Zware herinneringen aan 25 november

Normaal gesproken ben ik niet zo van het herbloggen van stukken die ik zelf geschreven heb. Maar in dit geval is er een reden voor uitzondering. Het is vandaag 25 november een dag met een inktzwarte rand….. In 2007 was dit de laatste dag dat ik mijn vader zag….. En geloof me dat de sterfdatum van 1 van je ouders altijd een lading op een datum aanwezig laat zijn. Het is mijn geluk dat ik 3 jaar later WEER op 25 november een keiharde klap te verwerken kreeg…. rond dezelfde tijd het gevoel dat je wereld weer volledig in elkaar dondert. In 2011 toen ik hier net blogde schreef ik een stuk over deze 2 dagen die ik op een gegeven moment privé zette. Maar eerlijk is eerlijk….. ik wil gewoon dat mensen dit verhaal kunnen lezen. Kunnen snappen wat het met je doet als je tot 2 keer toe, stomtoevallig op dezelfde datum, voor goed afscheid moet nemen van iemand waarvan je houdt. Ok het verhaal van mijn vader is van een totaal andere orde als verhaal nummer 2, maar geloof mij het gevoel was op het moment zelf volledig gelijkwaardig…..

25 november 2007

Ik heb zoals altijd op zondag een lesje bodypump gevolgd en kom thuis. Ergens baal ik dat ik gelijk weer de deur uit kan; mijn vader heeft ons allemaal (mijn moeder, broertje, Jer en mijzelf) uitgenodigd om zijn verjaardag alsnog te vieren in de middag en daarna uit eten te gaan. Ik kruip direct achter de computer en spreek mijn vader aan op msn: pap vind jij het heel erg als Jer en ik een half uurtje later komen? Natuurlijk is dat allemaal prima en dus komen wij wat later binnen. Jer en ik gaan bij mijn broertje op de grond zitten; we hebben de grootst mogelijke lol om een fles met vodka (weet niet meer waarom maar wel dat we met zijn drieën er erg om gelachen hebben) Ik kijk een paar keer op en zie mijn vader en moeder samen aan de eettafel zitten. Eindelijk kibbelen ze eens niet maar hebben ze een goed gesprek, het maakt me blij.

Tegen 4 uur stappen mijn broertje en moeder bij mijn vader in zijn gloednieuwe auto. Zijn oude wagen is nu van mij en dus rijden Jer en ik (nog wat onwennig aangezien ik hiervoor enkel motor reed) achter mijn vader aan. Echter ik besluit ergens illegaal af te slaan zodat ik wat sneller in de stad ben. Wanneer we eenmaal bij het wok restaurant zitten verknald mijn vader bijna mijn grote verrassing voor Jer. Ik had voor zijn verjaardag een romantisch weekend weg geboekt en mijn vader zei dat bijna. Omdat hij recht tegenover me zat gaf ik een trap onder de tafel en keek ik hem waarschuwend aan. Maar de rest van de avond was erg gezellig en rond 19 uur staan we met zijn allen bij de auto. Jer zou de volgende dag naar Moskou vertrekken en dus wenst mijn vader hem een fijne reis. Ik omhels mijn vader en zeg: “het was heerlijk pap zie je dinsdag!” We stappen de auto in en rijden naar huis waar we om 9 uur op bed gaan liggen om Top Gear te kijken.

Gedurende het programma zegt Jer ineens: “Ging de deurbel nou?” en hij loopt het bed uit naar de logeerkamer om te kijken wie er weg gaan. Wanneer hij terug komt zegt hij achteloos: “Was de politie, ze rijden net weg” Ik voel mijn maag omdraaien, de politie staat niet zonder reden aan de deur. Ik probeer mijn moeder te bellen, geen gehoor en ik begin nu toch echt wel in paniek te raken. Ik bel mijn broertje die op stap is met vrienden, hij beloofd direct naar huis te gaan om even te kijken. Jer probeert me ondertussen gerust te stellen: “Misschien zagen ze wel dat je illegaal afsloeg met je auto” “Daarvoor komt de politie niet aan je deur schat, dat weet je zelf ook wel…” Eindelijk gaat mijn telefoon en zie ik mijn moeders naam op het scherm, pfffieww! Ze verteld me dat ze de was aan het opvouwen was en daardoor de telefoon niet gehoord heeft. Vervolgens vraagt ze ineens:” is alles wel goed met papa?” “ja natuurlijk waarom zou alles niet goed met hem zijn?” is mijn nuchtere antwoord.

Na het gesprek met mijn moeder wil ik toch wel graag weten waarom de politie dan aan mijn deur stond en dus bel ik naar het bureau van mijn woonplaats. Er wordt gevraagd of ik een moment heb en op het zelfde moment dat ik een man aan de telefoon krijg belt mijn moeder opnieuw en dus neem ik ook mijn mobiel op. Bijna kalm is haar stem als ze zegt: “Joyce papa is overleden” Ik begin te schreeuwen, “Nee nee nee! Niet mijn pappie, nee!” Maar dat was de oppervlakte van mijn emotie want er was gewoon niets meer. Stilte, leegte en vooral die immense kou in mijn lichaam. Ik sms Nienke: Kom alsjeblieft hier mijn vader is dood. Als een echte vriendin is ze er binnen 2 minuten. Jer is ondertussen druk bezig zijn reis naar Moskou te annuleren. En dan gaat de deurbel en komen mijn moeder, broertje en zijn 2 beste vrienden binnen.

Het moment dat ik mijn broertje zie zal voor altijd op mijn netvlies gebrand staan: kapot echt volledig stuk. We vallen elkaar in de armen. Tegelijk hoor ik mijn moeder met de meegekomen politie praten, mijn sterke moeder.. Hoe moeilijk zij het ook heeft, ze coördineert alles, achterhaald wat er exact gebeurt is en zorgt dat mijn opa en oma door de politie ingelicht worden. Om 11 uur belt mijn oma, maar ik kan het niet aan haar te woord te staan. Wie anders dan mijn moeder kan het wel, mijn respect en ontzag voor mijn moeder groeit met de seconde. Uiteindelijk gaat iedereen weg en blijf ik alleen op de bank liggen. Jer vraagt me naar bed te komen terwijl er een traan over zijn wang rolt. Ik pak hem vast: “Schat het komt allemaal goed” zeg ik doodkalm. Nog altijd met een immense kou in mijn lichaam staar ik naar een ster die exact door ons raam in de stormachtige nacht naar binnen schijnt. Mijn vader zal ik nu echt nooit meer zien, mijn vader is echt dood…

Vanaf dat moment is er altijd die lading op 25 november. Zeker toen een jaar later mijn moeder rond diezelfde tijd ineens een drievoudige by-pass operatie moest ondergaan. Toch leek het in 2009 iets minder te worden en dus verwachtte ik dat 2010 voor mij een stuk acceptatie voor deze datum zou brengen. Dat het gewoon een datum als alle anderen zou gaan worden, helaas kwam er nog een extra lading bij deze dag in 2010…

25 november 2010

Het initiatief van mijn toenmalige werkgever is echt super tof; de megaparty als afscheid van onze organisatie in zijn volledige vorm. Een grote splitsing is aanstaande en dus gaan we met zijn allen nog 1 keer feesten in het zuiden van Nederland. De hele dag bevind ik mij in de activiteit waar ik dolblij van word: ik was ingeloot voor een slipcursus. Geweldig! Echt kan niet anders zeggen, zo gelachen met het groepje collega’s waar ik bij zat. Daarbij was dit hele gebeuren enorm leerzaam voor mij en dat was uiteraard heel erg mooi meegenomen. Om 5 uur in de middag verlaten we het ijskoude terrein en worden we met bussen richting ons hotel gebracht. We hebben 1.5 uur om ons om te kleden voor het feest in een heus kasteel, nice!

Eenmaal in mijn hotelkamer neem ik een bad en tijdens dat bad racen mijn gedachten. Het is 8 weken terug dat ik radicaal met Damian brak en vanavond wordt dus het eerste feest dat we niet zoals gewoonlijk bij elkaar zullen staan. Ik hoop ergens dat het niet zo ver hoeft te komen, dat we in deze setting eindelijk de strijdbijl (die nu extreme vormen aan begint te nemen) kunnen begraven. Ik pak na het bad mijn nieuwe kleding en kijk tevreden in de spiegel. Nou ja tevreden; de donkere kringen van het verdriet om Damian zijn nog altijd erg zichtbaar. Ik loop naar de bar en de een na de ander complimenteert me met mijn outfit, dat doet me goed! Al snel is het op naar de bussen en wederom ga ik voorin zitten met Lieke, we lachen en hebben het enorm naar ons zin. Maar toch is daar af en toe die steek als ik in de verte Damian zijn stem hoor, auw…

Eenmaal bij het kasteel aangekomen kijk ik mijn ogen uit: lichte mist op het water om het kasteel heen en alles is zo mooi uitlicht. Damn! Wat ongelofelijk mooi. Tijdens de wandeling naar de ingang probeer ik in de buurt van Damian te komen, dat lukt maar hij negeert me volkomen.. En dat gaat bijna de hele avond zo door, Damian is dicht bij me maar ik lijk niet te bestaan voor hem. Het sloopt me, trust me… Ik verlies mezelf hoe langer hoe meer in mijn emotie en ineens vind ik het genoeg geweest en ik wil hem echt even spreken. Hij loopt richting de bar en nog beter hij is alleen. Ik volg hem indirect pak snel even water en loop achter hem aan richting de groep die naar de band staat te luisteren. Ik wil hem namelijk niet voor het blok gooien 1 op 1. Wanneer hij daar aankomt draait hij zich om en ziet mij op hem aflopen, hij zet direct zijn drankje neer op een tafel en loopt hard weg. *slik*

En dan wordt de stilte ineens doorbroken door de stem van de zanger van de band: “Kom bij me zitten sla je armen om me heen en houd me stevig vast..”De tranen schieten direct in mijn ogen; deze combinatie is te veel….. de keiharde afwijzing van Damian en tegelijk het horen van het liedje wat ik gekozen heb voor de begrafenis van mijn vader op zijn sterfdatum nog wel….. Een collega ziet het aan me en vangt me op, maar ik wil alleen zijn. Ik zwerf door de gangen van het kasteel in mijn lange jas, zoekend naar een uitgang. Weer een collega die me ziet, zij pakt me vast en begint te vragen wat er is. In tranen vertel ik over een ruzie die juist vandaag de boventoon voert. Ze sleept me mee naar buiten en daar staat onze HR functionaris die ik net een dag daarvoor verteld had over de problemen tussen Damian en mij.

En vanaf dat moment lijkt er een enorme escalatie te ontstaan: meer en meer mensen beginnen zich hiermee te bemoeien. Mijn HR functionaris die mij liever naar het hotel terug laat gaan, ik die het glashard weiger, een andere collega die met Damian gaat praten. Het wordt allemaal veel te groot opgeblazen, dit wil ik allemaal niet. Ik wil gewoon Damian bij me hebben en normaal met hem kunnen praten zodat we eindelijk die ruzie achter ons laten…. Ik ben zo misselijk en zo verschrikkelijk verdrietig. Ja ergens is er de hoop dat het gesprek van mijn collega gaat helpen maar wanneer zij ook hoofdschuddend terug komt weet ik dat alles voor altijd stuk is. En dan is er voor de tweede keer in mijn leven die immense pijn. Het klinkt misschien wat maf maar ik voelde me op dat moment exact als toen mijn vader overleed, exact het zelfde… Op dat moment drukte ik het weg en ging ik los op het feest. Met zoveel mensen om me heen dansen en zingen. Maar eenmaal op mijn kamer in het hotel, in die extreem koude ruimte, huilde ik ruim 3 uur totdat ik eindelijk in slaap viel. Het was een feit; de man waar mijn hart lag zal nooit meer in mijn buurt komen…….

Gelukkig zijn er ondertussen al 3 jaren geweest waarin 25 november een dag als alle anderen was. De lading aan de dag is langzaam dragelijk geworden. Maar ik zeg eerlijk, de woorden uit deze blog, mijn verdriet…… Nog altijd slaat mijn hart als een bezetene wanneer ik dit lees…. Ik geloof dat ik in mijn leven nooit meer zo een pijn heb ervaren als ik 2x eerder deed op deze datum….. Een datum waar 2 keer mijn wereld volledig instortte……

Een datum waarop ik vandaag de dag weet wat van de voor altijd een gemis zal blijven…..En daarom zeg ik nu: Ik mis je paps…. rust zacht <3

[Cursus Material] Mindfulness Week 5

Van persoonlijk naar moeilijke kwesties…..

En zo waren we ineens over de helft van de cursus mindfulness. Ik moet heel eerlijk zijn dat alles wat huiswerk was vorige week op een heel laag pitje stond….. Meditaties? Nee ik zag ze echt niet zitten want deze meditatie kwam simpelweg te dichtbij…. Ja de stem op de cd kan heel leuk zeggen dat herinneringen slechts wolken in je hoofd zijn die komen en gaan….. ja dat zal ongetwijfeld helemaal waar zijn….. Maar voor mij is het als een toeschouwer naar mijn gedachten kijken een enorm confronterende bezigheid. Het is aan den lijve ondervinden wat een slecht zelfbeeld hebben met je doet…… Iedere gedachte is een opmerking van een kritische stem van binnen, zeggend hoe kansloos je dingen aanpakt, zeggend hoe weinig interessant je voor mensen bent. Na 2 jaar intensieve therapie zeg ik bewust het tegengestelde tegen mijzelf maar onbewust is het blijkbaar nog altijd een heel ander verhaal te noemen. Precies hetgeen waar ik mij de afgelopen sessie bewust van werd en daardoor werd ik bang voor die meditatie en ging ik hem heel heldhaftig uit de weg….

Toch heeft die enkele meditatie vorige week een hoop bij mij losgemaakt. De realisatie dat ik zo keihard voor mijzelf ben deed me beseffen dat ik daardoor des te harder mensen in mijn omgeving nodig heb die mij positief stimuleren. Ik weet bijna zeker dat het indirect de reden geweest is dat ik ineens knakte tijdens mijn karate training. Steeds aan geven wat ik niet goed doe en zeggen dat ik te kort ga schieten…… nee sorry daar help je mij echt niet verder mee want daarmee bevestig je enkel de overtuiging die ik al zo sterk over mijzelf heb. Het was ergens een hele verdrietige vaststelling maar ik ben blij dat ik hem gehad heb…. Hier moet ik doorheen voordat ik weer verder kan. Beter gezegd voordat ik verder kon, want ik denk dat mijn breakdown vorige week dinsdag tijdens het karate simpelweg een noodzakelijke was. Door eindelijk eens uit te spreken hoe ik dingen ervaar konden mensen er ook iets mee doen en konden zij mij uitleggen waarom ze dit deden. Dus al was het weinig huiswerk deze week, stil stond mijn proces zeker niet. Het enige wat ik wel deed was samen met Roxy (mijn gekozen maatje) berichten over en weer sturen om elkaar te herinneren aan het leven even stil te zetten en ons bewust te worden van hoe we ons voelde. Korte berichtjes maar toch bood het steun en houvast en niet enkel voor mij. Roxy stuurde een aantal keren de opmerking terug dat mijn reminder op exact het juiste moment kwam, dan wel onze week was voor geen van beiden makkelijk blijkbaar.

Vandaag zitten we weer in de zaal en we beginnen direct met de bewustwoordingsmeditatie. Hoe voel je je op dit moment? Nou waar het vandaan kwam weet ik niet maar ik voelde mij rete emotioneel, de tranen branden achter mijn gesloten ogen… bah! Oh nee…. omarm je emoties……. het is prima dat ik mij emotioneel voelde…. Vervolgens gaan we de afgelopen week doorspreken en wanneer we van de tweetallen weer naar de groep gaan besluit ik wat ik hierboven allemaal vertelde ook te delen met de groep. En weten jullie, doordat ik zo open ben beginnen anderen ook open te reageren. De mensen die in de groep zitten, iedereen heeft een verhaal….. Misschien moet ik eens af leren te denken dat iedereen zo een perfect leven heeft en ik de enige ben die geteisterd word door emoties, het is geen terechte manier van denken. Misschien dat deze realisatie er voor kan zorgen dat ik zelf ook wat meer relativeer wanneer ik weer eens overspoeld word door gevoelens waar ik niet op zit te wachten. Heel misschien ben ik toch echt niet zo heel erg anders als het overgrote deel van de mensheid en moet ik die sterke overtuiging maar eens los gaan laten.

Tijd voor de theorie voor deze week want na alle techniekjes van mindfulness ons eigen te hebben gemaakt gaan we dus nu de echt lastige dingen doen. Jawel dingen die wij moeilijk vinden, die ons keihard raken bewust opzoeken en volledig toelaten. Want dat is het helemaal he, wanneer ons iets raakt dan gaan we denken: hoe kunnen we de situatie oplossen, hoe krijgen we dat rot gevoel zo snel mogelijk weer weg? Hoe komen we zo snel mogelijk weer in die happy state?? Ik probeer nu een stukje theorie weer terug te halen maar misschien dat ik het volgende week ietsje moet herzien nadat ik het hoofdstuk gelezen heb ;) Het komt er op neer dat wanneer we denken over onze moeilijkste emoties we 2 dingen doen: ten eerste we drukken dat gevoel zo hard mogelijk weg want we willen dit helemaal niet voelen. Ten tweede laten we ons blokkeren, je voelt iets wat je niet wil voelen, dus denk je hoe het weg krijgt, door het piekeren ga je meer gestrest reageren waardoor je je nog rotter voelt. Nouja het riedeltje is duidelijk denk ik…… voor mij was dit een mega eye opener want het is waar, dit is exact hoe een rot gevoel zich bij mij kan ontwikkelen. De truc in deze is om juist het gevoel te omarmen, ok ik voel dit en ik hoef daar niets aan te veranderen. Het is misschien niet prettig maar dat hoeft ook niet…… Benoem de gevoelens die je hebt en laat je ademhaling je leiden naar innerlijke rust.

Ik geef grief toe, dit klinkt zweverig…… Maar ik heb van de week zelf ervaren dat het wel zo werkt. Ik had een weer een nervositeitsaanval door het aanstaande toernooi en dat ik enkel zwaar af zou gaan. Wat ik voelde? Men hartkloppingen, pure paniek door mijn hele lijf en ik kreeg het weg door enkel nog maar te letten op mijn ademhaling. Dus ja ik geloofde wel in de oefening die we nu gingen doen: de moeilijkheidsmeditatie. Het absolute gevoel van paniek kon ik niet op commando oproepen maar de lichte onrust die kou in mijn lijf deed stromen wel. Door het gewoon te zien als een lichamelijke reactie zonder het labeltje onrust of what ever aan te hangen bleef het beperkt tot dit gevoel. Dit is dus een techniek die ik de komende dagen nog heel veel ga gebruiken aangezien de zenuwen tot recordhoogte zullen gaan stijgen voor het toernooi ;) De bijeenkomst zit er op en Roxy en ik lopen samen naar buiten. We hebben elkaar echt gevonden hier, we snappen elkaar bizar goed. Beiden zien we dat deze week een kernpunt gaat zijn om meer ontspannen en positief in het leven te gaan staan. We nemen afscheid met een dikke knuffel, alle oplossingen zijn leuk maar gewoon een knuffel van iemand die hoopt dat het voor haar en voor jou makkelijker gaat worden betekend zoveel meer. Soms heb je daar gewoon behoefte aan.

Het laatste wat ik met jullie wil delen is het gedicht van de sessie van vandaag, hij is mooi…… Een stukje besef wat aardig binnen kwam:

This being human is a guesthouse, every morning a new arrival

A joy, a depression, a meanness, some momentary awareness comes as an unexpected visitor,

Welcome and entertain them all!! Even if they are a crowd of sorrows, who violently sweep your house empty of it’s furnature,

Still treat each guest honourably, he may be clearing out for some new delight,

The dark thought, the shame, the malice, meet them at the door laughing and invite them in,

Be grateful for whoever comes, because each has been sent as a guide from beyond….

You would never be mine…….

Het is maar goed dat je tranen niet kan zien wanneer het stortregent buiten,
Alsof iets moois direct alle pijn kan doen vergeten,
Ik heb geen laatste kans om je te beloven dat ik er nooit meer een puinhoop van zal maken,
Er is enkel de zoete pijn door de aanblik van je rug terwijl je wegloopt,

Het is wreed dat je nooit zal weten wat ik allemaal geprobeerd heb,
Het is moeilijk te doen alsof ik lach, terwijl ik van binnen gebroken ben,
Je bent weg, er is enkel nog een echo in mijn hoofd,
Maar ik herinner me nog ieder woord wat je ooit hebt gezegd,

Nu kijk je me aan zonder medelijden in je ogen,
Het is alsof de koude wind mij keihard in mijn gezicht slaat, 
En ik weet dat ik echt er zooitje van maak,
Dat komt enkel doordat je mij niet ziet zoals ik zou willen,

Iedere keer wanneer je mij voorbij loopt als we elkaar zien, dan is daar weer de realisatie:
Je was nooit en zal nooit die ene persoon voor mij zijn…..

Een liedje wat in het Engels de essentie voor de ellendige verstandhoudingen die ik in mijn leven gehad heb weergeeft. Het was vanmiddag alsof mijn adem afgesneden werd toen ik dit nummer voor het eerst hoorde (dank je Tita voor het delen…) Ik vind het briljant echt zo mooi, maar tegelijk word ik de hele avond al overspoeld door herinneringen….. Dat die ene bijzondere persoon je ineens met pure minachting aankijkt….. omdat je er zo een pest bende van gemaakt hebt…….

Pfoe dit komt binnen…… heel erg binnen……

Damian….. Roxane…… Leah……. damn……..

ml_tears_wide3_20130830101005937831-620x349

[Shopblog] Prepare yourself for the wintertime

Eindelijk is het weekend aangebroken na een werkelijk chaotische week. Gelukkig was de vrijdag zelf nog redelijk ontspannen doordat ik thuis werkte en mijn vaste trainingsmomentje had. Hierna is het weer door bikkelen maar tegen half 4 kan dan toch echt alles uit, tijd om eens even lekker ontspannen ik besluit te doen bij mijn geliefde massage centrum. Een afspraak tegen 4 uur houdt in dat ik aankom terwijl de zon toch echt begint onder te gaan, heerlijk die gouden gloed dan buiten!

B2-RBqvIcAAYSDk

Deze keer heb ik een nieuwe meid die mij masseert en die weer een hele andere techniek gebruikt. Het maakt ook allemaal niet uit, het is waanzinnig ontspannend en dat uur gaat veel te snel naar mijn zin voorbij. Voordat ik weg ga krijg ik op mijn sodemieter dat mijn schouders echt vast zitten….. tja wat wil je als je continu bezig bent met pushups en alle andere zooi die je spieren compleet op spanning brengen ;) Maar goed alles is nu weer los, heerlijk gevoel.

Eenmaal weer thuis heb ik net aan een uurtje om te koken en te eten aangezien ik al vroeg met mijn mams heb afgesproken in de stad. Het is koud genoeg om mijn geliefde knalpaarse winterjas en handschoenen aan te hebben en met tranende ogen kom ik half 7 op de fiets bij het stadhuisplein aangereden. Mijn mams en ik gaan eerst maar eens even de V&D in waar ik me vergaap aan een hele toffe jurk voor de kerst. Ik ben te lui om te passen dus ik heb hem niet gekocht maar misschien dat ik volgende keer kan melden dat ie alsnog in mijn bezit is ;) Mijn moeder wil hierna graag naar de Bristol en tja wie ben ik om te weigeren. Eenmaal in de Bristol loop ik uit gewoonte een rondje, niet dat ik iets nodig heb. Maar dan valt mijn oog op een paar boots waar ik direct helemaal weg van ben. Echt leer, gevoerd met (nep) bont in een cognac kleur. Wanneer ze ook nog eens heerlijk zitten en 50% korting hebben is de keuze simpel: deze laarzen gaan mee!

IMAG1223

Ik besluit buiten de Bristol deze warme pantoffeltjes direct aan te trekken aangezien mijn laarsjes toch wel erg frisjes zijn. Tijd om eens even lekker ergens te gaan zitten voor een kopje koffie / thee. We kiezen voor de nieuwste aanwinst bij ons in de stad Doppio. Mijn moeder gaat uiteraard voor een koffie specialiteit maar jullie weten: ik ben miss anti koffie en dus ging ik voor een thee specialiteit. Ow mensen en wat voor 1! Deze was echt onwijs lekker :) Spicy Berry thee, hele lekkere kruiden thee met een toegevoegd steranijsje en een kaneelstokje. Jawel dat noem ik toch echt wel genieten hoor :) En wees eerlijk dit ziet er toch uit als een feestje?

drinkje

Weer gehydrateerd en wel wil ik even loeren bij de miss Etam, vind dat ze daar altijd leuke combinaties van kleding hebben. Maar deze keer kan ik nou niet echt iets vinden waarbij ik het wauw gevoel krijg. Ik loer ook nog even bij de opruimingen en daar zie ik een ontzettend tof grijsblauw colbertje hangen en ze hebben ook voor erg weinig leuke t-shirts voor er onder. Ik zie ook nog een zwart vest hangen en dus ik heb even wat te passen. Het vest heeft te korte mauwen naar mijn zin en het colbertje is op het hangertje erg tof maar wanneer ik het aan heb kleurt het echt totaal niet bij me…. Twee t-shirts gaan mee (voor een 10-tje geen geld!) en ik besluit maar even bij de M&S mode verderop te loeren  of ze daar een leuk jasje hebben. En jawel lieve lezers, ik vond een echt Joyce jasje waar ik direct op slag verliefd op werd en wat prima bij mijn shirtjes kan :D

Dus ik ben helemaal in straal modus met vooral mijn jasje, wat me toch wel zeker 19 euro koste (lang leven de opruiming :D ) We wandelen verder, mijn moeder scoort een Sinterklaas cadeautje voor me in de vorm van een hele leuke kalender voor op de wc met kittens (Me like) Dan wil ik stiekem toch echt nog even naar de Primark (sorry mam, alsnog naar je werk op je vrije avond ;) ) Ze hebben daar van die heerlijke huispakken voor weinig en die wil ik dus hebben. Uiteindelijk vind ik 2 echt toffe setjes, eentje in fluffy style en de ander in pinguïn style. Het kost me toch zeker wel 22 euro ;) en zeg eerlijk ze zijn leuk toch? En ze zitten heerlijk <3

Mams en ik besluiten dan nog een snack te nemen bij de nieuwe dönner zaak en ondertussen flitsen er politie wagens en politie motoren voorbij……. Zal wel weer hommeles geweest zijn bij het busstation. Dan is het toch echt 9 uur geweest en gaat alles dicht. Ik geef mijn mams een knuffel en vertrek richting mijn fiets met 3 bomvolle tassen in mijn handen. Kom maar op met die winter, ik ben er helemaal klaar voor :D En terwijl ik al lopend stralend naar alle lampjes boven mij kijk bedenk ik me dat dit een heerlijke shop avond met mijn mams was, veel te lang geleden dat we dit deden :D

kerst

Wanneer de emoties tot een kookpunt komen

En zo is het ineens alweer 19 november (kijk eens Esra, zonder hoofdletter dit jaar ;) ) De maanden en dagen zijn langzaam voorbij gegleden en dan is de confrontatie er weer met de maand die bol staat van de heftige herinneringen. 17 november 2008, mijn moeder die plotseling een drievoudige by-pass operatie moest ondergaan…. 19 november, de verjaardag van mijn vader, 25 november 2007 de sterfdatum van mijn vader, 30 november de dag van de begrafenis. Ja er liggen best wel wat pijnlijke herinneringen in deze tijd en dan niet gewoon even simpele aspecten…. Nee deze gebeurtenissen zijn echt levensveranderend geweest. En daarom is het ook altijd zo dat ik mij in deze maand een beetje down voel, net even wat minder kan hebben als anders. En ja ik ben altijd wel een emo geval maar deze tijd van het jaar is het van een iets andere orde.

Dit jaar leek het echter alsof het allemaal een beetje langs me heen zou gaan, dat voor het eerst de hele heftige emoties achterwegen zouden blijven. Leek zeg ik al want gisteren was het dan toch echt bingo. De dag op mijn werk was al druk geweest met als hoogtepunt dat ik Roxane moest melden dat we het hele project wat wij samen doen from scratch weer op moeten gaan starten, de nu gekozen route werkt gewoon niet. En dus was mijn dag een lange vol discussies waar Roxane maar bleef benadrukken dat ze echt niet doorhad dat alles zo slecht ging en dat ik dát aan haar had moeten melden. (lees dat probeerde ik al ruim 4 weken maar die boodschap kwam gewoon niet aan) Anyways, ik kom thuis ergens tegen 5 uur en ik heb Jer beloofd mee te gaan naar de vroege training. Dit houdt in dat we om 10 voor 6 uiterlijk de deur weer uit moeten. Dan moet ik in die korte tijd ook nog een reactie naar de dame die het artikel over narcisme geschreven heeft geven aangezien zij mijn verhaal wil gebruiken. Dat vind ik prima maar ik wil niet dat mijn vader als een mega boeman wordt neergezet: ook hij is het product van zijn opvoeding en al heeft hij dingen echt onhandig aangepakt het is en blijft mijn vader waar ik van hou. Zodra ik die woorden tik op mijn telefoon merk ik hoe de emoties keihard mijn lijf in donderen, uit het niets…… verdriet…… leegte……. Ergens wil ik maar 1 ding: wegkruipen in een hoekje van de bank en alleen zijn met dit gevoel.

Helaas we zitten nog altijd vol in de wedstrijdvoorbereiding dus ja dan gaan we uiteraard trainen. Ik overtuig Jer met de motor te gaan zodat hij langer door kan trainen mocht hij dat willen en ik kan stoppen om half 9. Eenmaal in de auto slaat mijn overdrukventieltje open: de tranen rollen over mijn wangen uit het niets. Eenmaal in de zaal besluit ik eerst tegen Erwin te zeggen dat ik echt niet in mijn vel zit en op het randje loop. Mij dan tot het uiterste pushen….. het kan nog wel eens een extreme uitwerking op mij hebben, ken mijzelf langer als vandaag. Dan beginnen we met de training, warming up is lekker en dan gaan we een stootoefening op het kussen doen, hell yeah! Echter ik krijg nogal wat feedback te verwerken, ik draai niet genoeg in waardoor mijn stoten nog niet maximaal hard zijn. Mijn manier van uitblazen is niet goed, ik sta verkeerd en als toetje de opmerking: ‘Als je dit tijdens het toernooi doet ga je het niet redden’ Ik word al pissig op mezelf, ik wil dolgraag doen wat mij gevraagd wordt maar mijn lijf lijkt het simpelweg te weigeren. Daarbij is het irritant niet lekker te kunnen knallen maar steeds weer gestopt te worden voor weer een stukje feedback.

Ondertussen zit het eerste uur er bijna op, dus gaan wij afsluiten met een rondje sparren. De wedstrijdvechters moeten op lijn komen staan terwijl je elk een tegenstander toegewezen krijgt. Ik begin tegen onze hyper hoog trappende bruine band, het gaat redelijk…… ik kan zijn trappen redelijk blokken al ben ik echt een paar keer net te laat. Dan is het tijd voor partij nummer 2 tegen Syl, zij vecht lekker vind ik echt maar soms ook erg gemeen. Nu had ik al ontzettende last van mijn bovenbenen door de selectietraining van zaterdag en de eerste minuten heb ik al 2 trappen vol op die plek te vallen. ‘Ietsje rustiger met de lowkicks’ roep ik al hijgend. Ik maak een goede stootcombi die echt raak was en ja voor mijn gevoel werd ik keihard teruggepakt door 3 snoeiharde lowkicks…. En ja toen ging het in mijn hoofd op zwart, ik werd woest……. pure razernij terwijl ik kijk naar de vrouw die geen rekening meer hield met mijn al aanwezige blessure. De tranen staan in mijn ogen, ik hyperventileer en wil weglopen omdat ik simpelweg niet meer voor mijzelf insta. Echter het wordt opgevat als opgeven dus volgt de reprimande: ‘Joyce herpak jezelf!! Door dit gedrag werd je vorige keer vierde!’ Ik probeer mijzelf onder controle te krijgen terwijl ik verder vecht, maar ik wil echt niet meer, het tyfus gevoel wat er al zo erg zat is exponentieel gestegen……. ik wil alleen zijn….. maar ik kan niet weg…… De mensen die klaar staan voor de volgende training beginnen mijn naam te roepen: ‘Kom op Joyce!’ En ik? Ik wenste iedereen weg, Rot op!! Houd je hoofd!! Laat me alleen!!

Partij zit erop en ik ga staan, klaar voor de volgende. Erwin pakt me aan mijn band en trekt me naar achteren. ‘Ik weet dat je het zwaar hebt vandaag maar je dit doet op het toernooi is het klaar, herpak jezelf!’ Een klap op mijn schouder en we gaan weer door: tegen Jer (leek echt nergens naar) en uiteindelijk mijn laatste partij wat dan wel weer een beetje ok was. Maar voor mij is het klaar, dit is niet wat ik wil…… Voel me zo verrot, voel me zo falen omdat ik gewoon overduidelijk niet goed genoeg ben…… het toernooi….. forget zoals het nu klinkt ga ik mijzelf enkel voor schut zetten daar. Is dat wat ze willen bereiken? Mij overtuigen van het feit dat ik echt geen wedstrijdvechter ben, mij dat zelf nu ook te laten inzien? Eindeloos gaat die interne dialoog zo door tijdens mijn tweede uur en wanneer het dan half 9 is en ik met mijn karate maatje naar buiten wandel is het echt klaar. Ik bel mijn moeder en daar blijkt ook mijn broertje te zitten, ik ga daar heen om even flink uit te huilen. En mensen gehuild heb ik……. er kwam geen einde aan. Jer heeft in de tussentijd zowel met Erwin als Syl gesproken, uitgelegd dat deze manier van mij op scherp zetten echt een tegengesteld effect heeft, ja idd ik blokkeer…. Dat was met de Fjällraven Classic ook zo door dezelfde aanpak toen van Jer.

Uiteindelijk kan ik wegkruipen in de armen van Jer op bed en troost hij mij dat het echt goed komt en ik vooral moeten blijven genieten.  Dat zelfde verhaal meldde Pris mij ook nog eens via de WhatApp heel erg laat in de avond, dat ze mij echt niet naar een toernooi laten gaan als ze niet echt denken dat ik daar klaar voor ben….. Dus ik wil weer gaan genieten van de trainingen ipv het te zien als een immense last / stressbron. Ergens was het misschien maar goed dat het nu de maand november is en dat de emoties aan de oppervlakte liggen, dan doe ik er eindelijk wat mee ipv dat ik blijf binnenvetten zoals gewoonlijk……

[Cursus Material] Mindfulness Week 4

De week dat het persoonlijk werd……………..

Vandaag zou ik voor een keer de cursus mindfulness overslaan: een uitnodiging voor de selectietraining op maandag was iets wat mij liet groeien van trots…… ja NATUURLIJK zou ik daarheen gaan. Dus vorige week netjes aangegeven dat ik er een weekje niet zou zijn en alvast een team gemaakt met mede cursiste voor aankomende week. Het werd maandag en mensen ik was echt helemaal stuk….. Dit weekend stond bol van de zware trainingen, mijn lijf heeft momenteel meer weg van een cheeta dan van een jonge vrouw met al die fucking blauwe plekken. Een dag rust….. hij was echt heel erg welkom. Maar ja selectietraining… ik had ja gezegd dan moest ik wel. Maar mijn lijf was zo op dat ik gewoon voelde dat ik nog een training door de mangel gehaald worden gewoon niet zou trekken…… Dat besef landde in de nacht en direct was daar de strenge stem in mijn hoofd: dan mis je enkel het essentiële knopje Joyce…… dan geef je WEER op…. Dat gezemel in mijn hoofd…. eindeloos ging het door waardoor ik echt bagger sliep. Ik zocht me een ongeluk naar een uitweg, een uitweg zonder mensen voor het hoofd te stoten of zonder dat mensen mij een zwakkeling zouden vinden. En die vond ik…… te erg voor woorden: ipv dat ik gewoon zeg: mensen mijn lijf vind het even genoeg….. nee joh ik meldde dat ik toch mijn cursus niet kon missen wat half waar was. Het was meer dat ik mijn cursus niet WILDE missen en daarbij dat ik gewoon rust wilde.

Dus 16 uur naar het zaaltje en daar krijg ik verbaasde blikken van de cursusleidsters: ‘Jij zou er toch niet zijn vandaag?’ Ik leeg het verhaal uit, dat mijn lijf zo duidelijk liet voelen dat ik echt niet meer kon en dat ik daarom die prestigieuze training liet schieten. Dat ik toch echt wel gevoelig ben voor het aanzien en de mening van anderen als het om mij gaat en dat daardoor deze keuze een half godswonder mag heten maar dat ik het niet aangedurfd had dit heel rechtstreeks aan mijn trainers te laten weten. Dat ik dan overvallen wordt door het gevoel van angst voor afwijzing en of woede van de tegenpartij. Ja het was best wel even een zwaar gesprek zo maar het leidde wel tot de complimenten van de cursusleidsters: ‘Je hebt je lijf laten spreken in plaats van dat je klakkeloos met je gedachten mee gegaan bent, na 4 weken cursus, dat is een echte doorbraak!’ Het geeft even een gevoel van trots wat helaas ook zo weer wegebt, baal dat ik niet gewoon eerlijk heb durven (want dat is het echt) zeggen dat ik gewoon niet nog meer wil / kan trainen dan dat ik momenteel al doe…….. Die gedachte blijft zich maar aan mij opdringen de eerste 20 minuten van de bijeenkomst.

We spreken even de afgelopen week door en na een persoonlijk verhaal van 1 van de meiden durf ik mijn verhaal ook wel in de groep te vertellen. Maar dit bleek toch wel erg tegen te vallen……. ineens voelt het alsof al die mensen in de kamer mijn verhaal als een overdreven schreeuw naar aandacht bestempelen en het voelt werkelijk alsof mijn keel dichtgeknepen wordt. Heel leuk zo een cursus die er eigenlijk op geënt is je bewust te worden van alles…… ik voel al mijn emoties als ik onzeker wordt de laatste weken 2 keer zo erg lijkt wel…..  Ik besluit mijn onzekerheid te omarmen en dan nog eens naar de mensen te kijken, de meid naast me zit met tranen in haar ogen, sommigen zijn doodstil geworden en kijken mij met grote ogen aan. Ja mensen dit is de pijn die achter de flamboyante Joyce schuil gaat, shocking I know……  Wanneer ik uitverteld ben is het tijd voor een oefening die hier echt werkelijk perfect op inhaakte: op een flipchart worden 4 kolommen getekend met de woorden: Gedachte, emotie, gevoel, gedrag. Een van de leidsters schetst een situatie:

Stel je moet een presentatie houden in een meeting met allemaal hoge managers waar je niemand van kent. Je loopt de zaal binnen en tot je grote geluk zie je een bekende die je vrolijk begroet. Echter zij reageert totaal niet op je begroeting….. wat is je reactie?

Tja dit is een heikel punt bij mij dat weten jullie en dus zei ik zonder na te denken: ‘Dit is een persoonlijke voor mij….. Mijn gedachte zou zijn dat zij niets meer met mij te maken wil hebben, dat ik iets fout gedaan had, mijn emotie die hierbij hoort is verdriet, woede naar mijzelf, onzekerheid…… Mijn gevoel is een alles overheersende leegte op de plek waar mijn hart zit en mijn gedrag is mij zo goed als onzichtbaar te maken’ Terwijl ik dit zeg staan de tranen echt in mijn ogen, fuck die situatie omschrijving lijkt wel voor mij gemaakt. Zeker als ik de reacties van anderen hoor die dan denken dat de vrouw hun gewoon simpelweg niet gezien heeft….. Het zet me aan het denken, het is extreem hoe erg ik alles direct aan een afwijzing koppel.

Deze hele oefening is de inleiding voor de meditatie die we deze week mogen gaan oefenen: de gedachten meditatie. En lezers, die meditatie is confronterend! Door jezelf heel bewust open te stellen voor al je gedachten en als toeschouwer te kijken…….. Het is heftig. Vandaag tijdens de eerste keer dat we deze meditatie deden was ik werkelijk een observator van de eindeloze stroom van interne dialogen. Ik heb me nooit beseft hoe erg ik over dingen nadenk ipv dat ik gewoon dingen doe. In 9 minuten leerde ik vandaag al direct dat ik altijd de 100% zekerheid probeer te genereren dat er niets fout kan gaan. De eindeloze hoeveelheid scenario’s….. mensen hoe kan ik dit leven noemen? Het is eerder overleven……. Het is stom toeval te noemen dat ik en mijn maatje voor de komende week exact dezelfde reactie op deze meditatie hadden. Wij waren de enige 2 die dit echt zwaar vonden en dat komt blijkbaar omdat wij de ergste controlfreaks, peoplepleasers van de groep zijn……. Lees de 2 mensen met een verhaal…… Grappig dat ik haar vorige week werkelijk enkel op een gevoel uitkoos om mijn maatje te zijn, nu spraken we naar elkaar uit dat wij echt veel van elkaar kunnen leren. We willen buiten de cursus ook gaan afspreken, toch wel mooi zoiets. Mag alleen hoop dat haar naam geen slecht voorteken is: jawel we hebben Roxane nummer 2 :) die ik hier maar Roxy ga noemen ;)

Achteraf ben ik blij dat ik naar de cursus gegaan ben. Dat ik onder begeleiding voor het eerst die gedachten meditatie gedaan heb. Dat ik de reacties van anderen op de voorbeeld situatie heb gehoord. Ik dacht altijd dat dit vooral een leuke nieuwe ervaring opdoen was, maar de cursus mindfulness kan wel eens een echte life changer worden denk ik zomaar :)

The Music Tag

1377863945624

Ik zat eens te kijken op buitenlandse blogs of nog wat leuke tags tegen kwam en ik vond deze vragen over muziek. Tja muziek freak die ik ben: music tags kan je nooit genoeg hebben vind ik en dus heb de vragen even vertaald en ga ik even los op de antwoorden :)

1. Wat is je favoriete artiest / band van dit moment?

Ik ben momenteel helemaal blind van Yoav, een artiest waar ik bij toeval op stuitte bij de New Friday afspeellijst op Spotify. Het nummer Dopamine heeft echt mijn hart gestolen. Het is het eerste nummer ooit waarvan ik zelf de lyrics op het internet gezet heb (jawel op zo een site) Ik vind de tekst geniaal, de muziek geniaal, zijn stem geniaal en ik vraag me oprecht af waarom ik nog nooit eerder wat van deze man gehoord heb. Bij deze voor jullie het liedje:

2. Welke artiest / band zal je altijd goed blijven vinden?

Dat zijn er eerlijk gezegd heel wat voor mij, Savage Garden en uiteraard dan ook Darren Hayes, Coldplay, Michael Jackson, U2, System of a Down, Placebo, The Foo Fighters, Casey Stratton, Aqualung…… Ik ga maar stoppen denk ik, want de lijst kan echt eindeloos worden :) Zoals jullie zien is de lijst ook heel erg divers, ik luister echt naar alles.

3. Wat is voor jou het beste nummer wat ooit gemaakt is?

Weet je ik vind dit altijd zo een onmogelijke vraag want dit is zo afhankelijk van hoe ik me voel. Het is misschien niet het beste nummer qua muziek wat ooit gemaakt is maar door de lading die er voor mij aan hangt is het onderstaande nummer ongeëvenaard. Pfoe mensen de herinneringen die zijn heftig maar ook zo mooi en daarom kan ik geen genoeg krijgen van dit nummer. Zo mooi. zo puur, zo de woorden die ik toen in 2010 echt had willen uitspreken……

4. Wat is het meest beschamende nummer wat in je afspeellijsten hebt staan?

Glimlach door deze vraag, oké ik beken schuldig ik heb een nummer van The Kelly Family erin staan: I can’t help myself… Qua zang vind ik dit nummer gewoon zo verschrikkelijk mooi, de tweestemmigheid wauw! Hoe fout het ook mag zijn hahaha.

5. Wat is de top 5 van meest gespeelde nummers in je afspeellijsten?

Oké is er een mogelijkheid om dat in Spotify op te zoeken? Hmmmm nee dat werkt niet echt dus dan maar mijn I-pod ;) Verrassende lijst; dit had ik zelf dus niet verwacht hahaha, ik zet linkjes erin mochten jullie nieuwsgierig zijn :)

  1. Passion 4 life van E-Force & MC DL, (intro is echt herrie vanaf 45 seconden wordt het beter en op 1:35 begint de reden waarom ik dit nummer zo geniaal vind) Dit is dus een hardtrance/ hardcore nummer wat ik vaak draaide toen ik nog fitness trainingen deed, vandaar dus waarschijnlijk mijn meest afgespeelde nummer haha ;) Wel echt een lekker nummer :D
  2. Trespassing van Adam Lambert, ow ja 1 van mijn ultieme feel good nummers. Hier word ik zo vrolijk van en zijn stem is natuurlijk geweldig :D I dont need no sympathy, I wont cry and whine. Lifes my light and liberty, And I shine when I wanna shine. Vooral dat laatste zinnetje, oh hell yeah!
  3. Beautiful Freak van Eels, ja dat is gewoon een onwijs mooi nummer. Die muziek doet raken en die tekst…… 1 van de mooiste ooit gemaakt. Ik zit nu ook weer met ogen dicht te luisteren, wauw wauw wauw…….. zo mooi…. 1 tip, dit moet je met koptelefoon luisteren :)
  4. Broken English van Adam Lambert, nummer 2 van meneer in mijn meest gedraaide top 5. In tegenstelling tot het eerste nummer is dit juist een heel gevoelig nummer waar ik de lyrics echt ontzettend mooi van vind en ook de tegenstrijdige ritmes in de muziek vind ik heerlijk.
  5. Ode to the bouncer van de Studio Killers, oh heal yeah!! Feel good nummer wat mij uit een hele depressieve periode trok, lang leven 3 FM serious request ;)

6. Wat vind het beste album ooit gemaakt?

Dat is een makkelijke: The Tension and the Spark van Darren Hayes, waanzinnig! Zo een persoonlijk album van hem met teksten die letterlijk van mijn hand hadden kunnen zijn en dan die stem erbij…. damn! Love it!!

7. Wat vind je de mooiste album cover ooit gemaakt?

Ehm……… nou ja……… weten jullie dat ik daar echt nooit echt op let? Gelukkig hebben zoiets als Google :D Nou dat brengt ook niet heel erg veel opheldering….. Ik ga hem lekker open laten want nogmaals ik heb daar weinig mee….

8. Wat vind je het mooiste nummer voor een soundtrack dat ooit gemaakt is?
Gelukkig weer een vraag die makkelijk te beantwoorden is :D Uit de film Avatar: I see you van Leona Lewis  So I offer my life as a sacrifice, I live through your love Ja lezers, dit noem ik poëzie, vind dit zo een mooie zin met zoveel betekenis :)
9. Wat is het eerste concert waar je ooit heen ging?
Jawel in het jaar 1993 ging een toen net 12-jarige Joyce voor het eerst naar een concert, van mijn helden in die tijd. Ahoy Rotterdam was de plek waar ik oog in oog stond met Robbie, Mark, Gary, Jason en Howard: jawel de heren van Take That! Echte jeugdzonde dus hahahaha :)
10. Wat is het beste concert waar je ooit geweest bent?
Het was een verre reis helemaal waard: het moment dat ik in 2012 in Glasgow een intiem concert (250 man) van mijn grote idool Darren Hayes bijwoonde, dat was echt zo gaaf! Die man is geweldig live en een heerlijk uitzicht om naar te kijken. Ik heb hierna (en hiervoor ook niet trouwens) nooit meer iemand live gehoord die zo ontzettend mooi kan zingen: bloed zuiver misschien nog wel mooier als op de CD’s. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar nieuw materiaal van hem en het moment dat hij weer gaat toeren. Ja ik trek dan zonder problemen weer de Noord Zee over, want dat is het zo waard!
11. Wat vind je de mooiste quote uit een nummer?
Dan kom ik weer even terug op het nummer van Yoav, zie hier de tekst die is gewoon wauw voor mij. Vind het zo mooi en zo spot on……. (voor mij als persoon), vooral het zinnetje met de streep eronder, het raakt me keer op keer weer. Simpele woorden voor zo een herkenbaar gevoel:
At last my dear I fear, We lost our way but it’s ok, We’ll make it back,  When the time arrives
And if you close the door, Just leave the crack, I know you know, We’ll make it back, When the time arrives, know,
I’ll be by your side
I’ll wait the day, For some kind of sign, That I’ll obey, Though I’m not doing fine,
Living in my skin, Without you to get in, Living in my skin, Without you

Until the night, she crush over me like dopamine,
Until the dawn, she crush over me like dopamine,

I wreck my brain, For details that remain, And though my memory is a pain. 

Psycoded all the time, Still sweetness that revised
At last my dear, I fear we lost our way, But it’s ok, We’ll make it back,
12. Bespeel je muziek instrumenten?
Al zou ik het echt heel erg graag willen…… nee helaas bespeel ik helemaal niets…..
13. Heb jij een speciaal liedje met bepaalde mensen?
Ja dat heb ik zeker, te erg zelfs….. Zeker met Damian, alle herinneringen aan de dingen met hem hangen samen met muziek. Ik koppel zo ie zo muziek ook altijd aan momenten in mijn leven en dan hoef ik dat nummer maar aan te zetten en BAM ik ben weer terug in die periode…….
14. Is je muzieksmaak over de jaren verander?
Ik ben geneigd om direct ja te roepen maar eigenlijk is dat helemaal niet zo, ik luister naar hele uiteenlopende dingen en dat heb ik altijd gedaan. Ook is mijn smaak ook altijd vrij alternatief geweest dus nee eigenlijk niet, mijn muzieksmaak is gewoon Joyce.
Ik heb echt lol gehad met het invullen van deze tag en ik wil nu zelf ook 4 mensen nomineren om deze tag in te vullen:
Tita: omdat ik weet dat ze een even grote muziekliefhebber is als ik :D
Marion: omdat zij altijd tags heel leuk invult en vaak over muziek blogt :D
Betenge: omdat ik oprecht nieuwsgierig ben naar zijn antwoorden :D
Madeleine: omdat ze zo blij was met haar eerste tag en ik haar graag nummer 2 geef :D

Opgevoed worden door een narcist…

Een aantal dagen geleden (her) postte ik een brief aan mijn overleden vader, denk dat daaruit duidelijk werd dat mijn vader geen makkelijke man was om mee samen te leven. Niet alleen op mij maar ook op mijn broertje en moeder heeft zijn gedrag enorme impact gehad en nog steeds. Wij hebben alle 3 toch wel bij vlagen het gevoel dat veel zijn gedragen onze eigen schuld zijn wat dan weer leidt tot enorme twijfel aan jezelf. Wat dat betreft is dat denk ik de grootste uitwerking die het gedrag van mijn vader op mij heeft, het zelfbeeld wat zeker tot een jaar geleden op een absoluut 0 punt zat. Alles wat er in zijn ogen fout was leidde automatisch tot de schuld bij mijzelf leggen en dus de overtuiging dat ik een onmens was. Het heeft ruim 2 jaar intensieve therapie bij de afdeling persoonsproblematiek gekost om weer met een redelijke dosis zelfvertrouwen in het leven te staan. Maar eerlijk is eerlijk, een brok zelfvertrouwen zal ik nooit en te nimmer worden en ik heb toch altijd in meer of mindere mate een bevestiging van de buitenwereld nodig om de echte overtuiging te voelen dat ik de moeite waard ben. Dat is iets wat mensen misschien vreemd en ongezond vinden (dit gevoel moet immers uit jezelf komen) maar ik ben al heel blij dat ik niet meer volledig van de buitenwereld afhankelijk ben :)

Het is een feit dat er iets niet goed zat bij mijn vader en veel mensen roepen: ‘Je vader was depressief..’ Dat lijkt aan de oppervlakte zo maar zijn manier van reageren was veel extremer dan zuiver iemand die het leven niet aankon. De manier van manipuleren, zijn wil was wet, zijn wraak / aanvallen als je het verkeerd deed…… het was gewoon een enorme zieke manier van doen. Nu weet ik via Willem (mijn psych) dat er een bijna 95% kans is dat mijn vader last had van een narcistische persoonlijkheidsstoornis. En natuurlijk heb ik er her en der wel eens stukken over gelezen en aspecten van mijn vader in die verhalen herkend. Maar niets is ooit zo hard binnen gekomen als het stuk wat ik gisteren las. Een vriendin van mijn moeder deelde een artikel over hoe de slachtoffers (al dan niet ex partners, kinderen, vrienden) van zo iemand leven in de greep van de narcist. En dat lieve lezers was een dubbele confrontatie met mijzelf…. Ik schrok van de herkenning in de woorden maar dan wel van 2 kanten waardoor ik het echt helemaal kwijt was. Alle gevolgen van het jaren lang onder de macht van een narcist leven kon ik als herkenning aanmerken: de woede richting jezelf, de twijfel, de hoge sensitiviteit voor de reacties van anderen………… Ruim 16 jaar direct en daarna nog 11 jaar indirect contact met zo iemand heeft mij voor goed veranderd en ik ben er van overtuigd dat ik die littekens nooit helemaal zal verliezen hoe hard mensen mij daar ook mee proberen te helpen.

Maar uit het artikel bleek ook dat zoals iedereen ik ook een product van mijn opvoeding ben…… en dat was gisteren reden voor een enorme klap. Ik las het hele artikel en de knoop in mijn maag werd erger en erger hoe verder ik vorderde…… Want wat gebeurde er? Ik herkende steeds meer specifieke gedragingen van een narcist in mijzelf. En dat is iets waar ik hier al vaker over geschreven heb, de angst dat ik exact dezelfde stoornis als mijn vader heb. Ik weet dat ik door de ‘aanvallen’ van mijn vader heel weinig vertrouwen in de medemens heb. En aanvallen moeten jullie dan als volgt zien:

Het ideale imago wordt nooit behaald, en de narcist ontdekt niet dat het per definitie onhaalbaar is, maar wijt het aan de omstandigheden en de omstanders die hij bevecht. Dit maakt de situatie ook zo uitzichtloos; voor alle partijen. Hij zit in een fantasie van allerlei prachtige eigenschappen (helpend, gevend etc.) en anderen moeten dit waar maken. Hij wordt gedreven door wat hij zelf nodig heeft en beredeneert alles naar zichzelf toe. Zolang je hem steunt lijkt er niet zo veel aan de hand te zijn; de problemen worden vooral zichtbaar wanneer hij zich te kort gedaan voelt. Hij opereert dan vanuit een heftigheid die grote schade aanricht. De narcist is woedend omdat hij naar de rand van zijn innerlijke afgrond werd gebracht, wat nooit had mogen gebeuren en waar de ander voor gestraft moet worden. Dit heet de narcistische aanval. Deze aanval voelt als de beet van een slang, en de beet is giftig. Je voelt je na die beet ongelooflijk slecht over je zelf. Voor de narcist is hijzelf echter weer het slachtoffer in deze interactie. Je bedreigde zijn imago immers en de gapende leegte onder zijn grootheidswaan werd hierdoor voelbaar. Ineens voelt de narcist zich naakt en de schaamte en het afgrijzen hierover zijn zo groot, dat hij anderen onmiddellijk voor deze beleving verantwoordelijk stelt.

En nu komt dus voor mij de onmogelijkheid in deze, ik besefte mij ineens dat ik exact dezelfde manier van reageren heb in verstandhoudingen. Ik kan zoveel eisend zijn, ik moet de bevestiging hebben en krijg ik die niet dan ga ik volledig op tilt. Met tranen in mijn ogen legde ik mij neer bij dit besef en ja de afschuw naar mijzelf was immens gisterochtend. Ik wil die persoon helemaal niet zijn en over het algemeen lukt het mij prima afstand van die verschrikkelijke kant van mijzelf te nemen. Maar wanneer iets mij echt raakt, wanneer mensen écht veel voor mij betekenen en mij teleurstellen……. dan komt het monster in alle hevigheid naar boven. Het is bijna een volautomatische reactie……. zoals Sas het gisteren zo mooi noemde: ‘Je wordt rancuneus’ Ze heeft gelijk en dat haat ik van mijzelf; hetgeen wat ik het meest verafschuwde aan mijn vader heb ik mijzelf ook volledig eigen gemaakt. Wat ergens ontzettend logisch is want als je jaar in jaar uit elke dag niets anders meekrijgt dan wordt dat de norm volgens jou.

Gelukkig weet ik ondertussen te voorkomen dat ik een gat in donder puur en alleen doordat ik me ook besef dat ik misschien nog niet direct de reactie onder controle heb maar dat ik wel de keuze kan maken de reactie los te laten en wel het juiste te doen. Wraak gevoelens als iemand niet reageert zoals je hoopt, ach Joyce je wint er niets mee. Behandel iemand zoals je zelf behandeld wil worden en je komt veel verder. Dat bleek gisteren toen ik hier met Sas over sprak, zij kon mij zo snel die wraak modus in krijgen als ze weer eens iets uitsprak wat de twijfel aan mijzelf keihard omhoog toverde. Nu vertelde ik haar eerlijk over mijn twijfel en wat was haar reactie:

Joyce je bent je vader niet, ja misschien heb je bepaalde gedragingen jezelf eigen gemaakt maar jij kan naar jezelf kijken en beseffen dat je fout zit. Zeker de laatste maanden merk ik dat dingen puur bij jezelf houdt en niemand is perfect.

Door het gesprek met Sas voel ik iets meer rust en minder afschuw richting mijzelf. Ik zal best nog wel eens een explosie van binnen voelen wanneer iemand mij op mijn nummer zet, heb daar echt moeite mee, om vervolgens te beseffen dat er misschien toch wel een kern van waarheid inzit om daar dan weer wat mee te doen. Zaak is het nu vooral is de explosies voor mijzelf te houden. Want ik mag dan wel een product van mijn opvoeding zijn: ik wil voorkomen dat ik anderen door dezelfde hel heen sleep.

Iets met 14

keep-calm-and-love-14-110

Het is vandaag 14 november, een dag als alle anderen zouden jullie zeggen. Maar voor mij is de 14-de van welke maand toch wel een bijzondere dag. Het getal 14, het is iets wat onlosmakelijk met mijn leven verbonden lijkt te zijn. Het begon ooit eens met de klassenlijst, zowel op de basisschool als op het middelbaar was ik nummer 14 op de lijst. Jawel in 8 verschillende klassen. Alleen toen was ik nog zo jong en viel het mij amper op, ik was gewoon Joyce nummer 14 heel simpel. Het moment dat ik ineens een bewuste verbinding met nummertje 14 maakte was toen ik ging voetballen. Het moment dat ik het doel verliet en echt in het veld ging spelen was het moment dat ik een rugnummer mocht kiezen. Het was niet eens een bewuste opmerking die ik maakte: ‘Ja natuurlijk nummer 14!’ Iedereen in die tijd dacht dat ik het nummer koos omdat mijn held bij Ajax, mister very very hot, Dani met hetzelfde nummer speelde. Maar dat stond er echt los van, het nummer voelde gewoon goed :D Overigens omdat hij zo fijn is en misschien niet iedereen weet wie ik bedoel, aanschouw Dani: (DAMN!!)

80351103515435

Anyways vanaf dat moment was nummer 14 echt een vast iets in mijn leven geworden en het lijkt soms wel dat die binding met de tijd sterker wordt. Of misschien let ik er meer op, dat kan ook natuurlijk haha. De 14-de van iedere maand, het zijn gewoon heerlijke dagen waarop alles lijkt te lukken. Maar daar houdt het niet mee op, mijn kentekenplaat van mijn motor, jawel er zit nummer 14 in, mijn telefoonnummer (niet zelf uitgekozen) begint met nummer 14. Op Facebook heb ik zo ongeveer een patent op like nummer 14 te geven, gebeurt met gemak 4 a 5 keer per dag…… 2014…… het is echt het jaar van mijn leven geweest, het jaar waar alles ineens leek te lukken :) Toeval? Tja dat kan……. net zo goed dat het toeval kan zijn dat het vandaag 14 november is, dat ik op de sportschool vanuit 200 kluisjes nou juist nummer 14 toegewezen kreeg, dat mijn Facebook mij zojuist laat weten dat ik nog 14 evenementen open heb staan ;) Ik noem het allemaal bizar toevallig ;) Ik heb mezelf zojuist eens verdiept in de numerologie en ontdekt waar de nummers 1 en 4 voor staan, toen kwam ik niet meer bij. Herkenbaar met betrekking tot mij? Mwha :p

Symboliek en Persoonlijkheid Getal 1. Dit getal geeft de persoonlijke identiteit aan. De initiatief nemer, je originaliteit. Het is ook het getal van het ‘ego’. En ook van je goddelijkheid, wat ieder mens wel in zich heeft. Ook het weten wie je bent: de leider. De negatieve kant: arrogantie, tirannie, controle freak.

Symboliek & Persoonlijkheid Getal 4. Het getal vier staat voor vasthouden, grenzen, structuur, organiseren, ordelijkheid, materie, werk. De negatieve kant: dogmatisch worden of heel bekrompen.

Toch grappig dat een getal wat zo verweven is met je leven zo goed kan omschrijven hoe je als persoon bent. Het enige wat ik écht niet in mijzelf terugzie is de structuur, alhoewel, als ik stress heb wordt ik idd gestructureerd in het uitdenken van scenario’s, hmmmmm het klopt dus wel ;)

Ik ben benieuwd lieve lezers, hebben jullie ook een belangrijk getal in jullie leven? Misschien moeten jullie eens hier (je moet wel even een stukje omlaag scrollen) kijken waar het voor staat :) En delen wat de uitkomst is, ik zou het erg leuk vinden :D

De avond dat het even teveel werd…..

Ik zit volop in de wedstrijdvoorbereiding momenteel. 5 dagen per week keihard trainen. Jullie moeten je voorstellen dat een training voor een toernooi vechten toch echt wel wat dingen inhouden waarvan mensen direct roepen: dit is waanzin!! Waarom zou je dat jezelf in godsnaam aan willen doen? Tja waarom? Omdat je je lijf moet harden, omdat je klaar moet zijn serieus trappen en stoten te ontvangen. Daarbij vechten is echt slopend vermoeiend kan ik melden, dus moet ook de conditie volledig op pijl zijn. Ik ben me nooit meer bewust geweest van hoe lang 2 minuten eigenlijk is als tijdens de partijen van mijn eerste toernooi, ik dacht werkelijk dat er geen eind aan kwam…… 2 minuten…… waar hebben we het eigenlijk over? Anyways, de reden voor mijn schrijven vandaag. Eerlijk is eerlijk het opnieuw schrijven van deze blog, want gisteren had ik ook al een relaas op papier gezet. In tranen toen wel te verstaan….. ik was helemaal van het padje af na de training van dinsdagavond. Ik was boos, gefrustreerd, bang en voeg nog maar een zooi van dit soort woorden toe. Voor het eerst in 1.5 jaar kon ik niet inzien waarom iets bij zou dragen aan beter worden. Voor het eerst voelde het als een stap te ver en jullie weten dat ik wel eens heel erg ver gegaan met deze sport……….. Ga mee terug naar dinsdagavond:

Ik merk eigenlijk al terwijl ik de dojo binnen wandel dat ik vandaag niet op mijn best ben, het is een foute keuze geweest om brood te eten voor de training. Mijn maag verveelt en al tijdens het warmlopen voel ik de klomp op mijn maag liggen en ben ik lusteloos. Eerste oefening die we gaan doen is een conditionele; ik moest al stotend naar voren lopen. Het wilde gewoon echt niet, gevechtstand? heel erg ver te zoeken….. soepel bewegen? forget it…… Doordat ik me al zo zat te ergeren dat het gewoon niet wilde werden mijn stoten zacht. Tja en als je coach dat ziet….. terwijl hij weet wat je kan…… Zijn reactie loog er niet om: ‘Harder stoten Joyce!! Ik heb gezien wat je kan!!’ Schokkende woorden? Nee zeker niet, beter gezegd op ieder ander moment zijn juist die woorden het laatste zetje om nog die stap extra te zetten en alles uit mezelf te halen. Maar nu….. ik voel niets anders dan dat ik faal. Hierdoor wil ik bij de laatste set echt dubbel zo hard bewijzen dat ik het wel kan. Ik blijf keihard stoten, beweeg naar voren en dat terwijl ik tegengewerkt word om het zwaarder te maken. We doen dit 3 ronden met korte rust momenten en ik ging te ver. Juist omdat ik me zo graag wilde bewijzen luisterde ik niet meer naar mijn lijf…… eindelijk is daar de verlossende kreet voor het einde en jawel ik ga ter plekke bijna over mijn nek tot 3 keer toe. GATVERDAMME!! Wat haat ik dat gevoel! Ik vlucht de dojo uit op zoek naar een wc maar zodra ik in de gang ben trekt de misselijkheid als sneeuw voor de zon weg en dus (jawel nog altijd in mijn bewijs modus) ging ik direct weer verder.

Daarna is het het ruim 45 minuten een heerlijke training, zowaar ik begin weer op te knappen en grijns weer. Ondertussen hebben we 3-tallen moeten vormen voor training op kussens en ik ben blij dat ik bij 2 sterke gasten sta, beter gezegd Bas is gewoon de beste persoon die je bij je kan hebben met al zijn ervaring. Het is heerlijk zelf vol los te gaan op de kussens die de heren voor mij vasthouden, het is leerzaam en geweldig om te zien hoe Bas zijn oefening uitvoert. Zijn snelheid en precisie in zijn stoten en trappen, wauw!! Maar dan is het tijd voor de laatste oefening en dan wordt ik ineens panisch bij de aanblik van mijn maatjes: we gaan de buikspieren sterken, ok geen probleem. Maar de manier waarop laat me paniekerig naar Bas kijken, fuck! help! De bedoeling? Een sit-up maken op teken en op hetzelfde teken geven je twee maatjes een stoot in je buik (als jij boven bent en dus alles aangespannen hebt). Bas kan stoten en ik weet dat ik midden in de voorbereiding voor een toernooi zit: deze keer zal ik niet ontzien worden…… En ik had gelijk, jemig! Dat gevoel….. Ik ben iedere keer net een fractie van een seconde trager dan de twee heren en dus zijn de spieren niet maximaal aangespannen. En de stoten van Bas zijn gewoon te goed geplaatst, mijn rechterkant kan dus niets meer hebben terwijl links op zich nog te doen is. Gelukkig zit de oefening erop en ik ben trots: IK HEB HET GEWOON DOORSTAAN!!!! Met Bas!!! YES!!!! Mijn buik is beurs maar goed dat gebeurt wel vaker, 1 dag en dan trekt het weer weg.

En dan: surprise surprise, we gaan nog een tweede oefening doen……. Nee…….. kreun ik zacht van binnen terwijl de opdracht uitgelegd wordt…. Voor jullie even een visualtje, dit was dus de oefening die wij deden maar dan met 2 mannen naast je (aan iedere kant 1)

De paniek maakt zich al van mij meester, maar nu weigeren is niet vechten over een maand dat weet ik zeker. Ik ben de laatste van het groepje die gaat staan en eerlijk is eerlijk, de eerste 45 seconden (denk ik) ging het prima. Ja natuurlijk voel je het wel maar het was te doen. Echter na die 45 seconden zijn mijn buikspieren gewoon op en de spanning valt weg, dan trappen opvangen? Nee dat gaat gewoon echt niet…….. En tja Bas…… iedere trap was gewoon raak….. Ik begin sterretjes te zien, wordt misselijk, raak in paniek en smeek hem te stoppen. Maar nee hij gaat door en dat was zo een heftige doodenge ervaring…….. Na de oefeningen zijn er de complimenten van mijn maatjes en is alles eigenlijk prima. Ik ga naar huis en val snel in slaap.

Maar dan wordt het woensdag en ineens komt een klote gevoel omhoog zetten. Mijn rechter zij doet immens veel zeer wanneer ik opsta, zo erg dat motorrijden echt geen doen is. Ja en dan gaat alles in mij op tilt: Bas had moeten stoppen toen ik hem daartoe smeekte. Waarom is dit nodig? Waarom moet ik bewijzen dat ik goed genoeg ben? Als dit nodig is dan WIL ik niet eens meer een toernooi vechten……. het is geen EK…….. De hele dag zit ik me zo op te vreten en wanneer ik thuis kom en Jer aankijk barst de dam, jemig wat heb ik gehuild…… en om wat eigenlijk? Waarschijnlijk omdat het gevoel te sterk werd dat ik eigenlijk nog niet goed genoeg ben voor het toernooi en dat ik mij nu iedere training weer moet gaan bewijzen…. En die druk, die volledig in mijzelf zat, werd me echt te veel. De immense zenuwen voor het toernooi, ja nu al…… De tranen luchtte zowaar op, de nuchtere kijk van Jer nog veel meer: waarom zouden ze je naar een toernooi laten gaan als ze je niet goed genoeg vinden? Tja goede vraag van mijn liefste…… Uiteindelijk besluit ik voor de training ook nog even een gesprekje te hebben met Erwin, niet over de druk maar over het gevoel van paniek wat mij overviel. Hij liet me inzien dat het goed is dat ik dit gevoel voor het eerst ervoer tijdens de training en niet tijdens een wedstrijd, heel erg waar. Daarom is dit dus nodig, ja ik snap het en heb me weer eens op zitten vreten over niets……. what else is new? De training hierna was weer incasseren, weer in de buik maar nu deed ik het met liefde. Tijdens de training op het randje lopen is veilig, hopelijk weet ik het zo tijdens de wedstrijden te voorkomen..