daar de eerste mensen van de groep die in Zeeland geweest zijn. Een leuk weerzien en uiteindelijk staat Erwin voor mijn neus met toch wel weer een hele toffe beker :) Maar ik geef eerlijk toe het is een enorm dubbel gevoel er niet voor gevochten te hebben. Dan heeft zo een beker toch een heel andere betekenis merk ik zelf ineens. Toch geniet ik immens van de avond, het is gezellig, de sfeer is uitgelaten. Eenmaal thuis besluit ik de organisator nog een persoonlijk bedankje te sturen en zijn woorden terug doen me ineens beseffen waar het om draait in deze sport.

Nou blij dat ik je daar een klein beetje het geluk voor terug kan geven. Ik ben zelf nogal perfectionistisch en baal er echt van dat iets niet lukt. zeker niet voor mensen waar ik als mens oprecht van kan genieten. vorig jaar zo goed gevoel aan je partijen overgehouden in de zin van je vechtlust en dergelijke. Had daar graag een gevolg aan gegeven maar goed volgend jaar heb ik op zeker iemand voor je! ga ik nu al lijntjes voor uit zetten . Geniet ervan! zoals ik zeg die beker komt je meer dan toe! Osu :)

Ineens landt het besef weer, het wel of niet goed genoeg zijn voor iets doet niets af aan de persoon die bent. Nog niet op gevorderd niveau zijn (en ik hoorde achteraf dat het enkel ervaren bruine en zwarte banders waren….) is geen ramp en zeker geen schande na 2 jaar in deze sport. Het is een proces en idd zoals Pris zei, kijk eens achterom waar je vandaan komt. Laat ik me eens richten op de woorden van de organisator: mensen waar ik als mens oprecht van kan genieten. Ik hoef echt niet perfect te zijn om mensen in positieve zin te raken. Nee ik ben daar nu al heel goed mee bezig. En zo werd de dag dat er niet gevochten werd toch echt wel een dag met een gouden randje :)

IMG_20150314_215749

Would you tell me I’m good enough?

Het is een datum die al ruim een half jaar met een dikke rode lijn omcirkelt is op de kalender; 14 maart. Aanstaande zaterdag wordt er weer een editie gehouden van het toernooi waar ik vorig jaar voor het eerst, niet geheel onverdienstelijk, kyokushin in wedstrijdverband mocht ervaren. Sinds die tijd heeft dit toernooi een speciale betekenis voor mij gekregen en wanneer er dan weer een editie is op de 14-de, wat voor mij standaard een geluksdag is, dan komt er bij mij maar 1 gevoel naar de oppervlakte: dit moet wel een top ervaring gaan worden! En daar leek het ook echt op, de voorbereiding ging zo verschrikkelijk lekker. Ik merk gewoon echt dat ik beter word, dat ik mentaal zoveel meer kan hebben, dat mijn snelheid omhoog gaat om over mijn conditie nog maar niet te spreken. Dus de afgelopen weken stoomde ik mij vol vertrouwen klaar voor het aanstaande toernooi, klaar om er een super prestatie neer te zetten want niets minder als de winst is waar ik voor ga!

De eerste barst kwam afgelopen zaterdag in mijn zelfvertrouwen, ik schreef er zondag al even heel basaal iets over. We hadden selectietraining wat altijd net even een stapje harder en verder gaat als de normale training. We gingen rondjes draaien en dan trainen op traptechnieken: 1 trapte laag en midden, de ander midden en hoog. Na rondje 3 kwam ik tegen de persoon van de club te staan die gewoon keihard gaat of niets doet, een tussenweg is er niet. Hij is sterk maar niet bijster snel dus ik dacht dat het wel goed zou komen. Na 20 seconden bijt hij me toe dat mijn dekking te laag zit en op het moment dat hij het zegt zie ik hem wegstappen en het volgende moment voel ik een gooi in mijn nek en lig ik gestrekt op de grond. Tranen van pure frustratie rollen over mijn wangen: GDV!! Neergehaald, door iemand die zo traag is….. En daarbij waarom haalde hij überhaupt door?? Trust me ik was furieus, op hem maar vooral op mijzelf. Stomme kansloze PIEP die ik er was. Zeker als er dan ook nog de opmerking van Erwin volgt: ‘Ja daarom blijf ik hameren op handen hoog…’ de twijfel aan mijzelf in de sport: jawel hij was weer een feit.

Toch had ik zondag weer een lekkere training en het baal gevoel zakte, tot dinsdag avond. Ik kom de zaal in en word direct apart genomen door Pris, ‘Ze hebben geen tegenstander voor je zaterdag…..’ FUCK!! schiet er direct door mijn hoofd, ik wil vechten verdorie heb er zo hard voor getraind! Pris verteld dat ze aangeboden hebben mij bij de gevorderde vechters in te delen maar daar ben ik aldus haar nog niet klaar voor. Ja die opmerking steekt, natuurlijk, ik wil verdorie wel A-vechter zijn! Letterlijk horen dat ik daar (nog) niet aan toe ben…. ja dat is moeilijk. Maar goed, ik vertrouw op hun inzichten en dus is het een kwestie van mijzelf nog verder pushen dat ik er wel kom… (Marion begin je al te snappen waarom jouw blogs even zo hard binnenkwamen over het zwemmen?….) Pris meld verder dat ze nog hun best gaan doen een tegenstander te vinden en dus gaat de voorbereiding in de vorm van een loodzware training verder. De training is heerlijk en alle onzekerheden verdwijnen, voor mijn gevoel gaat het goed en dat is het belangrijkste.

Het wordt woensdag, op het werk loop ik een rondje hard, conditioneel zit het meer als goed momenteel en weer voel ik een sneer als ik bedenk dat er geen tegenstander is. Dat is toch echt wel balen! Wanneer ik thuis kom om met Jer naar de Ikea te gaan is er een appje van Pris: ze hebben iemand maar zij is gevorderd, of ik het zie zitten tegen haar matchmaking te vechten (2x 2 minuten) En dan knakt er iets in mij, de onzekerheid dondert mijn lijf in: er is gisteren gezegd dat ik niet goed genoeg ben voor gevorderd. Nee dit kan ik dus nog niet en dat zeg ik dan ook eerlijk. Reactie terug komt er op neer dat het goed is om wedstrijdritme op te doen. Natuurlijk is dat waar maar ik heb geen zin compleet die mat af gebeukt te worden want dat is het beeld wat ondertussen in mijn hoofd gevormd is. Zou ik bij de gevorderden vechten: dan ben ik gewoon kansloos en ik ga volgende week op vakantie….. weinig zin dat zwaar geblesseerd te gaan doen…. Een definitieve ja krijg ik niet, maar ook geen definitieve nee en dat begint aan me te knagen.

Het feit dat het volkomen onduidelijk is wat mij dit weekend te wachten staat….. Vecht ik wel? Vecht ik niet? Het maakt me kriegel. Tegen de tijd dat we gisteren bij de dojo aankomen ben ik echt niet meer te genieten. Ik kan deze zooi er gewoon niet bij hebben, ik zit te vol in mijn hoofd door alles wat er in zo een korte tijd gebeurt is. Wanneer ik dan ook nog eens hoor dat Pris denkt dat ik de partij tegen de gevorderde dame aankan maar Erwin dat betwijfelt…. dan is het KNAK. Het feit dat mijn coach niet in mij geloofd (dat zal niet de realiteit zijn maar dat is alles wat ik nu voel) klaar echt volledig klaar! En daar is de zaagstem weer in mijn hoofd, waarom probeer ik het nog? Ze geven je een zoethoudertje Joyce…. zodat je niet zo zanikt om te mogen vechten. Wie neem je in de zeik? Ze willen Jer op de mat hebben die zoveel beter is als jij….. En als ik dan ook nog eens tijdens de training echt stuk ga omdat ik gewoon leger dan leeg ben…. BOEM, daar is de overtuiging weer: IK FAAL, IK ZAL NOOIT EEN A-VECHTER WORDEN….. KANSLOOS WIJF, GEEF HET IN GODSNAAM OP, JE KAN DIT NIET….

Uren praten deze gedachten op mij in en dus was vandaag een rampen dag. Ik heb barstende koppijn, ben misselijk, ow mensen echt jullie willen niet weten hoe beroerd ik me voelde. En dus wilde ik dan maar zelf voor de helderheid zorgen en mij terugtrekken uit het toernooi. Ik stuurde dus een berichtje aan Pris dat ik me hondsberoerd voelde. Na wat heen en weer sturen komt er uiteindelijk de reactie dat zij en Erwin denken dat de zenuwen mij parten spelen. Ja mensen dat klopt…. Ik weet gewoon niet meer waar ik sta, ik heb even iemand nodig die zegt ik geloof in jou Joyce. Die mijn rotsvaste overtuiging dat ik niet goed genoeg ben omver haalt. Verdorie ik wil dit zo graag, ik heb er echt alles voor over, heb nog nooit in mijn leven zoveel getraind als nu. Ik ben stikkapot, helemaal leeg, gewoon omdat ik wil bewijzen dat ik dit kan. Omdat ik mijzelf wil overtuigen? Omdat er zoveel twijfel zit bij mijzelf? Omdat ik het spuugzat ben dat alles zo verdomd moeizaam moet gaan? *zucht* ik weet niet eens waarom ik nu zo hard moet huilen maar ik ben gewoon he-le-maal klaar met alles…..

En nu ik 10 minuten in tranen voor me uit heb zitten staren bedenk ik ineens dat ik misschien toch harder geraakt ben door het uitblijven van antwoord door Roxane dan ik mijzelf wil toegeven. Dat misschien alle frustratie daarom draait……. Weet niet wat kanslozer is…. Weet wel dat de jankbui iets opgelucht heeft……

Langzaam maar zeker echt vrij

De dagen glijden langzaam voorbij nadat ik de sprong waagde. Is mijn leven veranderd? Is er nu echt iets wat door het drukken op de knop verzenden afgelopen maandag anders is? Ik sta nog iedere dag op dezelfde manier op, te vroeg naar mijn zin. Ik doe mijn werk gewoon als altijd en na het werk is het nog altijd knallen met de trainingen. De zon komt nog iedere ochtend op en gaat iedere avond weer onder. Waarom voel ik me dan zo anders? Niet door de boodschap vanaf de andere kant want die is er niet. Maar voor het eerst ever zie ik dat niet als een persoonlijke afwijzing. Voor het eerst kan ik mijn schouders op halen en denken: jouw verlies. En vooral VOELEN dat het inderdaad haar verlies is, niet het mijne. Beter gezegd ik voel me sterker dan ooit eigenlijk. Ik ben trouw gebleven aan mijn wat ik belangrijk vind en nog veel belangrijker: ik kan me neerleggen bij wat er nu gebeurt. Lieve lezers; het is goed zo…. ik kan Roxane nu écht loslaten! Jezus ik kan het gewoon echt! En dat besef maakt me zo gelukkig en zo ontiegelijk trots. Langzaam maar zeker ben ik echt vrij :D

forgiveness

The leap of faith

Of er onbegrip voor mijn keuze gaat zijn die ik gisteren maakte, ik twijfel er niet aan. Een streep zou idd een streep moeten zijn maar voor mij blijft dat toch een heel moeilijk iets merk ik.  Ruim een week, nee Joyce niet liegen, denk al ruim een maand of 2 zijn er de gedachten die zich aan mij op dringen. De constante vraag, wat als? De constante gedachte dat ik baal van mijn eigen ontwijkende gedrag, wanneer ga ik nou eens zorgen dat ik uitspreek hoe dingen voor mij zitten. Wat dat betreft was het een verademing zondag gewoon tegen Leah te zeggen dat ik echt van haar hou om de persoon wie ze is. En waarom zou ik er om liegen? Omdat ik me er voor schaam, omdat mensen er misschien een ongemakkelijk gevoel van krijgen omdat ik van nature iemand ben die makkelijk zegt: ‘ik geef om je’ Het besef landde dat ik het gedrag afgeleerd heb omdat ik te vaak een klap voor mijn kop ermee gekregen heb en dat doet zeer, dus vlucht je er voor. En dat is nou precies waar ik mee wil stoppen want dan vlucht ik voor de persoon wie ik ben en dat kan onmogelijk de bedoeling zijn Always be yourself, life is too short to be anyone else zeggen ze en dat vind ik dus ook :)

Dus wat ik gisteren deed, nou het volgende. Ik heb vorige week tijdens het schrijven van mijn manuscript een stuk getypt waarvan ik nog steeds vind dat een super stuk is. Het laat zo ontiegelijk goed zien door welke hel ik heen ging in feb 2013. En dat is mijn manco, ik kan stuk gaan van binnen maar niemand die het aan mij zal zien. Ja ik word stiller en keer misschien meer in mijzelf maar de echte emoties…. Nope die zijn voor mijzelf en niemand anders. En zo ook in die tijd met Roxane, want natuurlijk gaat deze blog over haar voor degenen die dat zelf nog niet verzonnen hadden. Ik heb ergens altijd geweten dat er een specifiek knakpunt tussen mij en Roxane geweest is, die zaterdagochtend bij haar thuis. Ze probeerde mij te provoceren om eerlijk te zijn over mijn gevoel en dan met name hoe ik over vrouwen dacht. En in een split second maakte ik de beslissing die er voor zorgde dat de hele handel op slot knalde tussen ons. Bijna gevoelloos pareerde ik haar opmerking over hoe bloedmooi vrouwen kunnen  zijn en direct er achteraan zei ik dat ik naar huis vertrok. Zij stortte op dat moment finaal in maar wat zij nooit geweten / gemerkt heeft is dat die beslissing mij ook zo goed als lam legde. Dat ik gewoon in paniek raakte door het besef wat echt eerlijk tegen haar zijn in zou houden; en dus vluchtte ik en besloot ik mijn gevoel voor haar mijn grootste geheim te laten zijn: jawel 2 jaar lang.

Iedere keer als ik het stuk terug las kwam dat gevoel weer naar boven, Roxane moest eens weten hoe dat moment echt verlopen is voor mij. Niet zo koud als dat het misschien leek op dat moment. En daar was dat wankel momentje weer, de twijfel of ik niet eerlijk tegen haar moest zijn. Kijk en dan word het belangrijk wat mijn beweegredenen op zo een moment zijn. Handel ik niet weer uit mijn hoop? De hoop haar weer terug in mijn leven te krijgen. Natuurlijk speelt dat mee, daar ga ik echt niet om liegen.  Maar het punt is nog veel meer dat ik al jaren twijfel of ik eerlijk moet zijn. En dat mijn hart elke keer weer ja zegt, dat mijn angst voor de hel die losbarst mij tegenhoudt. De hel die losbarst? Ja een neerbuigende reactie, een reactie van hoe kansloos ben jij… En gisteren was er ineens het besef dat ik onbewust dat van mijzelf vind, dat die kritische kant van mij dat vind. En ik vind dat die kritische kant nu maar eens de mond gesnoerd moet worden. Wat is er kansloos aan echt om iemand te geven? Helemaal niets! Ja je kan er je vraagtekens bij hebben of zij dat nog steeds verdiend en ik zeg: ja dat verdiend ze. Want als iemand mij uit de shit getrokken heeft dan is het Roxane geweest, de persoon die mij liet zien hoe makkelijk het eigenlijk is om van mij te houden.

En dus nam ik gisteren een leap of Faith, ogen dicht en gewoon springen. Haar vertellen wat ik gevoeld heb en wat ze daadwerkelijk voor mij betekend, ja nog altijd lieve lezers. Ondanks dat er zo een sneer was met het afscheidsfeestje, dat kon ik dan ook even mooi in het berichtje verwerken. Ik ben trots op hoe ik dit op papier gekregen en verstuurd heb. De tekst uit mijn manuscript die ik vertaald heb herhaal ik niet maar mijn mail die het stuk begeleidde wel.  Of ik al iets gehoord heb? Nee. Verwacht ik dat ik nog iets ga horen? Nee. Maar dit geeft mij een echt gevoel van afsluiten omdat ik gewoon gezegd heb hoe het voor mij geweest is. Mijn grote geheim van mij afgegooid heb en vertrouwen te hebben in wat er nu gebeurt. Mijzelf trots voelen in plaats van kansloos.  Blij zijn dat ik iig dit soort gevoelens toe kan laten en ze durf te delen met de andere partij. Zowel Maaike als Leah hebben mij die wijsheid gegeven, beiden zeiden ze: gevoel is geen ramp, niets om je voor te schamen. En eindelijk voel ik precies hetzelfde: het is mij overkomen dat ik zoveel voor Roxane ben gaan voelen. Maakt me dat een kansloos mens? Nee integendeel het maakt mij een liefdevol mens en daar ga ik me never nooit niet meer voor schamen :)

Dus bij deze de tekst van mijn sprong, ik vind hem mooi!

 

Hi Roxane,

 

Last week when we were having our ‘final’ chat we talked about living your dreams. And for me living my dream like I said is writing, to put my feelings on paper so I can share them. The thing I have been starting to write is not something to share but something for myself to understand what has been happening the past 2 years especially between the two of us. Last week I wrote something of which I directly felt that I wanted to share it with you. Why? I honestly don’t know, perhaps because I like to torture myself a lot sinnce the smartest thing to do would to just forget you and move on. 

 

I mean how clear can it be that it’s what you want me to do. That message was so (painfully) clear when Tim showed me the invite of your farewell party. Don’t blame him for telling me that, we live in a free world and you can invite whoever you want. He thought that it would give me some sort of closure by knowing how you stand in it. Well it surely helped being very calm in saying goodbye, I don’t know how I would have done it otherwise because saying goodbye to you, letting you go… It is by far the most difficult thing I have done in years. I don’t think you have known what you meant for me, why I kept fighting so hard for you. The word document will explain if you want to know. 

 

If you don’t want to know, fine as well. But for me not sharing this with you would always left a question in my mind, what if…. And with the save distance between the two of us I rather handle a clear get lost (the reason why I always kept my mind for myself) then the question what if. Live my dreams… for once being honest to the person who deserve my honesty the most. That it is giving you the knowledge which can change the way people we both know would think about me when you would tell them, yeah that’s scary…. 

 

xxx Joyce